Todos os capítulos de NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG): Capítulo 111 - Capítulo 118

Parang may humigpit na tali sa dibdib ni Cassandra habang nakatitig siya sa screen ng cellphone ni Dominic.Paulit-ulit niyang pinanood ang video.Ang lumang bahay.Ang madilim na ilaw.Ang boses ni Richard—kalma, kontrolado, parang naglalaro lang.“Hindi pa tapos…” pabulong niyang sambit, nanginginig ang mga daliri.Hinawakan ni Dominic ang kamay niya, mahigpit.“Huwag kang mag-panic. Hindi siya kikilos agad. Gusto ka niyang takutin.”“Pero paano kung—” naputol ang boses niya. “Paano kung may nasaktan na?”Hindi agad sumagot si Dominic. Kita sa mga mata niya ang galit—hindi pasabog, kundi ‘yung klase ng galit na tahimik pero nakamamatay.“Hindi niya gagalawin hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya,” sagot niya sa wakas. “Control ang laro niya.”Tumango si Cassandra, pilit pinapakalma ang sarili. Pero sa loob-loob niya, bumabalik ang mga alaala—mga gabing nakakandado siya sa kwarto, mga boses na nag-uutos, mga pangakong may kapalit na takot.Ayaw na niyang bumalik doon.Pagdating

Tahimik ang loob ng sasakyan.Hindi ‘yung tahimik na payapa—kundi ‘yung klaseng katahimikan na puno ng mga salitang gustong lumabas pero walang lakas para bigkasin.Nakatitig si Cassandra sa bintana habang umaandar ang sasakyan pababa ng Tagaytay. Kita niya ang mga ilaw sa malayo, parang mga bituin na nakadikit sa lupa. Dati, pinapangarap lang niya ang ganitong tanawin—malaya, ligtas, walang humahabol.Ngayon, nandito na siya.Pero bakit parang doon pa lang niya nararamdaman ang bigat?Mahigpit ang hawak niya sa sarili niyang mga kamay. Nanginginig pa rin ang mga daliri niya—hindi na sa takot, kundi sa pagod. Pagod na pagod.Hindi nagsasalita si Dominic. Isang kamay lang ang nasa manibela, ang isa ay nakapatong sa gitna—malapit sa kanya, pero hindi pilit. Parang sinasabing nandito lang ako kapag handa ka na.Biglang bumigay ang dibdib ni Cassandra.Isang hikbi ang kumawala—mahina, pilit pigil. Pero sinundan pa ng isa. At isa pa.Huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada.Dahan-dahang b

Hindi pa rin tuluyang umaalis ang ulan kinabukasan—parang alaala na ayaw kalimutan ang lahat ng napagdaanan nila.Tahimik ang bahay. Masyadong tahimik.Nakatayo si Cassandra sa harap ng salamin, nakasuot ng simpleng blouse at slacks. Walang make-up, walang maskara. Sa unang tingin, parang buo na siya—pero sa likod ng mga mata niya, naroon pa rin ang bakas ng mga gabing hindi madaling limutin.Sa likod niya, nakaupo si Dominic sa gilid ng kama, inaayos ang relo. Tahimik lang din siya, pero alerto. Parang sundalong hindi pa handang ibaba ang armas kahit tapos na ang laban.“Hindi mo kailangang sumama kung ayaw mo,” sabi ni Cassandra habang inaayos ang buhok.“Hindi rin kita pipigilan kung gusto mong mag-isa,” sagot ni Dominic. “Pero nandito ako.”Nagtagpo ang tingin nila sa salamin.“First day kong babalik sa office,” sabi niya. “Parang… first day ulit sa digmaan.”Tumayo si Dominic at lumapit. Inilagay niya ang kamay sa balikat ni Cassandra—hindi mabigat, hindi rin mahigpit. Sapat lang

May mga umagang hindi sumisikat ang araw para magbigay-liwanag—kundi para ipaalala na may mga aninong ayaw manatiling nakatago.Nagising si Cassandra sa malamig na pakiramdam.Hindi dahil sa klima, kundi dahil sa instinct.Parang may mali.Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama. Wala si Dominic sa tabi niya. Umupo siya, hinaplos ang sarili niyang braso, saka tumayo. Tahimik ang buong bahay—masyadong tahimik.Bumaba siya sa sala.At doon niya nakita si Dominic.Nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakapamulsa, seryoso ang mukha. Hawak niya ang cellphone, at halatang may binabasa.“Dom?” tawag ni Cassandra.Bahagyang lumingon si Dominic. Pilit siyang ngumiti pero hindi umabot sa mga mata.“Gising ka na pala.”Lumapit si Cassandra.“Ano ‘yon?”Huminga nang malalim si Dominic, saka iniabot ang cellphone.Isang email.UNKNOWN SENDERAkala niyo tapos na? May mga utang pa kayong hindi nababayaran.Kasunod nito ang isang larawan.Si Cassandra.Kuha sa café kahapon.Magkahawak ang kamay ni