Alle Kapitel von รอยบาปสวาท: Kapitel 41 – Kapitel 50

หญิงสาวเดินตัวปลิว แม้อาการที่เป็นจะยังไม่หายดี เธอวิงเวียนเป็นระยะ นึกอยากคายของเก่าเรื่อยๆ แต่ก็ต้องฝืนเอาไว้ ดลยาฉวยกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาถือไว้ในมือที่ชื้นเหงื่อ ดวงตาเธอไหววูบ เพราะหากเกิดขึ้นจริงๆ เธอจะจัดการอย่างไรดี...เธอกลัว!! แต่ก็ไม่รู้ว่าจิปากบอกใครได้ ดารัณนั่นเหรอ? ...คงไม่ใช่ที่ปรึกษาที่ดีเท่าไร แม้ดารัณจะเป็นผู้ให้กำเนิดเธอก็ตาม...ความกังวลใจทำให้ดลยาลืมอาการวิงเวียน เธอเร่งรีบออกไปนอกบ้านบดินทร์เดช จุดหมายปลายทางคือร้านขายยาที่ตลาดสด เพราะไม่อยากคาใจ อีกอย่าง...หากเกิดขึ้นจริงๆ เธอจะได้เตรียมตั้งรับ แม้จะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตก็ตาม...หญิงสาวข่มความอาย เธอยิ้มแหยๆ เมื่อเอ่ยปากถามเภสัชกรประจำร้าน สาวใหญ่ใจดียิ้มรับ เธอยื่นกล่องอุปกรณ์ตรวจครรภ์ให้ดลยา มีหลายยี่ห้อ พร้อมกับอธิบายวิธีใช้ดลยาทำความเข้าใจ เธอจ่ายสตางค์ และรีบรุดเดินออกจากร้าน เมื่อเป็นแหล่งชุมชน เธอยังไม่พร้อมตอบคำถามใครมือชื้นเหงื่อกำลังอุปกรณ์ตรวจครรภ์แน่นๆ เธอเดินเข้าห้องน้ำสาธารณะ เพราะความใจร้อน ก่อนจะมานั่งจุมปุกที่โถส้วม นั่งทำใจอยู่เกือบ10 นาที ก่อนจะตัดใจลงมือทำตามคำอธิบายเวลา1นาทีน

22:00 นาฬิกา...ดลยานอนลืมตาโพลง...เหตุการณ์เมื่อหัวค่ำ ทำให้เธอนอนไม่หลับ“ธรร...หายโกรธพ่อแล้วใช่มั้ย?” เสียงอ่อนเศร้าของเทียมเอ่ยถามบุตรชาย ดลยาจึงเดินหนี เธอไม่อยากอยู่ในเหตุการณ์นี้เลยชายหนุ่มตวัดตามองตามร่างกลมกลึงของ ‘ลูกศัตรู’“อะไรทำให้พ่อคิดแบบนั้นครับ”เขาตอบเสียงห้วนๆ ก้มหน้าลง เมื่อบิดาช้อนสายตามอง เทียมอาจจะรู้ว่าเวลานี้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใคร“พ่อ...ขอโทษ เวลาจะทำให้ธรรเข้าใจพ่อดีขึ้น” เทียมกล่าวต่อ ท่านสูดลมหายใจลึกๆ น้ำหนักที่แบกไว้บนบ่า กำลังทำให้ตนเองล้า“ป่วยการพ่อ!! ” ชายหนุ่มตอบเสียงตวัด “วันไหนที่...ยอมออกไปจากบ้านของเรา วันนั้นผมคงรู้สึกดีกว่านี้”มือเรียวบางเย็นเฉียบ ดลยารู้ ผู้ชายคนนั้นจงใจให้เธอได้ยิน“ธรร...เพื่อพ่อ...ลืมเรื่องนั้นซะเถอะ”เทียมวอนขอ...“ไม่...คนน่ารังเกียจแบบนั้น ไม่สมควรอยู่ในบดินทร์เดช พ่อหยุดพูดเถอะครับ”“ธรร...”“พ่อ...ถ้ายังอยากให้ผมอยู่ที่นี่ อย่าขัดขวางสิ่งที่ผมทำ!!”ธรรวามองบิดาตรงๆ เขายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวจนดลยาผวารังสีความเกลียดนั่น ติดตามเธอมาจนนอนไม่หลับ...ตึบๆ เสียงย่ำเท้าโครมคราม ดลยาตะแคงหูฟัง หัวใจเธอสั่น

บทที่12.ความลับที่ไม่ลับ“มอนิ่ง...” ดารัณเดินนวยนาดลงมาจากชั้นบน เธอเดินผ่านห้องอาหาร และเห็นลูกเลี้ยงกำลังนั่งละเลียดมื้อเช้าอยู่พอดีชายหนุ่มกดยิ้มมุมปาก เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับการทักทายของคนที่ตนเองเกลียดฝังใจแต่ดารัณหรือจะรู้สึกรู้สา หล่อนเดินหน้าด้านเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับลูกเลี้ยง แบบไม่สะทกสะท้าน“สวย...ขอกาแฟฉันแก้ว กับมื้อเช้าแบบคุณธรรด้วยนะ” เธอร้องสั่งสาวใช้ ปรายหางตามองลูกเลี้ยงหนุ่มที่นั่งคอแข็งอยู่ตรงหน้า“นอนหลับดีมั้ยคะ บ้านบดินทร์เดชยินดีต้อนรับคุณกลับมา”หญิงสาวจีบปากจีบคอพูด ชม้อยชายตาเหมือนสาววัยรุ่นธรรวาวางส้อมในมือลงบนขอบจาน ยกผ้าขึ้นซับมุมปาก เงยหน้าขึ้นมองดารัณ ผู้หญิงที่สังขารร่วงโรยตามกาลเวลา แต่สันดานหล่อน ยังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน!!“เธอคงลืมนะดารัณ...บดินทร์เดชเป็นของฉัน”ฝ่ามือยันผิวโต๊ะเพื่อทรงกายลุกขึ้นยืน ดวงตาเย็นชามองผู้หญิงตรงหน้าตรงๆ“รัณไม่ลืมค่ะ และก็ไม่มีวันลืมเรื่องของเรา”สาวใหญ่ยิ้มหวาน

