All Chapters of วิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก: Chapter 91 - Chapter 100

ภายในรถของพราว…“น้ำแข็ง แกเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าดูเพลียๆ”“อ๋อ สงสัยฉันคงตื่นเช้าไปหน่อยอ่ะ เลยรู้สึกเพลียนิดหน่อย” น้ำแข็งพูดโป้ปดคำโตออกไป จะให้เธอพูดได้อย่างไรกันว่าช่วงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เธอเพิ่งโดนชายหนุ่มสูบพลังของเธอไปจนหมด‘คนอะไร กินดุชะมัด ไม่เหนื่อยบ้างหรือยังไงกัน’ เธอนึกคิดภายในใจก่อนจะหันหน้ามามองที่เพื่อนของเธอ“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันโอเค เราเดินทางกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินในช่วงเย็นที่ทะเล” น้ำแข็งพูดออกมา เพราะตั้งแต่จำความได้เธอก็ไม่เคยได้ไปเที่ยวทะเลเลย เธอเห็นโซเชียลที่เขาโพสต์ในอินเทอร์เน็ต เธอก็อยากเห็นพระอาทิตย์ตกยามเย็นให้เห็นกับตา ว่ามันจะสวยตามคำรำลือของพวกเขาขนาดไหน แค่นึกหัวใจของเธอก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาแล้ว“โอเค เธอนอนพักผ่อนสักนิดนะ ฉันจะขับรถให้เธอนั่ง” พราวพูดออกมาทั้งสองคนพยักหน้าและยิ้มให้กัน การที่พราวจะเร่งเครื่องบีเอ็มดับบลิวคันสีขาว ออกจากหน้าคฤหาสน์ของมาร์คอฟไปพราวเป็นเพื่อนคนเดียวที่มาร์คอฟอนุญาตให้เข้ามาหาเธอได้ อาจจะเพราะเธอมีเพื่อนเพียงคนเดียวละมั้ง เรื่องนี้ก็ไม่ค่อยแน่ใจ และพราวเพื่อนของเธอก็เป็นคนที่ปกปิดความลั

หญิงสาวรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก โลกทั้งใบตอนนี้ของเธอมันหม่นหมองไปหมด เธอร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนและนั่งเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่เอามาจากห้องเก่าของเธอใส่ลงไปในกระเป๋า เสื้อผ้าและของใช้ทั้งหมดที่ชายหนุ่มซื้อให้เธอ เธอไม่แตะต้องมันแต่อย่างใด เพราะกลัวว่าเขาจะรังเกียจและโกรธเธอไปมากกว่านี้ ในดวงใจน้อยๆ ของเธอแอบหวังว่าเขาจะกลับมาและบอกให้เธอนั้นอยู่กับเขาเหมือนเดิม แต่มันก็เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ เธอใช้เวลานานหลายนาทีที่เก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ชายหนุ่มบอกว่าเงินสดหนึ่งล้านวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา และมันก็เป็นจริงดังคำที่เขาพูดเอาไว้“เธอเป็นคนที่ต้องการให้เขาเบื่อเธอเองไม่ใช่เหรอน้ำแข็ง ทำไมหัวใจของเธอมันเจ็บอย่างนี้ล่ะ” เธอมองดูเงินก้อนโตทั้งน้ำตา ก่อนที่จะเอาสมุดบัญชีเงินฝากที่เขาโอนให้เธอทุกๆ เดือนวางคู่เอาไว้ พร้อมกับมือถือที่เขานั้นซื้อให้เธอเธอมีเงินเก็บเพียงเล็กน้อยก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้ใช้ และพอมองดูยอดเงินก็คิดว่าคงหาห้องเล็กๆ อยู่ได้หลายเดือน และเดี๋ยวปิดเทอมในช่วงนี้เธอจะทำงานพาร์ทไทม์เก็บเล็กผสมน้อยเพื่อให้เธอเรียนจบในเทอมสุดท้าย และหวังว่าช

เมื่อเธอได้ยินคำว่ากลับบ้านกับเขา หัวใจของเธอก็รู้สึกอ่อนยวบลงทันที เขากำลังง้อเธออย่างนั้นเหรอ ผู้ชายที่ใบหน้าเรียบนิ่งอุ้มเธออยู่ตอนนี้ เขาชวนเธอกลับบ้านของเขาอย่างนั้นเหรอ“ฮึก ไม่เอา น้ำแข็งไม่ไป”“ถ้าไม่ไปแล้วจะไปไหน” “...”“เธอมีที่ไปอย่างนั้นเหรอ”“...”“อ๋อ หรือจะไปอยู่กับไอ้หมอนั้น มันจ้องจะเอาเธออยู่นี่”“ฮึก อย่าพูดถึงพี่ครามนะคะ เขาเป็นคนดีค่ะ”“เฮอะ สนิทกับมันเร็วดีนะ” เขาอยากจะจับเธอมาตีก้นแรงๆ เรียกไอ้นั่นว่า ‘พี่’ อย่างนั้นเหรอ“ถ้าวันนี้คุณจะมาหาเรื่องหนู ก็ปล่อยหนูลง และกลับไปที่ของคุณเถอะค่ะ น้ำแข็งจะไปตามทางของตัวเอง” เธอพูดออกไปด้วยความรู้สึกที่น้อยใจ“เธอไม่มีสิทธิ์จะพูดแบบนี้กับฉัน”“เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ทำไมหนูจะพูดไม่ได้”“จะไม่เป็นได้ยังไง หรือจะต้องให้ฉันย้ำสถานะอีกครั้ง”“หนูไม่อยากเป็นของเล่นของคุณแล้ว” เธอพูดออกมาทั้งน้ำตา ทำให้ชายหนุ่มที่ได้ยินก็รู้สึกไม่พอใจเธอเป็นอย่างมาก“เธอลืมไปแล้วเหรอ ว่าฉันเลี้ยงดูเธอมา และฉันให้เธอใช้เงินของฉันไปตั้งเท่าไหร่”“หนูคืนให้คุณหมดแล้ว จะมาเอาอะไรกับหนูอีกคะ”“...”“คุณมันใจร้ายที่สุด หนูอยู่บ้านคุณก็ไม่ได้งอมือง

