ทัชชากระพริบตาปริบ ๆ หัวใจหวั่นไหวกับน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาจนรู้สึกเหมือนขี้ผึ้งถูกรนไฟ “ที่รัก” ทำไมเขาถึงพูดคำ ๆ นี้ได้หวานซึ้งจับใจเธอนักนะ“ไปลูกไป พาน้องเข้าไปในบ้านดีกว่า แดดร้อนเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”เจ๊หม่วยเร่งให้บุตรชายพาสะใภ้เข้าบ้านและเป็นฝ่ายเดินนำทั้งคู่เข้าไปด้านในก่อน...ทัชชากวาดสายตามองสำรวจบ้านทรงทันสมัย โอ่อ่าใหญ่โตแสดงให้เห็นถึงฐานะที่เป็นปึกแผ่นของครอบครัวของกฤตินแล้วให้สะท้อนใจในความไม่คู่ควรของเธอและเขา ดวงตาเรียวสลดลงอย่างไม่อาจห้าม“พ่อละครับแม่ ผมนึกว่าพ่อจะอยู่รอต้อนรับสะใภ้ด้วยซะอีกวันนี้” กฤตินเข็นรถพาภรรยาเดินตามมารดาเข้าบ้านพลางเอ่ยถามถึงบิดาหลังสังเกตว่ารถท่านไม่ได้จอดอยู่ในโรงเก็บรถโดยไม่ได้สังเกตดวงตาเศร้าของทัชชา“รายนั้นกลัวลุงซ้อนจะลืมเรื่องที่ขอร้องไว้เลยไปกำชับด้วยตัวเองอีกที ห่วงว่าหมอวีระจะไม่ว่างนะสิ” เจ๊หม่วยตอบพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวและมองลูกสะใภ้ของท่านด้วยสายตาพิจารณา กิริยาท่าทางทัชชาดูปราดเปรียวแม้จะยังต้องนั่งรถเข็นแต่ท่าทางหญิงสาวก็บอกชัดถึงความเข้มแข็ง สู้ชีวิต ที่สำคัญสวยบาดตาขนาดนี้ต้องเอาลูกชายนางอยู่หมัดแน่นอนคนเคยผ่านโ
Read more