Lahat ng Kabanata ng นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ: Kabanata 401 - Kabanata 410

......ใช่ว่าเขาไม่รู้การสันนิษฐานทั้งหมดนี้ ใช่ว่าสมองทึบจนคิดไม่ได้ อย่างน้อยหลังจากเขาได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเย่ซินหย่าและได้สติ เขาก็คิดได้แล้วเขาก็แค่...หนีความรับผิดชอบเขาอยากหลุดพ้น อยากมีข้อแก้ตัว อยากมีเหตุผลที่ซูมั่วจะให้อภัยเขาได้ตอนนี้ ตนถูกคุมขังสิบวัน เขายอมถึงจะต้องติดคุกหนึ่งปี เขาก็ยอมแค่อยากให้ซูมั่วไม่คิดว่าเขาอยากฆ่าเธอ จริง ๆ นะ เขาสาบาน เขาไม่เคยคิดจะทำให้เธอตายเลยส่วนคนที่ต้องการทำร้ายเธอจริง ๆ...“หลี่หยวน” ฟู่อี้ชวนรวบรวมสติ สีหน้าของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง“ช่วงที่ฉันอยู่ในสถานกักกัน นายไปจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเย่ซินหย่า อย่าปล่อยให้เธอหนีไปเมืองอื่นหรือเมืองนอกได้”หลี่หยวนเข้าใจ และพูด“ถ้างั้นผมจะหาทนายความ มาร่างคำฟ้องนะครับ”“นายแค่จับตาดูเธอไปก่อนชั่วคราว” ฟู่อี้ชวนพูด จากนั้นก็พูด“หนี้ที่เธอติดค้างซูมั่ว ฉันจะไปคิดบัญชีกับเธอด้วยตัวเอง”หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือเขา เขาจะส่งเย่ซินหย่าเข้าคุกด้วยตัวเอง ขังไว้ตลอดชีวิตไม่สิ ส่งเธอเข้าโรงพยาบาลบ้าจะดีกว่า ถึงยังไงที่นั่นก็เหมาะกับเธอมากกว่าส่วนเรื่องที่เธอไม่ได้ป่วยทางจิตน่ะเห

คุณท่านฟู่จะเห็นความสำคัญก็ช่าง ลูกนอกสมรสจะแย่งชิงอำนาจก็ช่าง ฟู่อี้ชวนจะสามารถรักษาตำแหน่งทายาทของฟู่ซื่อไว้ได้หรือไม่...เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเธอ เธอเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่เฝ้ามองทุกอย่างจากด้านนอกไปแล้วเมื่อวางสาย ทางฝั่งหลีโย่วเธอเล่าเรื่องนี้ให้พี่ชายฟัง หลีเชินเลิกคิ้วขึ้นคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวที่ปกติเอาใจและคล้อยตามเมื่ออยู่ต่อหน้าตนจะเผชิญหน้ากับฟู่อี้ชวนได้อย่างรวดเร็วและตรงไปตรงมาแบบนี้ ตัวซูมั่วมีความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเมื่อไรเธอจะแสดงด้านนี้ให้ตนเห็นบ้างกันนะ?เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับซูมั่วที่ยิ้มภายใต้หน้ากาก ราวกับว่ามีม่านตาที่ไม่อาจฉีกออกได้กั้นระหว่างทั้งสอง มีเหวลึกขวางกั้นตลอดไปสายตาจ้องมองที่หน้าต่างแชตในโทรศัพท์ เนื้อหาบนนั้นยังคงหยุดอยู่ที่คำพูดสุภาพที่อีกฝ่ายส่งมาให้เขา เหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึกสุดท้าย เขาก็กดออก เพราะถ้าไม่มีธุระ ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องคุยกับอีกฝ่ายจริง ๆเรื่องที่ฟู่อี้ชวนถูกคุมขังเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก หลี่หยวนไม่ได้บอกคนภายนอก แค่บอกว่าประธานฟู่ป่วย จึงไม่สามารถมาที่บริษัทได้สิบวันเห

