All Chapters of No Strings Attached:The Zillionaire Alluring Surrogate Woman: Chapter 131 - Chapter 140

"KAILAN mo ba nais sabihin sa lahat na asawa mo ako.." nakayakap si Asher sa baywang ni Roselynn habang nakasilip sila sa bintana ng opisina, "gustong gusto ko ng hawakan ang mga kamay mo, at yakapin ka sa harap ng ibang tao..""Hoy, ina-appropriate kaya yun!" ngumuso si Roselynn saka bahagyang itinulak ang lalaki sa kanyang likuran, "saka, ayoko naman na maging mabait sa akin ang lahat, ng dahil lang sa asawa mo ako no..""Eh bakit naman? previledge nga nila na mapalapit sa asawa ng boss eh.." pangungulit niya, "saka, alam na naman nila na ikinasal na ako.""Kahit na.. basta, iwasan mo na lang. Kapag hindi ka nakinig sa akin, hindi ako tatabi sayo matulog."Nanlaki ang mga mata ni Asher sa pababanta ng asawa. Ibig sabihin, seryoso ito sa sinasabi sa kanya. Wala siyang nagawa kundi ang mapakamot sa ulo, saka ngumuso.Naalala pa niya, noong minsang nakulitan ito sa kanya, sa uest room ito natulog. Ang ending, nakamulat siya magdamag. Hindi pa naman siya makatulog hanggang hindi niya na

Hindi namalayan ni Roselynn ang unti-unting pagbabago ng ihip ng hangin sa opisina.Kinabukasan, habang naglalakad siya sa hallway bitbit ang tablet, napansin niyang may mga usapan na biglang napuputol kapag dumadaan siya. May mga matang mabilis umiwas. May mga bulungan na pilit hinaan, pero sapat para maramdaman.“Siya raw ‘yon…”“Board member daw…”“Kaya pala ang tapang…”Hindi niya pinansin. Sanay siya sa tsismis—o iyon ang akala niya.Sa pantry, tahimik siyang nagtitimpla ng kape nang may marinig siyang malinaw na boses sa likuran.“Grabe no? Kabit pala ng isa sa board. Akala ko kung sino.”Nanigas ang kamay ni Roselynn. Dahan-dahan siyang lumingon. Dalawang empleyada ang napatigil, nanlaki ang mga mata nang mapansing naroon siya.“Ah—Miss Roselynn… hindi po—” nauutal ang isa.Ngumiti si Roselynn, maayos, kalmado. “Okay lang,” sabi niya. “Salamat sa kape.” At naglakad palabas na tila walang narinig.Pero sa loob niya, may isang bagay na unti-unting gumuho.Sa buong araw, mas dumam

“Ang kapal din talaga ng mukha mo.”Diretso ang boses ni Carla. Walang ngiti. Walang paligoy. Tumigil ang pagta-type sa paligid. May mga tumingin. May mga tumayo.Huminto si Roselynn sa paglalakad. Dahan-dahan siyang humarap.“Ano’ng problema mo?” patuloy ni Carla, nakapamewang. “Akala mo hindi namin alam? Kung umangat ka dahil sa kama ng kung sino—”Hindi na niya natapos ang pangungusap.Isang malutong na sampal ang umalingawngaw sa buong floor.Napahiyaw si Carla, napaatras, ngunit bago pa siya makabawi—nasabunutan na siya ni Roselynn, mariing hinila ang buhok nito pababa. Nagulantang ang lahat. May napasigaw. May napaatras. Ngunit walang umawat.“Ulitin mo,” nanginginig ngunit matalim ang tinig ni Roselynn habang hawak pa rin ang buhok ng babae, “ulit-ulitin mo ‘yang sinabi mo.”Piliting pumiglas si Carla. “Baliw ka ba?!”“Hindi,” malamig na sagot ni Roselynn. Muling hinigpitan ang kapit. “Tahimik lang ako dahil may dignidad ako. Pero huwag mong gawing dahilan ‘yon para yurakan ako

Matapos ang mabigat na pagpupulong, isa-isang nagsimulang tumayo ang mga empleyado. Wala nang bulungan, wala nang lihim na tinginan. Ang katahimikan ay hindi na tensyon—ito’y pagninilay. Ang mga salitang binitiwan ni Asher ay parang salamin na ipinakita sa lahat: malinaw, hindi na mababasag, at hindi na maitatago.Walang naglakas ng loob na tumingin muli kay Roselynnng masama, habang naglalabasan ang lahat.May mga hitsurang nakakaawa, may mga nahihiya at may mga nagyayabang ang tingin, iyong mga kumampi kay Roselynn.Lumapit ang HR manager kay Roselynn, bahagyang yumuko. “Miss Roselynn… humihingi kami ng paumanhin. Nabigo kami sa tungkulin naming protektahan ka. Mahirap po kasi kalaban si Miss Carla.”Ngumiti si Roselynn—mahina, ngunit totoo. “Salamat. Ang mahalaga, ngayon ay malinaw na ang lahat.”Habang palabas sila ng conference room, mahigpit ang hawak ni Asher sa kamay ng asawa. Hindi iyon para ipakita sa iba, kundi para ipaalam sa kanya: hindi ka na nag-iisa kailanman. Sa unan

Pagkalabas ni Izzy sa coffee shop, bumalik siya sa kanyang maliit na apartment na may halong excitement at kaba. Ang bawat sulok ng apartment ay may kaunting alaala ng nakaraan—lumang kwento na gusto niyang limutin, ngunit kailangan niyang harapin. Umupo siya sa kanyang bed, hawak ang journal, at nagsimulang magsulat.“Izzy… kaya mo ‘to,” bulong niya sa sarili. Ngunit kahit sinasabi niya ito, ramdam niya pa rin ang bigat sa dibdib. Tatlong taon ng pang-aapi, ng mga taong hindi niya maipaliwanag ang kalupitan, at ng sariling pagkukulang na iniwan siyang nag-iisa. Sa bawat memorya, napapaiyak siya nang tahimik, habang hawak ang kanyang laptop at sinusubukang gumawa ng bagong resume para sa bagong trabaho.Kinabukasan, unang araw niya sa bagong trabaho. Isa siyang administrative assistant sa isang maliit na kumpanya sa Makati. Hindi siya kilala ng iba, kaya walang nakakaalam ng kanyang nakaraan. Ngunit isang bagay ang malinaw: kailangan niyang magsimula muli.“Hi! Ikaw na ba si Izzy?” ta