All Chapters of His Runaway Obsession: Chapter 11 - Chapter 20

Isang araw na tila normal. Mainit ang sikat ng araw, pero malamig ang hangin. Nasa loob si Aurelia ng isang maliit na café sa may gilid ng bayan. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng espresso machine at mahinang musika ang umaalingawngaw. Nasa isang sulok siya, may bitbit na sketchpad, sinusubukang bumuo ng bagong disenyo — hindi lang ng damit, kundi ng kanyang bagong pagkatao.Pero sa bawat guhit, may anino sa kanyang isipan. Isang boses na hindi mapawi.“You’re my runaway obsession.”Napapikit siya. Sinubukang itulak palayo ang alaala. Ngunit bago pa siya makapagpatuloy, isang pamilyar na presensya ang gumambala sa kanyang mundo.“Hindi mo talaga planong mag-reply kahit minsan, no?”Nagtaas siya ng tingin. Naroon si Xavier — nakasuot ng itim na coat, disente, ngunit malamig ang aura. Ang mga mata nito'y diretso sa kanya, walang alinlangan, walang pahinga.Napalunok si Aurelia. “Anong ginagawa mo rito?”“Hinahanap ka,” sagot ni Xavier, habang dahan-dahang naupo sa tapat niya nang hi

Madilim ang paligid. Tila ba nalunod sa gabi ang mga pader ng kwartong iyon—walang bintana, walang orasan, at tanging mahinang ilaw mula sa kisame ang nagbibigay ng gabay sa anino. Hindi agad naalimpungatan si Aurelia. Parang binabalot pa rin siya ng makapal na ulap, mabigat ang talukap ng kanyang mga mata, at ang huling alaala niya ay ang pagkaladkad sa kanya sa loob ng van.May malamig na pakiramdam sa kanyang pulsuhan—nakaposas siya.Kasunod ay ang kirot sa kanyang batok, at saka ang lagim ng panibagong reyalidad.“Aurelia,” tinig na mababa, malapit, halos nakasiksik sa kanyang tenga.Napapitlag siya, bumukas ang kanyang mga mata. Naroon si Xavier, nakaupo sa tabi ng kanyang kama—isang folding bed na parang hiniram lang mula sa isang lumang ospital. Naka-itim siyang long sleeves, bukas ang dalawang butones, at sa kanyang mga mata ay may kakaibang ningning. Hindi na ito ang Xavier na dating nanliligaw ng may tula sa bibig at bulaklak sa palad. Ito ang Xavier na puno ng buhol at udyo

Tahimik ang buong araw ngunit sa likod ng katahimikang iyon ay may pusong bumabayo, isang isipang gising at nilulunod ng taktika. Si Aurelia, bagamat nakakulong sa isang silid na walang bintana, ay hindi kailanman nawalan ng ilaw sa kanyang paningin. Hindi na ito takot. Hindi na ito kawalan ng pag-asa. Ang nararamdaman niya ngayon ay galit na pinatibay ng pagkabigo—at plano. Nakahiga siya sa kama, nakatingin sa kisame, pinapakinggan ang bawat tunog sa paligid. Ang pag-ugong ng mga sasakyan sa labas ng kanyang pinagkakukulungan. Ang mahinang ugong ng air conditioning. At ang mga hakbang ni Xavier—laging palapit, laging mapagmatyag. Dumating ang oras ng hapunan. Bumukas ang pinto at pumasok si Xavier, dala ang tray ng pagkain. “Hindi ka kumain kaninang tanghali,” banggit niya habang inilalapag ang tray. “Hindi kita ginugutom, Aurelia.” “Alam ko,” sagot niya, malamig ngunit mahinahon. “Kaya kakain ako ngayon.” Muling nagliwanag ang mga mata ni Xavier, tila batang nabigyan ng lar

Sa gabing iyon, hinalikan ni Xavier si Aurelia. Hindi ito halik ng pag-ibig. Ito’y halik ng pag-angkin. Halik ng lalaking naniniwala pa ring may pag-asa. Halik ng isang lalaking hindi na marunong kumilala ng pagkakaiba ng pagsuko at pakunwaring pagpayag. At si Aurelia, habang nakapikit at nilulunod ang sarili sa eksenang ito, ay may isang bagay na iniisip lamang: Kapag lubos na siyang naniwala... saka ako lalaban. Halik na hinanap hanap nya sa tagal ng panahon, halik na sinubukan nyang hanapin sa iba. Ngunit ayaw nyang magpadala sa darang ng nadarama. Hindi nya nais na bumalik sa isang pagiging tanga. Lumalalim ang halik sa pagitan nilang dalawa. Pinilit nyang itulak ito, ngunit hinapit nito ang kanyang bewang ng mahigpit at inilagay nito ang isang kamay sa kanyang batok upang mas idiin ang mga labi nya sa mga labi nito. Pait ng nakaraan ang nangingibabaw sa kanya, hindi gustong magpatuloy ang halik nilang dalawa at hindi din nya gustong itulak ito at itaboy. M

Nanginginig pa rin ang mga kamay ni Aurelia habang nakasiksik siya sa gilid ng kama. Para siyang isinilid sa isang hawlang walang liwanag, tanging mga mata ni Xavier ang nagsisilbing anino na laging nagmamasid. Kahit wala ito sa silid, dama niya ang presensya nito sa bawat paghinga. Para bang ang mga pader ay naging tagapagdala ng pangalan ng lalaki.Ngunit hindi siya susuko. Hindi siya muling magiging alipin ng isang lalaking ginawang laro ang kanyang puso. Ang luha na ibinuhos niya kanina ay nagiging apoy sa kanyang dibdib ngayon—apoy ng galit, ng paghihiganti, at ng walang kapantay na hangaring makalaya.“Hindi ako mananatili rito,” bulong niya sa sarili, mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao. “Hindi habang ako’y may hininga.”Kinabukasan, dumating si Xavier dala ang isa na namang tray ng pagkain. Maamo ang ngiti nito, tila walang nangyari kagabi, pero sa ilalim ng ngiting iyon ay nakatago ang ngitngit ng isang lalaking hindi kayang tanggihan.“Aurelia,” anas nito, lumapit at inilapag