เสียงสัพยอกดังเบา ตอนที่ชายหนุ่มเดินอ้อมตัวเธอ เพื่อเปิดประตูรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่เบื้องหน้าหนุ่มสาวดลยาจิปาก...เธอเสก้มหน้าหลบ มุมปากอิ่มพึมพำหมุบหมิบ ‘ดลไม่ต้องการความรักของใคร โดยเฉพาะคุณ’ภายในรถยนต์โอ่โถงสมราคากับเมล็ดเงินที่จ่ายไป เบาะหนังนุ่ม แอร์เย็นเฉียบ เย็นยะเยือกเสียจนดลยาตัวสั่น เธอห่อไหล่ ยกมือขึ้นกอดอก เพราะความเย็นเช่นนั้น กำลังทำร้ายเธอ มือแข็งแรงเอื้อมมาหรี่อุณหภูมิลงลดความเย็นลง เขาชำเลืองมองคนข้างตัวที่ขยับตัวหนี จนเรือนกายแทบจะหายไปกับเบานุ่ม เสื้อสูทเนื้อหนาถูกโยนใส่ หญิงสาวรีบตะครุบไว้เพราะความตกใจ เธอเตรียมจะยื่นคืนให้เขา เสียงห้าวๆ ของธรรวาเอ่ยย้ำจนเธอชะงัก“คลุมไว้เถอะ เสื้อฉันเอง แล้วไอ้ที่ทำท่ารังเกียจนี่ เพราะอยากให้ฉันสนใจงั้นสิ”หญิงสาวดึงเสื้อสูทขึ้นมาคลุมตัวไว้ เธอไม่ได้ต่อความอะไร เพราะเถียงไปก็รังแต่จะทำให้คนข้างตัวยิ่งอารมณ์เสีย เขาดูหงุดหงิดง่าย เหวี่ยงได้ตลอดเวลา มันอาจจะเป็นเพราะว่า ความเกลียดชังที่เขาพกพามาด้วย มันทบทวีเสียจนกลั้นไม่อยู่ถนนโล่ง ทางเปลี่ยว ซึ่งไม่ใช่ทางหลักที่รถยนต์วิ่งสวนไปมากขวักไขว่ บนยอดเขาสูงที่นานๆ จะมีรถผ่านมาสักคัน ดลย

“ดลท้องกับคุณธรรค่ะ... แต่คุณลุงไม่ต้องสนใจตรงนั้นหรอกนะคะ ที่ดลอยากให้คุณลุงรู้... คือดลจะไม่รับการช่วยเหลือของคุณธรร ดลจะยก ‘ลูก’ ให้ และดลจะไปจากที่นี่ ดลมีเหตุผลค่ะ”หญิงสาวพูดยาวๆ เพื่อไม่ต้องพูดซ้ำหลายครั้ง เทียมคงสักอย่างหนัก เมื่อท่านคงไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ของเธอเทียมถอนใจ ลูกชายท่านเป็นคนหัวแข็ง เทียมไม่สามารถบงการอะไรธรรวาได้ และดลยายืนกรานเช่นนี้ ครอบครัวอบอุ่นของบุตรชายที่ท่านฝันไว้ คงไม่มีทางเกิดขึ้น“คิดดีแล้วซินะ” ท่านเปรย ดลยาพยักใบหน้ารับ น้ำตาหยดติ่งๆ“ลุงจะไม่ถามนะ ลุงเชื่อว่าหนูดลมีเหตุผล...ก็ดี... ไอ้ลูกชายหัวแข็งของลุงมันจะได้รู้บ้าง...ไม่มีใครลงให้มันทุกคน หากมันไม่อ่อนข้อให้ก่อน แต่...หนูไม่คิดถึงลูกเหรอไง...เห้อ!!”ประสบการณ์กว่าครึ่งชีวิต ทำให้เทียมรู้ดี เรื่องของหนุ่ม-สาว ต้องปล่อยให้เขาตัดสินเอง คนโตกว่าแค่ชี้นำ และคอยประคับประคองหากออกนอกลู่ทาง ธรรวาไม่ใช่เด็ก3ขวบ เขาเป็นหนุ่มฉกรรจ์ เรื่องพันตูกับผู้หญิง ลูกชายท่านโชกโชน ดังนั้น มันจึงเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่บุตรชายพลาด หรืออีกนัยหนึ่งธรรวาจงใจ ผลพวงที่มีชีวิตอาจทำให้หัวใจกระด้างของธรรวาอ่อนลง เวลาที่ ‘ล