All Chapters of สลับชะตามาเป็นชายาอ๋องพิการ: Chapter 211 - Chapter 220

230 Chapters

บทที่ 47.2 การแลกเปลี่ยน

༻❁༺'เดี๋ยวต้มยาคลายกังวลให้นางดื่ม ก็จะตื่นขึ้นเอง ส่วนอาการเดิมของนาง ท่านก็ตัดสินใจเอาเถิด' เจียงเยี่ยนฟางสะบัดผ้าคลุมกันหนาว ให้ดูวางท่าเข้าไว้ หน้าก็เชิดตรง คล้ายว่าตนเองนั้นได้เปรียบกว่าผู้อื่น'หมายความว่าอย่างไร' เซียวหยางซวี่ที่กำลังจริงจัง ก็ไม่ได้สนใจท่าทางที่เหมือนกำลังเล่นงิ้วเล่นละครของนาง'แลกเปลี่ยนกับข้า' เจียงเยี่ยนฟางได้โอกาสก็ต่อรองทันที 'ข้าช่วยรักษาอาการของนางได้''เจ้าจะช่วยอย่างไร''อาการนี้รักษาให้ทุเลาลงได้เท่านั้น ไม่อาจหายขาด ทำได้แค่ประคับประคองไม่ให้ทรุดลงกว่าเดิม วิธีนั้นง่ายแสนง่าย เพียงแค่ย้ายไปอยู่ยังในที่อากาศยามเหมันต์ฤดูไม่ได้หนาวเท่านี้...' เจียงเยี่ยนฟางเห็นความสงสัยในแววตาของเขา นางก็ชะลอคำพูดลงให้คนนึกหมั่นไส้เล่น ก่อนจะพูดต่อว่า 'เช่นย้ายไปเมืองหลวง' คำพูดประโยคหลังนั้นช่างราบเรียบยิ่งนัก แต่ก็ทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนาวขึ้นมาได้เช่นเดียวกัน'ข้าไปไม่ได้'เจียงเยี่ยนฟางพลันเหยียดยิ้มพึงพอใจ ไปไม่ได้ มิใช่ไม่อยากไป นี่สิคือคนที่นางต้องการ ใช้เขาทำให้งานของนางสำเร็จผลขึ้นมา แม้นว่าเพียงรอไม่นาน บุรุษโฉดชั่วผู้นั้นก็จะตาย ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ตัวนางเพิ่งเ
last updateLast Updated : 2025-12-13
Read more

บทที่ 47.3 ผู้ช่วยให้รอด

เจียงเยี่ยนฟางทำท่าถอนหายใจเหมือนคิดหนักมาสักพักแล้ว แม้นความจริงไม่เป็นเช่นนั้น และยามที่นางพ่นลมหายใจออกมา ไอควันสีขาวเพราะอากาศหนาวก็ก่อตัวขึ้นตามไปด้วย ทำให้เห็นถึงความกลัดกลุ้มใจอย่างออกนอกหน้า'เจ้าก็รู้นิสัยเจ้านายเจ้าดี ถึงเขาจะเด็ดขาด แต่กับครอบครัวเขาไม่เคยแข็งข้อใส่ มักโอนอ่อนปล่อยผ่านให้ตลอด แม้นตนเองจะต้องตกตายไปก็ไม่นำมาเคียดแค้น เรื่องที่ข้าสัญญากับเขาไว้ ข้าต้องทำให้ได้ แต่ในเมื่อเขาช่วยข้าแก้ปัญหาไม่ได้ ข้าก็แค่ต้องหาคนอื่นช่วยแทน'แววตาที่เรียบนิ่งของอีกฝ่ายก็สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดเจียงเยี่ยนฟางก็เกลี้ยกล่อมเขาได้สำเร็จภายหลังเติ้งอู๋จึงตามติดเจียงเยี่ยนฟางตลอด ด้วยกลัวว่านางอาจทำให้ท่านอ๋องของตนตกอยู่ในอันตราย แต่เพียงไม่นานก็ถูกท่านอ๋องสั่งห้ามเดินตามนางอีกทว่าเขาก็ถูกปีศาจจิ้งจอกใช้งานให้เตรียมของต่าง ๆ ให้เหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นธงประจำตัวชินอ๋อง หรือกระทั่งเรียบเรียงเรื่องราวประวัติการออกรบของท่านอ๋องไว้ อีกทั้งยังให้คัดลอกไปหลาย ๆ ชุด เพราะหลายวันต่อมาเจียงเยี่ยนฟางเพิ่งได้รู้ข่าวจากเซียวลี่หยางว่า ฮ่องเต้ทรงไม่พอพระทัยที่พวกเขาติดอยู่ในเมืองถงเซียงนา
last updateLast Updated : 2025-12-15
Read more

