“พี่ไปส่งท่านนายอำเภอก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน” “ค่ะ”เธอรับคำเบา ๆ พลางมอบยิ้มละไมให้กับชายหนุ่ม แต่ทันทีที่ประตูถูกดึงปิด รอยยิ้มของเธอกลับเลือนหายไปในพริบตา ทำไม!...อยู่ ๆ เธอถึงได้นึกถึงหน้าผู้ชายอีกคนที่ปากของเธอก็บอกว่าเกลียดเขานักเกลียดเขาหนาขึ้นมา ทั้งที่เธอมอบความรักให้กับพี่ยุตไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเธอถึงต้องลังเลใจแบบนั้นด้วยล่ะ ทัชชาครุ่นคิดด้วยความว้าวุ่นใจ เธอเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ส่วนปยุตเมื่อออกมาจากห้องของหญิงสาวพร้อมนายอำเภออาวุโส นันทนาและกฤตินก็มายืนรออยู่หน้าห้องของคนป่วยก่อนแล้วดังนั้นทันทีที่ได้รับใบทะเบียนสมรสซึ่งมีลายเซ็นของทัชชาเรียบร้อย เขาจึงลงมือเซ็นชื่อตัวเองในช่องถัดมาโดยไม่ลังเล “แสดงความยินดีด้วยนะหลานชาย”นายอำเภออาวุโสเอ่ยแสดงความยินดีกับคู่สมรสฝ่ายชายซึ่งเป็นลูกชายเพื่อน บิดาของกฤตินกับท่านเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น ดังนั้นเมื่อกฤตินเดินทางไปพบและขอร้องให้ช่วยเดินทางมาจดทะเบียนสมรสให้เนื่องจากฝ่ายหญิงเดินทางไม่สะดวก ท่านจึงไม่คิดจะขัดข้อง“ขอบพระคุณมากครับคุณลุง”
Read more
LOGIN
