All Chapters of สลับชะตามาเป็นชายาอ๋องพิการ: Chapter 211 - Chapter 220

เจียงเยี่ยนฟางทำท่าถอนหายใจเหมือนคิดหนักมาสักพักแล้ว แม้นความจริงไม่เป็นเช่นนั้น และยามที่นางพ่นลมหายใจออกมา ไอควันสีขาวเพราะอากาศหนาวก็ก่อตัวขึ้นตามไปด้วย ทำให้เห็นถึงความกลัดกลุ้มใจอย่างออกนอกหน้า'เจ้าก็รู้นิสัยเจ้านายเจ้าดี ถึงเขาจะเด็ดขาด แต่กับครอบครัวเขาไม่เคยแข็งข้อใส่ มักโอนอ่อนปล่อยผ่านให้ตลอด แม้นตนเองจะต้องตกตายไปก็ไม่นำมาเคียดแค้น เรื่องที่ข้าสัญญากับเขาไว้ ข้าต้องทำให้ได้ แต่ในเมื่อเขาช่วยข้าแก้ปัญหาไม่ได้ ข้าก็แค่ต้องหาคนอื่นช่วยแทน'แววตาที่เรียบนิ่งของอีกฝ่ายก็สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดเจียงเยี่ยนฟางก็เกลี้ยกล่อมเขาได้สำเร็จภายหลังเติ้งอู๋จึงตามติดเจียงเยี่ยนฟางตลอด ด้วยกลัวว่านางอาจทำให้ท่านอ๋องของตนตกอยู่ในอันตราย แต่เพียงไม่นานก็ถูกท่านอ๋องสั่งห้ามเดินตามนางอีกทว่าเขาก็ถูกปีศาจจิ้งจอกใช้งานให้เตรียมของต่าง ๆ ให้เหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นธงประจำตัวชินอ๋อง หรือกระทั่งเรียบเรียงเรื่องราวประวัติการออกรบของท่านอ๋องไว้ อีกทั้งยังให้คัดลอกไปหลาย ๆ ชุด เพราะหลายวันต่อมาเจียงเยี่ยนฟางเพิ่งได้รู้ข่าวจากเซียวลี่หยางว่า ฮ่องเต้ทรงไม่พอพระทัยที่พวกเขาติดอยู่ในเมืองถงเซียงนา

เจียงเยี่ยนฟางไม่ได้พูด แต่ลั่วหวางเจียก็เดาออก ภายในห้องจึงตกอยู่ในความเงียบอีกคราหลังจากนั้นไม่นาน หมอหลวงสามคนก็ถูกหิ้วลงมาจากหลังม้าคนละตัว โดยเติ้งอู๋เป็นคนสั่งให้ลูกน้องอีกสองคนตามไปพร้อมกับตนเองเพื่อลากคนมาให้ไวที่สุด"ตำยาห้ามเลือดหนึ่งคน" เจียงเยี่ยนฟางที่กลั้นหายใจเป็นระยะก็เอ่ยปากสั่ง แต่พอเอ่ยไปได้เพียงครู่ก็ไอเป็นเลือดออกมา จนลั่วหวางเจียต้องรีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตนไปช่วยนางปิดปากและซับเลือดให้จึงเป็นลั่วหวางเจียที่พูดแทน ็เ"กระดูกเขาหัก น่าจะจัดการได้ยาก รอให้นางทำเอง พวกท่านเพียงมาคอยหยิบของช่วยนางก็พอ" ตัวเขาพอจะรู้เรื่องทางนี้อยู่บ้าง เพราะในตอนนั้นหลงชอบเจียงเยี่ยนฟางเข้า จึงอยากเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ไว้ไปพูดคุยกับนาง เลยไปขอให้ท่านหมอที่อยู่บนหุบเขาช่วยสอน แต่พอเรียนไปแล้วคนก็ไม่อยู่ให้พูดคุยด้วยอีก เวลานี้ที่ได้ใช้งานจริง ๆ ก็กลับต้องใช้ในการช่วยรักษาศัตรูหัวใจ!เหล่าท่านหมอพอรับทราบแล้วก็แยกย้ายกันทำงานเมื่อยาห้ามเลือดถูกแปะลงบนแผลของเซียวลี่หยางบวกกับการฝังเข็มของเจียงเยี่ยนฟาง อาการของเจียงเยี่ยนฟางก็ดีขึ้นมาอีกนิด อีกส่วนก็เป็นเพราะบนตัวของคนเจ็บก็ไม่มีเลือดไห

