บททั้งหมดของ NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG): บทที่ 111 - บทที่ 118

118

CHAPTER 110 — “SA LIWANAG NG KATOTOHANAN”

Umaga pa lang, mabigat na ang hangin.Parang ramdam ng buong lungsod na may sasabog na katotohanan.Sa loob ng black SUV, tahimik si Cassandra. Nakaayos ang buhok, simple ang suot—isang puting blazer at itim na slacks. Walang alahas, walang arte. Pero sa likod ng kalmadong itsura, naglalaban ang kaba at tapang.Sa tabi niya, si Dominic—nakatuwid ang upo, seryoso ang tingin sa bintana. Hawak niya ang folder na puno ng dokumento. Mga ebidensyang matagal nilang inipon. Mga lihim na matagal nang itinago.“Handa ka na ba?” tanong niya, mahina pero malinaw.Huminga nang malalim si Cassandra.“Hindi. Pero lalaban ako.”Tumango si Dominic.“Hindi ka nag-iisa.”Pagbukas ng pinto ng sasakyan, sinalubong sila ng sigawan ng media.“Ms. Dela Cruz!”“Is it true na may kinalaman ang ama mo sa Monteverde Syndicate?”“Mr. Velasquez, are you protecting a witness?”Hindi sila sumagot.Diretso silang pumasok sa gusali ng korte, may mga pulis na nakaabang, may mga matang nagmamasid—iba puno ng pagdududa,

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-16

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 111 — “SA GILID NG TAKOT”

Parang may humigpit na tali sa dibdib ni Cassandra habang nakatitig siya sa screen ng cellphone ni Dominic.Paulit-ulit niyang pinanood ang video.Ang lumang bahay.Ang madilim na ilaw.Ang boses ni Richard—kalma, kontrolado, parang naglalaro lang.“Hindi pa tapos…” pabulong niyang sambit, nanginginig ang mga daliri.Hinawakan ni Dominic ang kamay niya, mahigpit.“Huwag kang mag-panic. Hindi siya kikilos agad. Gusto ka niyang takutin.”“Pero paano kung—” naputol ang boses niya. “Paano kung may nasaktan na?”Hindi agad sumagot si Dominic. Kita sa mga mata niya ang galit—hindi pasabog, kundi ‘yung klase ng galit na tahimik pero nakamamatay.“Hindi niya gagalawin hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya,” sagot niya sa wakas. “Control ang laro niya.”Tumango si Cassandra, pilit pinapakalma ang sarili. Pero sa loob-loob niya, bumabalik ang mga alaala—mga gabing nakakandado siya sa kwarto, mga boses na nag-uutos, mga pangakong may kapalit na takot.Ayaw na niyang bumalik doon.Pagdating

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 112 — “HARAPAN”

Mabagal ang pag-andar ng sasakyan.Bawat metro palapit sa lumang compound sa Tagaytay ay parang hinihila ang dibdib ni Cassandra pababa. Tahimik ang paligid—walang ilaw sa mga poste, walang ibang sasakyan. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang tibok ng puso niya ang naririnig niya.Huminga siya nang malalim.Hindi ako babalik bilang biktima, paalala niya sa sarili.Babalik ako bilang babae na may kontrol.Pagbaba niya ng sasakyan, sinalubong siya ng malamig na hangin. Ang gusali sa harap niya ay pamilyar—isang dating rest house ng pamilya Dela Cruz. Dito siya minsang nagbakasyon bilang bata. Dito rin nagsimula ang maraming bangungot na pilit niyang kinalimutan.Sa tenga niya, mahina ang boses ni Dominic mula sa comms.“Nasa perimeter kami. Kita ka namin. Tandaan mo—isang salita mo lang, papasok kami.”“Copy,” sagot niya, kalmado kahit nanginginig ang kamay.Naglakad siya papasok.Bukas ang pinto.Parang inaanyayahan siya.Sa loob, madilim ang sala. Isang ilaw lang ang bukas sa g

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 113 — “ANG MGA PADER NA BUMABAGSAK”

Tahimik ang loob ng sasakyan.Hindi ‘yung tahimik na payapa—kundi ‘yung klaseng katahimikan na puno ng mga salitang gustong lumabas pero walang lakas para bigkasin.Nakatitig si Cassandra sa bintana habang umaandar ang sasakyan pababa ng Tagaytay. Kita niya ang mga ilaw sa malayo, parang mga bituin na nakadikit sa lupa. Dati, pinapangarap lang niya ang ganitong tanawin—malaya, ligtas, walang humahabol.Ngayon, nandito na siya.Pero bakit parang doon pa lang niya nararamdaman ang bigat?Mahigpit ang hawak niya sa sarili niyang mga kamay. Nanginginig pa rin ang mga daliri niya—hindi na sa takot, kundi sa pagod. Pagod na pagod.Hindi nagsasalita si Dominic. Isang kamay lang ang nasa manibela, ang isa ay nakapatong sa gitna—malapit sa kanya, pero hindi pilit. Parang sinasabing nandito lang ako kapag handa ka na.Biglang bumigay ang dibdib ni Cassandra.Isang hikbi ang kumawala—mahina, pilit pigil. Pero sinundan pa ng isa. At isa pa.Huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada.Dahan-dahang b

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 114 — “SA MGA BITAK, DOON TUMUTUBO ANG LIWANAG”

Nagising si Cassandra sa tunog ng ulan.Mahinang patak sa bubong, parang paulit-ulit na paalala na may mga bagay na hindi kailangang pigilan—kailangan lang hayaan.Nakayakap pa rin si Dominic sa kanya. Pareho silang nakatagilid, magkaharap, ang noo niya’y halos dumidikit sa balikat nito. Ramdam niya ang init ng katawan nito, steady ang paghinga—parang nagsisilbing anchor sa magulong mundo.Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, hindi siya nagising na handang tumakbo.Tahimik lang.Dahan-dahan siyang gumalaw, takot na baka magising si Dominic. Pero napangiti siya nang maramdaman ang paghigpit ng yakap nito—parang alam na niya kahit tulog.“Gising ka na,” mahinang sabi ni Dominic, basag pa ang boses.“Mm,” tugon ni Cassandra. “Umuulan.”“Parang ikaw,” biro niya nang mahina. “Tahimik pero ramdam.”Bahagyang natawa si Cassandra, pero agad ding napalitan ng seryoso ang mukha niya. Umangat siya ng kaunti para makita ang mga mata ni Dominic.“Hindi ako sanay sa ganito,” aminin

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 115 — “ANG ANINO NA HINDI UMAALIS”

Hindi pa rin tuluyang umaalis ang ulan kinabukasan—parang alaala na ayaw kalimutan ang lahat ng napagdaanan nila.Tahimik ang bahay. Masyadong tahimik.Nakatayo si Cassandra sa harap ng salamin, nakasuot ng simpleng blouse at slacks. Walang make-up, walang maskara. Sa unang tingin, parang buo na siya—pero sa likod ng mga mata niya, naroon pa rin ang bakas ng mga gabing hindi madaling limutin.Sa likod niya, nakaupo si Dominic sa gilid ng kama, inaayos ang relo. Tahimik lang din siya, pero alerto. Parang sundalong hindi pa handang ibaba ang armas kahit tapos na ang laban.“Hindi mo kailangang sumama kung ayaw mo,” sabi ni Cassandra habang inaayos ang buhok.“Hindi rin kita pipigilan kung gusto mong mag-isa,” sagot ni Dominic. “Pero nandito ako.”Nagtagpo ang tingin nila sa salamin.“First day kong babalik sa office,” sabi niya. “Parang… first day ulit sa digmaan.”Tumayo si Dominic at lumapit. Inilagay niya ang kamay sa balikat ni Cassandra—hindi mabigat, hindi rin mahigpit. Sapat lang

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 116 — “SA GITNA NG KATAHIMIKAN”

May mga gabi na kahit tahimik ang paligid, maingay pa rin ang loob.Ganito ang gabi para kay Cassandra.Nakahiga siya sa kama, nakatitig sa kisame habang nakahawak sa kumot. Katabi niya si Dominic—mahimbing ang tulog, pero ramdam niyang gising ang bawat ugat nito. Parang siya—nagpapahinga ang katawan, pero gising ang alaala.Ang litrato.Ang mensahe.Ang aninong muling nagparamdam.Dahan-dahan siyang bumaling kay Dominic. Pinagmasdan niya ang mukha nitong payapa sa dilim—ang lalaking minsang naging bagyo sa buhay niya, pero ngayo’y tila kanlungan na.Paano kung mawala ulit ‘to?Paano kung ako ang sumira?Napapikit siya, pilit nilulunok ang buhol sa lalamunan.“Hindi ka pa rin tulog.”Napadilat siya.Gising si Dominic. Nakahiga siyang patagilid, nakatingin diretso kay Cassandra.“Pasensya na,” mahinang sagot niya. “Ayokong istorbohin ka.”Umangat ang kamay ni Dominic at marahang hinaplos ang pisngi niya.“Hindi ka istorbo,” sabi nito. “Hindi kailanman.”Huminga nang malalim si Cassandr

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 117 — “ANG MGA ANINO AY BUMABALIK”

May mga umagang hindi sumisikat ang araw para magbigay-liwanag—kundi para ipaalala na may mga aninong ayaw manatiling nakatago.Nagising si Cassandra sa malamig na pakiramdam.Hindi dahil sa klima, kundi dahil sa instinct.Parang may mali.Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama. Wala si Dominic sa tabi niya. Umupo siya, hinaplos ang sarili niyang braso, saka tumayo. Tahimik ang buong bahay—masyadong tahimik.Bumaba siya sa sala.At doon niya nakita si Dominic.Nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakapamulsa, seryoso ang mukha. Hawak niya ang cellphone, at halatang may binabasa.“Dom?” tawag ni Cassandra.Bahagyang lumingon si Dominic. Pilit siyang ngumiti pero hindi umabot sa mga mata.“Gising ka na pala.”Lumapit si Cassandra.“Ano ‘yon?”Huminga nang malalim si Dominic, saka iniabot ang cellphone.Isang email.UNKNOWN SENDERAkala niyo tapos na? May mga utang pa kayong hindi nababayaran.Kasunod nito ang isang larawan.Si Cassandra.Kuha sa café kahapon.Magkahawak ang kamay ni

ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-29

อ่านเพิ่มเติม

...

7 8 9 10 11 12

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป