Semua Bab รอยบาปสวาท: Bab 31 - Bab 40

“โอเคค่ะ...คุณกำลังเหนื่อยและอยากพัก ซูซี่กลับก่อนก็ได้”หล่อนยอมถอย เมื่อระยะเวลาที่รู้จักกันมา ธรรวาไม่เคยเป็นเช่นนี้ เขาดูหงุดหงิด ไม่เป็นตัวเองชุดเดรสถูกฉวยขึ้นมาจากพื้น หล่อนแต่งตัวเงียบๆ ยอมออกจากห้องพักของชายหนุ่มไปด้วยดี“เอาการ์ดเปิดประตูห้องผม วางทิ้งไว้ตรงนั้นด้วยนะ ผมไม่ชอบให้คนนอก ละลาบละล้วงเข้ามา โดยที่ผมยังไม่อนุญาต”เสียงธรรวาร้องบอก หญิงสาวชะงัก แต่ก็ตัดใจยอมควักการ์ดใบนั้นวางไว้ตรงโต๊ะเตี้ยๆ หน้าประตู แล้วจึงเดินออกไป พร้อมกับความสงสัย?สายตาคมดุก้มมองสัดส่วนความเป็นชายของตนเอง มันไม่คึกคักเหมือนเดิม มันไร้อารมณ์เหมือนขอนไม้ผุ ธรรวาส่ายศีรษะ มันอาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยที่สะสมไว้ บวกกับอะไรอีกหล่ายๆ อย่าง ทำให้สิ่งที่ควรเป็น ไม่เป็นเหมือนเดิมเขาทิ้งตัวลงนอน ยกมือก่ายหน้าผาก นึกขำเมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่จบลงไปหมาดๆตอนที่เห็นซูซี่บนเตียง เขาเกือบขำก๊าก ผิวเนื้อหล่อนตกกระ โนมเนื้อหย่อนยานห้อยต่องแต่ง ทุกสิ่งที่เคยเห็นว่าเย้ายวนชวนมอง วันนี้เขากับมองตรงข้าม เนินอกที่เขาเคยชอบหนักหนา เมื่อมันใหญ่โตเต็มมือ วันนี้ เวลานี้เขากลับติว่ามันหย่อนคล้อย ไม่อวบตึงเหมือนกับ..

จากหนุ่มที่ดูดีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ลุคของธรรวาคืออัศวินในฝัน ที่ดูชวนฝัน ดุนิดๆ เถื่อนหน่อยๆ แต่ก็ยังน่าเข้าใกล้ เมื่อฟีโรโมนของเขาฟุ้งกระจาย มันบ่งบอกถึงความเป็นชายอย่างแท้จริง ไม่ได้ปั้นแต่งขึ้นมาเอง เพื่อลวงตาสาวๆแต่เวลานี้...ธรรวาเหมือนขี้เมา ที่กำลังหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต เขาใช้แอลกอฮอล์ เพื่อกลบทุกข์ในหัวใจ แม้มันจะไม่ช่วยให้ดีขึ้น แต่มันก็ช่วยให้เขาลืมความสับสนนั้น...ในช่วงเวลาหนึ่งเช้าวันใหม่...ธรรวาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีรษะตุ๊บๆ ชายหนุ่มนั่งคอตก...อาการมึนเมายังคงค้างอยู่ เขาเดินโซเซ ไปยังห้องน้ำ เมื่อก้มมองตัวเองกับสภาพห้องแล้วสุดจะทน กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยฟุ้ง ธรรวาไม่คิดว่าตนเองจะเป็นหนักได้ถึงเพียงนี้เขานอนแช่น้ำอุ่น อ่างน้ำวนขนาดใหญ่มีน้ำเต็มเปี่ยม มันช่วยให้เขาดีขึ้นในระดับหนึ่ง แต่อาการปวดหัวก็ยังไม่จางหายไป...ภาพเงาของใครบางคนก็เช่นกัน“หึ!!” ชายหนุ่มกระแทกลมหายใจแรงๆ เขาเหยียดยิ้มมุมปาก เมื่อคิดถึงใครคนนั้นเสียงส้นรองเท้า กระทบพื้นห้องดังแว่วมาเข้าหู เรียวคิ้วธรรวาขมวดเป็นปม เวลานี้เขาไม่พร้อมที่จะเจอใคร เมื่ออารมณ์ตนเองยังไม่คงที่“เฮ้!! ทำไมห้องค

“ป้า ดลไปก่อนนะคะ ได้เวลาคุณลุงต้องกินยาแล้วล่ะ”หญิงสาววางมือจากงานที่ทำ เธอยิ้มให้แดงนิดๆ ก่อนจะเดินออกไป“เห้อ...มองตามจนคอเคล็ด เขาก็ไม่สนหร๊อก”ปิ่นเปรยลอยๆ“แล้วมึงยุ่งอะไรด้วยวะ!! ของอย่างนี้นะปิ่น กูไม่อยากสอน แต่แหม....มันอดไม่ได้ว่ะ ความพึงใจนะ มันเกิดเอง ฟ้าท่านกำหนดมา มันขึ้นอยู่กับว่าเรารู้จักตัวเองแค่ไหน จะดอกฟ้า หมาวัด มันก็คนโว้ย...”นางเปรย เตือนทั้งแดง และปิ่นไปในตัวแดงหน้าม่อย เขาเปิดฝาหม้อข้าวด้วยมือที่สั่นเบาๆ ก่อนจะตัดใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อเขามีความรู้สึกดีๆ ให้ดลยา โดยไม่หวังสูง แค่ภักดีเงียบๆ พร้อมที่จะช่วยเหลือหากหญิงสาวต้องการ“ฉันรู้ป้า...” ปิ่นตอบเสียงอ่อยๆ เสียงนั่นลอยมาเข้าหูแดง“เอ่อ...ดีแล้ว...กูจะได้ไม่ต้องพูดมาก”กันยายิ้ม ถึงปิ่นจะแก่นแก้ว ห่ามไปบ้าง แต่ปิ่นก็ยังฟังคำผู้หลักผู้ใหญ่ หากแดงหันมามองปิ่น นางก็ไม่ได้คิดขัดขวาง คนระดับเดียวกัน เหมาะสมกันดี เมื่อความหวังของแดงคงไม่มีทางเป็นจริง...“ว่าแต่พี่แดงเหนื่อยมั้ยจ้ะ”ปิ่นยิ้มเผล่ให้กันยา แต่กลับวิ่งถลาเข้าใส่แดง เหมือนไม่รู้สึกรู้สากับคำด่าของกันยาก่อนหน้านั้นสาวใหญ่โครงศีรษะ นางอ่อนใจกับพฤติ

“ขอบคุณค่ะ ดลไม่มีเวลาออกไปเดินหาหนังสือเล่มโปรดเลย อย่างที่คุณเห็น... ดลต้องดูแลคุณลุง”หญิงสาวตอบ ความจริง ต่อให้ไม่ได้ดูแลเทียม ดลยาก็แทบจะไม่ไปไหน ความระแวงในวัยเด็ก ทำให้เธอหวาดกลัวคนแปลกหน้า แต่ธรรวาไม่รู้ เขาทำให้เธอเป็นแบบนั้น“หนังสือผมเยอะมาก ทุกเทศกาล ผมมักจะไปเดินเล่น แต่น่าเสียดายนะครับ...ความเจริญกำลังทำให้สิ่งเหล่านี้หายไป หนังสือดีๆ จำต้องปิดตัวลงเพราะพิษเศรษฐกิจ น่าเสียดาย”ชายหนุ่มเปรย ความเจริญของเทคโนโลยีคืบคลานเข้ามาในวิถีชีวิตคน ทำให้ความล้าหลังจำต้องถอย เมื่อคนส่วนใหญ่นิยมความสะดวกสบายมากกว่า“ค่ะ... น่าเสียดาย ดลชอบกลิ่นกระดาษ ชอบสิ่งของที่จับต้องได้มากกว่า ไม่ได้หมายความว่าดลไม่รับเรื่องเทคโนฯ ใหม่ๆ นะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน น่าเสียดายที่หนังสือดีๆ จำต้องโบกมือลา...”หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อนสร้อย ความเศร้าเกาะกุมในหัวใจ เมื่อหนังสือที่เคยเห็น จำต้องยกธงหนี เพราะพิษเศรษฐกิจ หนังสือหลายเล่มที่มีคุณค่า มีสาระ แต่อยู่ไม่ได้เมื่อความเจริญคืบคลานเข้ามา วงการหนังสือยังสะเทือน“คุณดลคิดเหมือนผมเลย แต่เทคโนฯ ใหม่ๆ ผมก็ไม่ได้ไม่ชอบนะครับ มันสะดวกก็จริง แต่ผมชอบแบบ

ชานนท์ยอมตัดใจ แม้เขาจะอยากคุยกับดลยาอีกสักหน่อยเพื่อกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น แต่...ของแบบนี้ใจร้อนไม่ได้ และดลยาก็ไม่ได้มีใคร เขาจึงยอมถอย“แกลืมเหรอวะนนท์ ว่าแกมากับฉัน”ทันทีที่ประตูห้องนอนของธรรวาถูกดันให้เปิดออก เสียงขุ่นๆ ของเจ้าของห้องก็ดังสวนมา“แหม...คุณก็น่าจะเข้าใจนะธรร คุยกับสาวสวย ใครจะรีบ”ชานนท์เปรยยิ้มๆ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ธรรวา รับแก้วที่เพื่อนส่งให้มาถือแบบอึ้งๆ“เห้ย!! กินแต่หัววันเลยเหรอ ไปให้พ่อเห็นหน้ายังวะ”ชานนท์กล่าวเสียงสูง เขามองธรรวาที่กระดกแก้วอีกใบใส่ปาก เทน้ำสีอำพันลงไปในคอแบบสบายๆ ด้วยสายตามีคำถาม“เวลานี้พ่อฉันหลับ เข้าไปก็กวนเปล่า สู้แดรกเหล้าก่อนไม่ดีกว่าหรือ?”“เพิ่งมาถึงเองนะโว้ย...ใจคอจะไม่พักเหรอไง”ชานนท์วางแก้วลงบนผิวโต๊ะ หลังจากจิบไปหนึ่งอึก ไม่ได้กระดกถี่ๆ แบบคนบ้าดีเดือดเหมือนธรรวา“นี่ไง...นี่ไงคือการพักของฉัน” ธรรวาผายมือกับทุกสิ่งตรงหน้า การกร่ำสุรา ก็ถือเป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งของเขา“ตามสบายวะ แต่ไม่ไหว ผมไม่ได้คอแข็งเหมือนคุณ”ชายหนุ่มเบ้ปาก เหล้ากับเขาไม่ถูกกันเท่าไร เมื่อชานนท์ถนัดทำงานมากกว่าการไปสังสรรค์กับเพื่อนๆแก้วเห