บทที่ 47.4 ใครก็บอกว่าเขาตายแล้ว

อาชาตัวสีขาวถูกควบแซงหน้าเจียงเยี่ยนฟางไป เป็นลั่วหวางเจียที่เปิดทางให้ แหวกคนที่ต่อสู้กันออกเป็นสองฝั่ง พร้อมตะโกนเสียงดังว่า "ไป!"เจียงเยี่ยนฟางกระตุกบังเหียนในมือ สั่งม้าให้ทะยานขึ้นไปบนบันไดที่สูงหลายขั้น ในใจภาวนาให้คนที่นางเอาแต่เห็นหน้าเขาวนเวียนอยู่ในหัวไม่รู้จบให้ปลอดภัย 'อย่าเพิ่งตาย ตื่นมาดูว่าพี่ชายของท่านรักท่านมากขนาดไหน!'ม้าตัวใหญ่ทะยานขึ้นไปจนถึงบันไดขั้นสุดท้ายในเวลาอันสั้น ไม่รอให้ม้าได้หยุดลง เจียงเยี่ยนฟางก็กระโดดลงจากหลังม้าไปก่อนแล้ว พุ่งตัวผ่านประตูที่เปิดอ้าไว้เข้าไปภายในห้องโถงที่เคยเป็นที่ว่าราชการ กลับคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวโลหิต ศพของทหารและขุนนางต่างนอนเรียงรายระเกะระกะ ตรงกลางห้องมีบุรุษร่างสูงตระหง่านยืนอยู่ เขาเพิ่งจะใช้ดาบในมือบั่นคอของกงกงที่เจียงเยี่ยนฟางพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาคนของเซียวหยางซวี่ที่ยังเหลืออยู่ในห้องโถง ต่างกำลังพากันทยอยปล่อยขุนนางที่ถูกจับมาให้เป็นอิสระ แต่พอเห็นมีคนโผล่มาใหม่พวกเขาก็เตรียมจะเข้ามาต่อสู้ หากแต่ในเวลาเดียวกันนั้น ด้านหลังของสตรีผู้มาเยือนกลับมีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาพอดี ครั้นเมื่อพวกเขาได้เห็นชุดบนกายของคนพวกนั้นสวมอยู่
last updateLast Updated : 2025-12-16
Read more

บทที่ 47.5 ยอมรับความรู้สึก

เจียงเยี่ยนฟางไม่ได้พูด แต่ลั่วหวางเจียก็เดาออก ภายในห้องจึงตกอยู่ในความเงียบอีกคราหลังจากนั้นไม่นาน หมอหลวงสามคนก็ถูกหิ้วลงมาจากหลังม้าคนละตัว โดยเติ้งอู๋เป็นคนสั่งให้ลูกน้องอีกสองคนตามไปพร้อมกับตนเองเพื่อลากคนมาให้ไวที่สุด"ตำยาห้ามเลือดหนึ่งคน" เจียงเยี่ยนฟางที่กลั้นหายใจเป็นระยะก็เอ่ยปากสั่ง แต่พอเอ่ยไปได้เพียงครู่ก็ไอเป็นเลือดออกมา จนลั่วหวางเจียต้องรีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตนไปช่วยนางปิดปากและซับเลือดให้จึงเป็นลั่วหวางเจียที่พูดแทน ็เ"กระดูกเขาหัก น่าจะจัดการได้ยาก รอให้นางทำเอง พวกท่านเพียงมาคอยหยิบของช่วยนางก็พอ" ตัวเขาพอจะรู้เรื่องทางนี้อยู่บ้าง เพราะในตอนนั้นหลงชอบเจียงเยี่ยนฟางเข้า จึงอยากเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ไว้ไปพูดคุยกับนาง เลยไปขอให้ท่านหมอที่อยู่บนหุบเขาช่วยสอน แต่พอเรียนไปแล้วคนก็ไม่อยู่ให้พูดคุยด้วยอีก เวลานี้ที่ได้ใช้งานจริง ๆ ก็กลับต้องใช้ในการช่วยรักษาศัตรูหัวใจ!เหล่าท่านหมอพอรับทราบแล้วก็แยกย้ายกันทำงานเมื่อยาห้ามเลือดถูกแปะลงบนแผลของเซียวลี่หยางบวกกับการฝังเข็มของเจียงเยี่ยนฟาง อาการของเจียงเยี่ยนฟางก็ดีขึ้นมาอีกนิด อีกส่วนก็เป็นเพราะบนตัวของคนเจ็บก็ไม่มีเลือดไห
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more

บทที่ 48.1 อยู่ในทุกการกระทำ

บทที่ 48ทุกวัน ล้วนคิดถึงนางเมื่อเดือนสองย่างเข้ามา ฤดูหนาวก็ใกล้ผ่านพ้นไปแล้ว อากาศข้างนอกเริ่มอุ่นขึ้นอีกนิด อิงฮวา [1] เริ่มแย้มบานต้อนรับแสงของวันใหม่เซียวลี่หยางตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องโล่งและไม่คุ้นตา ขาและแขนต่างขยับไม่ได้ ล้วนถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลที่ค่อนข้างใหม่คล้ายว่าเพิ่งจะถูกเปลี่ยนไป"ท่านอ๋อง!?" เติ้งอู๋ที่ถือยาเข้ามาเกือบจะทำชามยาร่วงลงไปจากมือ เขารีบเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายอีกฝ่าย สมองยังนึกว่าตาฝันกลางวันอยู่"..." เซียวลี่หยางกลับหลับตาลงร้องไห้ออกมาเป็นสิ่งแรก เพราะนึกได้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้าง เสียงร้องของเขาเงียบงัน แต่ทำให้ผู้มองรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ไหล่ไหวโคลงระรัวคล้ายคลื่นน้ำอันเปราะบาง'เจียงเยี่ยนฟางไม่อยู่แล้ว' สิ่งนี้กลับเอาแต่ย้ำเตือนอยู่ในใจทั้งที่นางตายไปแล้ว แต่ตอนที่เขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางสีดำซึ่งทอดยาวแสนไกล เขากลับได้ยินนางเรียกเขาให้กลับมาทว่าหากเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว สตรีผู้นั้นกลับไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอย่างที่นางรับปากในฝันอีกต่อไปวันเวลาจากนั้นราวกับอยู่ไปเหมือนคนตาย จวบจนปลายคิมหันต์ฤดู [2] เซียวลี่หยางก็กลับมาเดินได้อีกครั้ง แขนขาขยั
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more

บทที่ 48.2 ชะตาถูกผูกโยงกันตั้งแต่แรก

เมื่อกลับมาแล้วเซียวลี่หยางก็รื้อค้นของในห้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่ลืมสั่งให้คนช่วยตามเก็บของที่เขารื้อทีละชิ้นให้กลับไปอยู่ที่เดิมอีกด้วยกระทั่งผ่านไปสักพักใหญ่เขาถึงเจอสิ่งที่ต้องการ ไม่รีรอก็รีบเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องซึ่งได้ให้เติ้งอู๋เตรียมน้ำร้อนไว้รออยู่แล้วในวันนั้นที่หิมะตกหนัก เจียงเยี่ยนฟางจ้องมองเขาปั้นชาเป็นก้อนโดยไม่คิดจะหลบซ่อนสายตา นางเอ่ยว่า 'ชาดอกไม้เมื่อนำไปตากให้แห้งแล้ว ภายหลังนำกลับมาแช่น้ำก็จะเบ่งบานดูสวยงาม ช่วงเวลานี้ข้างนอกหิมะตกหนัก ใช้การรมความร้อนเพื่อให้แห้งก็ถือว่าแก้ขัดได้อยู่ แต่ข้ามีเรื่องน่าสนใจยิ่งกว่า ท่านดูนี่' ในมือของนางประคองกระดาษแผ่นเล็กที่คล้ายจดหมายลับเอาไว้ พลางยื่นมือส่งมาให้เขาดู'ก็แค่กระดาษเปล่า''ชินอ๋องผู้มากความรู้อย่างท่านยังดูไม่ออก เช่นนั้นก็ถือว่าเรื่องนี้เป็นข้าคนแรกที่เพิ่งค้นพบ' เจียงเยี่ยนฟางหยิบตะกร้าสมุนไพรแห้งตัวหนึ่งมาชูให้เขาดูอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหย่อนลงในจอกชาร้อน ๆ ที่อยู่ข้างกาย 'มีครั้งหนึ่งตอนที่ข้าบดสมุนไพรตัวหนึ่งเสร็จแล้วก็นำไปวางไว้บนผ้าลองสำหรับตาก จากนั้นผ้าก็เกิดสีตามมาซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่นานมันก็จางหา
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more

