"Masakit pa ba, mahal ko?" Malumanay na hinaplos ni Lorien ang buhok ng asawa. Nandoon siya sa tabi nito sa bawat sandali ng hirap, mula sa pag-iri hanggang sa pagsilang. Doon niya lang lubos na naunawaan ang tinatawag nilang magandang sakit. Para bang pati siya ay nakaramdam din ng kirot."Oo, masakit pa," tapat na sagot ni Jacey. Ang ibang babae kayang magsabi na hindi na masakit para hindi mag-alala ang asawa, pero pinili niyang magsabi ng totoo. Gusto niyang maramdaman din nito ang pinagdadaanan niya. Halos hindi na siya makagalaw, ngunit nang makita ang munting sanggol na hawak ng taong pinagkakatiwalaan nila, gumaan ang lahat."Salamat sa pagluwal nang ligtas sa mahal na baby natin. Ngayon nandito na siya, ipapasa ko na sa inyo ang pag-aaruga," wika ni Michelle habang inaabot ang sanggol sa nakababatang kapatid.Tahimik ngunit puno ng saya ang ngiti ni Jacey, dahil akala niya hindi siya papayagang mag-alaga sa sariling anak."Kung may kailangan kayo, sabihin lang sa akin," dag
อ่านเพิ่มเติม