“เขาเอาของขวัญมาให้คุณด้วยเหมือนกันค่ะ น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ หวังว่าลุงหลี่จะไม่รังเกียจนะคะ” เธอยิ้มอย่างสดใสและพูดอีกครั้งพ่อบ้านได้ยินแบบนี้ก็ตอบรับ “มีส่วนของผมด้วยเหรอครับ? รู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ”การสนทนาภายนอกของทั้งสาม พูดไปเดินไป แต่ละคนต่างมีรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มเป็นของจริงหรือไม่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้เดินผ่านทางเดินไป พวกเขาก็มาถึงโถงด้านหน้า คุณท่านฟู่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ใบหน้าน่าเกรงขาม“พ่อครับ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ร่างกายพ่อยังแข็งแรงดีอยู่ใช่ไหมครับ?” ฟู่ปั๋วหมิงพูดทักทาย“ต้องขอบใจแก ที่ตอนนั้นแกไม่ทำให้ฉันโกรธจนตายไปซะก่อน” คุณท่านฟู่เหลือบมองเขา และพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันฟู่ปั๋วหมิงสีหน้าไม่สู้ดีทันที มาถึงก็ถูกต่อว่าแล้ว ดูท่าพ่อของเขาจะไม่ได้ให้อภัยเขา ถ้างั้นวันนี้ที่เรียกครอบครัวเขามาก็เพื่อพบอวี่เหิงเท่านั้นสินะ?“พ่อคะ ปั๋วหมิงเป็นห่วงสุขภาพของพ่อมาตลอดเลยค่ะ นี่ไงคะ วันนี้ก็เตรียมอาหารเสริมมาให้ อยากให้พ่ออายุยืนยาวร้อยปี อายุมั่นขวัญยืนค่ะ” หวังหลันเอ่ยขึ้นมาทันที และยิ้มเพื่อคลายบรรยากาศคุณท่านฟู่มองผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สุภาษิตว

เขาไม่มีอะไรจะพูด ไม่มีข้อโต้แย้ง ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับผิด“หลายปีมานี้โรคกระเพาะของอี้ชวนไม่ได้ดูแลให้ดีเลยเหรอคะ ถึงจะพูดว่าเป็นโรคเล็ก ๆ แต่ครั้งนี้ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล น่าเป็นห่วงจริง ๆ ค่ะ” หวังหลันเปลี่ยนหัวข้อ และดึงความสนใจไปที่เรื่องโรคกระเพาะเห็นเธอขมวดคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง ราวกับว่าฟู่อี้ชวนเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเธอ บนใบหน้าของคุณท่านฟู่ก็ไม่แสดงสีหน้าใดผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา มีไหวพริบ พูดเก่ง และยังเสแสร้งเก่งด้วยแม่ของฟู่อี้ชวนตายได้ยังไง ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเธอก็เป็นหนึ่งในฆาตกร หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นตัวการหลัก แต่เธอกลับไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย“พ่อคะ อี้ชวนอยู่โรงพยาบาลไหนเหรอคะ? ฉันจะทำซุปบำรุงไปดูแลเขา” หวังหลันพูดอีกครั้ง“ฉันรู้ว่าอี้ชวนไม่ชอบฉัน แต่ฉันก็แค่อยากแสดงน้ำใจของฉันบ้างค่ะ” สีหน้าของเธอเศร้าสร้อย แฝงความถ่อมตัวหลายส่วนคุณท่านฟู่กลอกตาในใจคำพูดนี้จริงใจหรือแค่พูดตามมารยาทให้เหมาะกับสถานการณ์กันแน่?ต่อให้เธออยากไปจริง ๆ ฟู่อี้ชวนก็คงโกรธจนแทบตายอยู่บนเตียง แถมครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ป่วย แต่ถูกคุมขังอยู่เรื่องนี้แน่นอนว่

ภายในห้องหลีโย่วกำลังโทรศัพท์คุยกับเพื่อนสนิท แชร์เรื่องน่ายินดีนี้อย่างกระตือรือร้น“ฉันไม่คิดเลยว่าคุณปู่ฟู่จะไม่ไปประกันตัวฟู่อี้ชวน แต่กลับปล่อยให้เขาถูกคุมขังแบบนี้”“ต้องรู้นะว่าฟู่อี้ชวนในฐานะผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของฟู่ซื่อ จะขาดงานแค่วันเดียวก็ไม่ได้”ได้ยินคำพูดนี้ ซูมั่วก็ตกตะลึงเล็กน้อย และรู้สึกประหลาดใจไม่ว่าจะพูดยังไงฟู่อี้ชวนก็เป็นหลานชายแท้ ๆ ของคุณปู่ฟู่ และอีกฝ่ายก็ให้ความสำคัญกับเขามาก เดิมทีเธอคิดว่าอีกฝ่ายจะไปช่วยเขาออกมา“บางทีอาจจะลดโทษแล้วก็ได้” ซูมั่วพูดแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น การกระทำนี้จากมุมมองของเขาก็ถือว่า ‘เมตตามีคุณธรรมที่สุดแล้ว’ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก“คงใช่ แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฟู่อี้ชวนถูกขังจริง ๆ เขาไม่เสียชื่อวีรบุรุษรุ่นก่อนเลย” หลีโย่วสะท้อนใจพูด“เอ๊ะ เธอคิดว่า ถ้าเราเผยแพร่ความจริงนี้ออกไป บอกพวกพนักงานของฟู่ซื่อ สภาพจะเป็นยังไง?” เธอคิดขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน และพูดอีกครั้งซีอีโอของฟู่ซื่อกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่กลับถูกแจ้งความจับเพราะสะกอดรอยคุกคามอดีตภรรยา ทั้งยังถูกคุมขังในสถานกักกันนี่มันข่าวดังสุด ๆ ขึ้นเป็นข่าวฮอตได้เลย แถมยังส่งผล