บทที่ 49.1 ท่องทั่วใต้หล้า

บทที่ 49เหนือสุดใต้หล้า จรดธาราแดนใต้ข้าจะตามหาเจ้าให้พบหากเป็นคนทั่วไปมาอ้อนวอนขอขึ้นหุบเขา ลั่วหวางเจียที่เป็นถึงเจ้าอารามคงไม่ดั้นด้นลงมาด้วยตนเอง แต่เมื่อลูกศิษย์แจ้งว่าคนด้านล่างหุบเขามาตามหาใคร ตัวเขาเองก็อยากจะดูหน้าตาของคนที่มาตามหาสตรีผู้นั้นยิ่งนักพอลงเขามาแล้ว ลั่วหวางเจียก็มองคนตรงหน้าตนเอง ผู้ที่ควรตายไปแล้วเวลานี้ก็กลับมามีชีวิตอยู่ได้ ฝีมือของเจียงเยี่ยนฟางช่างไม่ธรรมดา สมแล้วที่นางเอาแต่เฝ้าดูแลข้างกายไม่ห่าง แม้นตนเองบาดเจ็บภายในจวนเจียนจะตายก็ยังกัดฟันทนอยู่หลายวันด้านเซียวลี่หยางที่ออกเดินทางมายังหุบเขาเซียนกู่เป็นที่แรก หมายจะบุกขึ้นไปแต่ก็ไม่อาจทำได้ เวลานี้ก็เอียงหูฟังเสียงกระซิบจากเติ้งอู๋ ทำให้ได้รู้ที่มาที่ไปของคนตรงหน้า "ท่านเจ้าอาราม ก่อนหน้านี้ข้าน้อยตื่นมาไม่รู้เรื่องราวที่แน่ชัดในตอนที่หลับไป เพิ่งได้มาทราบเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าท่านเองก็เป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่ง""วกไปวนมาทำไม นางจากไปแล้ว!" ลั่วหวางเจียไม่คิดจะถามหาคำขอบคุณหรือของตอบแทน ต่างก็ตรงเข้าเรื่องเลยทันที แถมยังสะบัดมืออย่างหงุดหงิด ก่อนจะเก็บมือไพล่ไว้ด้านหลัง ยืดอกขึ้นให้ดูสง่างาม เห็นอีกฝ่าย
last updateLast Updated : 2025-12-18
Read more

บทที่ 49.2 ผู้ที่ฆ่าล้างทั้งตระกูล

เซียวลี่หยางเลือกเดินลึกเข้าไปอีกนิด ด้วยคิดว่าน่าจะเป็นทางนี้มากกว่า เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากที่ไกล ๆ หากมีคนอยู่ ผู้คนมักต้องการน้ำเป็นอย่างแรก"เส้นทางรกร้างถึงขนาดนี้ คนหนุ่มเช่นเจ้าคงไม่กลัวตาย ถึงได้กล้าเดินไปทั่ว" เสียงของชายชราดังขึ้นข้างหลังเซียวลี่หยางหันไปมองก็พบชายแก่คนหนึ่งเดินถือไม้เท้าเข้ามาหา รอบกายปกคลุมด้วยผ้าผืนเก่าสีน้ำตาลเข้ม สวมหมวกฟางปีกกว้าง บนหลังยังมีตะกร้าสานใบหนึ่ง ด้วยความแก่ชราอีกฝ่ายจึงโน้มตัวด้านหน้าไม่อาจยืนหลังได้ตรง ทำให้เซียวลี่หยางมองเห็นได้ว่าในตะกร้าบนหลังของเจ้าตัวนั้นต่างเต็มไปด้วยใบไม้รูปร่างแปลกตา"ท่านเองก็อายุมากแล้ว ยังใจกล้าเข้ามาถึงในนี้ เกรงว่าคงไม่กลัวตายเช่นกัน" เซียวลี่หยางระบายยิ้มละมุนที่มุมปาก༻❁༺หลายเดือนก่อนหลังจากหนีลงเขามาได้ เสวี่ยหว่านก็เดินทางกลับไปทำสิ่งที่ได้เคยสัญญาไว้แรกเริ่มเดิมที นางคิดว่าอาจจะสามารถนำป้ายชื่อของคุณหนูเจียงกลับไปตั้งในตระกูลได้ ทว่าจวนแห่งนั้นก็ไม่หลงเหลือใครอีกแล้ว ตระกูลเจียงที่เคยเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ ต่างก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เหลือเพียงชื่อไว้ให้ผู้คนพูดถึงแค่อีกไม่กี่ปีก็ลืมเลือนนางจึง
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more