เมื่อกลับมาแล้วเซียวลี่หยางก็รื้อค้นของในห้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่ลืมสั่งให้คนช่วยตามเก็บของที่เขารื้อทีละชิ้นให้กลับไปอยู่ที่เดิมอีกด้วยกระทั่งผ่านไปสักพักใหญ่เขาถึงเจอสิ่งที่ต้องการ ไม่รีรอก็รีบเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องซึ่งได้ให้เติ้งอู๋เตรียมน้ำร้อนไว้รออยู่แล้วในวันนั้นที่หิมะตกหนัก เจียงเยี่ยนฟางจ้องมองเขาปั้นชาเป็นก้อนโดยไม่คิดจะหลบซ่อนสายตา นางเอ่ยว่า 'ชาดอกไม้เมื่อนำไปตากให้แห้งแล้ว ภายหลังนำกลับมาแช่น้ำก็จะเบ่งบานดูสวยงาม ช่วงเวลานี้ข้างนอกหิมะตกหนัก ใช้การรมความร้อนเพื่อให้แห้งก็ถือว่าแก้ขัดได้อยู่ แต่ข้ามีเรื่องน่าสนใจยิ่งกว่า ท่านดูนี่' ในมือของนางประคองกระดาษแผ่นเล็กที่คล้ายจดหมายลับเอาไว้ พลางยื่นมือส่งมาให้เขาดู'ก็แค่กระดาษเปล่า''ชินอ๋องผู้มากความรู้อย่างท่านยังดูไม่ออก เช่นนั้นก็ถือว่าเรื่องนี้เป็นข้าคนแรกที่เพิ่งค้นพบ' เจียงเยี่ยนฟางหยิบตะกร้าสมุนไพรแห้งตัวหนึ่งมาชูให้เขาดูอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหย่อนลงในจอกชาร้อน ๆ ที่อยู่ข้างกาย 'มีครั้งหนึ่งตอนที่ข้าบดสมุนไพรตัวหนึ่งเสร็จแล้วก็นำไปวางไว้บนผ้าลองสำหรับตาก จากนั้นผ้าก็เกิดสีตามมาซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่นานมันก็จางหา

เซียวลี่หยางเลือกเดินลึกเข้าไปอีกนิด ด้วยคิดว่าน่าจะเป็นทางนี้มากกว่า เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากที่ไกล ๆ หากมีคนอยู่ ผู้คนมักต้องการน้ำเป็นอย่างแรก"เส้นทางรกร้างถึงขนาดนี้ คนหนุ่มเช่นเจ้าคงไม่กลัวตาย ถึงได้กล้าเดินไปทั่ว" เสียงของชายชราดังขึ้นข้างหลังเซียวลี่หยางหันไปมองก็พบชายแก่คนหนึ่งเดินถือไม้เท้าเข้ามาหา รอบกายปกคลุมด้วยผ้าผืนเก่าสีน้ำตาลเข้ม สวมหมวกฟางปีกกว้าง บนหลังยังมีตะกร้าสานใบหนึ่ง ด้วยความแก่ชราอีกฝ่ายจึงโน้มตัวด้านหน้าไม่อาจยืนหลังได้ตรง ทำให้เซียวลี่หยางมองเห็นได้ว่าในตะกร้าบนหลังของเจ้าตัวนั้นต่างเต็มไปด้วยใบไม้รูปร่างแปลกตา"ท่านเองก็อายุมากแล้ว ยังใจกล้าเข้ามาถึงในนี้ เกรงว่าคงไม่กลัวตายเช่นกัน" เซียวลี่หยางระบายยิ้มละมุนที่มุมปาก༻❁༺หลายเดือนก่อนหลังจากหนีลงเขามาได้ เสวี่ยหว่านก็เดินทางกลับไปทำสิ่งที่ได้เคยสัญญาไว้แรกเริ่มเดิมที นางคิดว่าอาจจะสามารถนำป้ายชื่อของคุณหนูเจียงกลับไปตั้งในตระกูลได้ ทว่าจวนแห่งนั้นก็ไม่หลงเหลือใครอีกแล้ว ตระกูลเจียงที่เคยเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ ต่างก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เหลือเพียงชื่อไว้ให้ผู้คนพูดถึงแค่อีกไม่กี่ปีก็ลืมเลือนนางจึง

บทที่ 50หัวใจเคียงข้าง ตัวข้าเคียงกายท่านเมฆคล้อยเคลื่อนตามลมเปลี่ยนรูปร่างไม่ซ้ำแบบในความทรงจำ สุริยันหมุนเวียน ทิวาก็ต่างไม่เคยหยุดอยู่ที่เดิมคงมีเพียงป่าอันเงียบสงบแห่งนี้ที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก ไม่ว่าจะตั้งแต่ที่นางมาถึงในช่วงวสันตฤดู สาร์ทฤดู หรือกระทั่งยามนี้ที่เหมันต์ฤดูมาเยือน ล้วนคล้ายคลึงกันหมด เพียงแค่อาจจะมีดอกไม้มากหน่อยเป็นบางครั้ง หรือหนาวกว่าปกติเล็กน้อยเท่านั้นอีกอย่างไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือที่ไม่มีมูล ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าย่างกรายเข้ามาในนี้ สมุนไพรที่หายากจึงไม่ถูกแย่งไป แถมนางเองก็ไม่ถูกรบกวนอีกด้วย การเลือกปักหลักที่นี่จึงเป็นสิ่งที่นางภาคภูมิใจมากในช่วงนี้จนกระทั่งเส้นทางแต่เดิมที่เคยมีแค่นางย่างก้าวเดินเพียงลำพัง กลับปรากฏเงาร่างที่คุ้นเคยขึ้นมาคราแรกนางแปลกใจ แววตาหยุดนิ่งที่แผ่นหลังเหยียดตรงอันคุ้นเคย หากแต่เมื่อหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วส่งเสียงโครมครามอย่างตื่นเต้นดีใจออกมา ก็ทำให้นางเข้าใจว่า ตรงหน้านั่นคือความจริง หาใช่แบบที่ผ่านมา ที่คนผู้นั้นได้แต่อยู่ในฝันของนางเสวี่ยหว่านยกมือดึงหมวกสานที่สวมอยู่ลง โค้มตัวต่ำลงอีกนิด ดัดเสียงให้เป็นชายแก่ชรา เอ