ดารัณบ่นขรม นางดันตัวยืน เดินไปรินกาแฟในโถ แล้วจึงเดินย้อนกลับมาที่เดิม“หนูดลไม่ใช่คนรับใช้นะรัณ...คนงานคนอื่นก็มี ปล่อยหนูดลบ้างเถอะ”เทียมติงเสียงอ่อน...รู้สึกเวทนาดลยาเพิ่มขึ้น“รัณไม่ชอบให้ใครไม่รู้มาวุ่นวายค่ะ แล้วเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยัยดลก็ไม่น่าจะบ่น เราเลี้ยงดูมันมา แค่นี้ทำให้ไม่ได้เหรอคะ?” นางตอบกลับเสียงแข็ง ไม่ใช่เพราะดลยาเหรอ...อนาคตสวยหรูของนางจึงพังลง ไม่ใช่เพราะดลยาหรือ...ความฝันของนางถึงพังทลาย เมื่อดลยาเป็นมารในชีวิตของนาง นางจะจิกหัวใจมัน จนกว่าจะสาแก่ใจ!!“ตามใจ...หลานรัณนี่ รัณจะทำยังไงก็ได้ แต่วันไหนที่หนูดลทนไม่ไหว จะไปจากที่นี่ ผมก็จะไม่ห้ามนะ”เทียมกล่าวเตือน ความอดทนของคนมีขีดจำกัด หากทนไม่ไหวขึ้นมา ดลยาจะขอลา...ท่านก็จะไม่ห้าม“มันกล้าทรยศ กล้าเนรคุณรัณ ก็เอาสิคะ!!”หญิงสาวกัดฟันกรอด นางเป็นคนเบ่งมันออกมาจากท้อง เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ มีที่นอนให้ มีข้าวให้กิน หากดลยากล้าก็ลองดู“มันไม่ใช่การเนรคุณนะรัณ...มันหมายถึง หนูดลเขาทนไม่ไหว...” เทียมกล่าวแก้ บางครั้งท่านก็ไม่ใคร่ชอบที่ดารัณกดขี่ดลยาเกินไป“ใครจะคิดยังไงก็ช่างค่ะ สำหรับรัณกับมัน...มันรู้ดีว่ารัณมีบุญคุณ.
Terakhir Diperbarui : 2026-03-03