บทที่ 49.3 บ้าน

"ไม่ต้องตกใจ... ข้าไม่ได้จะไปแจ้งทางการ อย่างไรเสียยาพิษที่เจ้าได้ไปก็เป็นข้าเองที่ทำขึ้นมา ก่อนหน้านี้ข้าได้มอบมันให้คุณหนูเจียงไป หากเรื่องนี้รู้ถึงหูผู้อื่นก็คงเป็นข้าที่ตกที่นั่งลำบากเช่นกัน" เสวี่ยหว่านหลอกล่อนางให้ตายใจ แม้นในความจริงก็คิดจะทำอย่างที่พูดอยู่แล้วฉือเหยียนเองก็คิดว่าตนนั้นไม่มีอะไรให้ต้องเสียอีกแล้วเหมือนกัน หลังจากล้างแค้นได้แล้ว ก็เหลือเพียงนางตัวคนเดียว ยังคิดจะจบชีวิตอยู่หลายครั้งแล้ว ดังนั้นจึงยอมเล่าออกมาหมดทุกเรื่อง"ในปีนั้นฟู่ฮูหยินกลับบ้านเดิม แต่ใต้เท้าเจียงไม่สามารถตามติดนางไปได้ อ้างว่าเพราะทางวังหลวงมีเรื่องให้ใต้เท้าเจียงต้องจัดการอยู่ แต่ใครจะคิดว่านั่นเป็นแผนของเขาที่หวังจะจับบุตรสาวของข้าทำสาวใช้อุ่นเตียง คืนนั้นเขาแสร้งเมามาย ใช้บุตรสาวของข้าเป็นที่ระบายอารมณ์จนต่อมานางก็ตั้งท้อง สตรีโฉดชั่วผู้นั้นจึงทุบตีนางจนแท้ง และเพราะเลือดนางไหลไม่หยุด บุตรสาวที่น่าสงสารของข้าก็สิ้นลมหายใจ เวลานั้นข้ายังเหลือสามีอยู่เคียงข้าง ทำให้พอยังทนแบกรับเรื่องราวได้ไหวแต่ไม่กี่เดือนก่อนเขาก็ถูกใช้ให้ไปรับคุณหนูใหญ่เจียงกลับมา ข้าทนรออยู่ที่จวนไม่ไหวเพราะรู้สึกใจไ
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more

บทที่ 50 (บทจบ) หัวใจเคียงข้าง ตัวข้าเคียงกายท่าน

บทที่ 50หัวใจเคียงข้าง ตัวข้าเคียงกายท่านเมฆคล้อยเคลื่อนตามลมเปลี่ยนรูปร่างไม่ซ้ำแบบในความทรงจำ สุริยันหมุนเวียน ทิวาก็ต่างไม่เคยหยุดอยู่ที่เดิมคงมีเพียงป่าอันเงียบสงบแห่งนี้ที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก ไม่ว่าจะตั้งแต่ที่นางมาถึงในช่วงวสันตฤดู สาร์ทฤดู หรือกระทั่งยามนี้ที่เหมันต์ฤดูมาเยือน ล้วนคล้ายคลึงกันหมด เพียงแค่อาจจะมีดอกไม้มากหน่อยเป็นบางครั้ง หรือหนาวกว่าปกติเล็กน้อยเท่านั้นอีกอย่างไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือที่ไม่มีมูล ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าย่างกรายเข้ามาในนี้ สมุนไพรที่หายากจึงไม่ถูกแย่งไป แถมนางเองก็ไม่ถูกรบกวนอีกด้วย การเลือกปักหลักที่นี่จึงเป็นสิ่งที่นางภาคภูมิใจมากในช่วงนี้จนกระทั่งเส้นทางแต่เดิมที่เคยมีแค่นางย่างก้าวเดินเพียงลำพัง กลับปรากฏเงาร่างที่คุ้นเคยขึ้นมาคราแรกนางแปลกใจ แววตาหยุดนิ่งที่แผ่นหลังเหยียดตรงอันคุ้นเคย หากแต่เมื่อหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วส่งเสียงโครมครามอย่างตื่นเต้นดีใจออกมา ก็ทำให้นางเข้าใจว่า ตรงหน้านั่นคือความจริง หาใช่แบบที่ผ่านมา ที่คนผู้นั้นได้แต่อยู่ในฝันของนางเสวี่ยหว่านยกมือดึงหมวกสานที่สวมอยู่ลง โค้มตัวต่ำลงอีกนิด ดัดเสียงให้เป็นชายแก่ชรา เอ
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more
PREV
1
...
181920212223
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status