“อึก!!” เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้น ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าของเธอก็กำลังแดงระเรื่อเพิ่มเข้าไปอีกด้วยความเขินอาย เพราะสิ่งที่เขาจะให้เธอคุยมันกำลังตั้งผงาดชี้มาที่ใบหน้าของเธอ“ว่าไง อยากรู้ว่าเราอยู่ในสถานะอะไร เธอก็ต้องถามมันเอาเองนะ ถ้ามันถูกใจ มันจะให้คำตอบเธอเอง” “นะ หนูไม่อยากรู้แล้วค่ะ” เธอพูดจบก็เตรียมตัวจะหนีออกห่างจากเขา แต่เขากลับก้มลงมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้“ทำไมล่ะ ไม่อยากรู้แล้วเหรอ”“ค่ะ น้ำแข็งไม่อยากรู้แล้ว” เขาเห็นท่าทางของเจ้าแมวน้อยของเขากำลังขดเหลือนิดเดียวก็ทำให้เขาอยากแกล้งเธอขึ้นมาฟอดดด!!! เขาหอมแก้มเธอสูดดมกลิ่นไอแป้งเด็กอย่างเต็มแรง ก่อนจะกระซิบบอกเธอ“แต่มันอยากบอกเธอมากเลยนะ เด็กดี” เขาพูดพร้อมกระตุกยิ้มขึ้นมา“คุณมาร์คอฟ จะทำอะไรคะ” หญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มกำลังใช้จมูกโด่งของเขาคลอเคลียเธอตามลำคอไล่มาถึงเอวคอดกิ่ว และใช้มือทั้งสองของเขาจับแยกขาเธอออกจากกันนั้นมันทำให้เธอตกใจ และหายใจไม่ทั่วท้องเขากำลังจ้องมองกลีบกุหลาบของเธอที่ไร้การปกปิดใดๆ และจ้องมองมันอย่างไม่ละสายตา“ดูแล้วของเธอก็อยากรู้เหมือนกันนะ” “อ๊ะ!!” เธอร้องเสียงหลงออกมา เมื่อเขาเอา

หลังจากสงบศึกรัก ทั้งสองก็นอนกอดกันท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาวที่หิมะกำลังโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายอยู่ภายนอก แต่ภายในรถบ้านกับอบอุ่นสัมผัสไปลึกถึงขั้วหัวใจหญิงสาวที่เพิ่งตื่นลืมตาขึ้นมาก็มองดูใบหน้าชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่หลงใหล และจ้องมองเขาอย่างไม่กระพริบตา เมื่อเธอแอบมองเขาดีดีก็สังเกตุเห็นว่า เขานั้นมีเสน่ห์มากเหลือเกิน ราวกับรูปปั้นเทพบุตรที่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้‘คนอะไรก็ไม่รู้ ทำไมหล่อจัง ปากร้ายแต่ใจดี’ เธอนึกอยู่ภายในใจมองดูชายหนุ่มและยิ้มออกมาเงียบๆ เพียงคนเดียว“จะมองหน้าฉันอีกนานไหม” ชายหนุ่มที่แค่นอนพักสายตา ก็พูดขึ้นมาและหันมามองหน้าเธอทำให้เธอที่รู้สึกตัวว่าแอบโดนจับได้ ก็ก้มหน้าซุกเข้าแผงอกแกร่งของเขาทันที“หึหึ มองฉันไม่พอ ยังมาลวนลามหน้าอกฉันอีกนะ” พรึ่บ!!! เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อนึกได้ว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้“หนู มะ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ แค่จมูกมันไปโดนนิดเดียวเอง”“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไร รีบแก้ตัวแล้วหรือไง” เขาหัวเราะออกมาในลำคออย่างพอใจและยืนใบหน้าเขามาใกล้หน้าหญิงสาวก่อนจะฝังจมูกโด่งลงไปที่แก้มเนียนๆ ของเธอฟอดดด!!!“วันพรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับประเทศไทยแ