NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Lumamig ang hangin nang makarating ako sa pier.Alas-diyes na ng gabi, at tanging mga ilaw ng lumang poste ang nagbibigay-liwanag sa paligid. Tahimik. Wala ni isang tao, maliban sa iilang alon na kumakaluskos sa pader ng daungan.Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.“Lucian…” mahina kong bulong habang hinahanap ng mga mata ko ang anino ng lalaking sumira ng buhay ko noon.Ang huling beses kong nakita ang ama ko, duguan siya—sinubukang patayin ni Dominic. Pero ngayon, siya ang nagtext. Buhay. At gusto akong kausapin.“Cassandra.”Nang marinig ko ang boses na iyon, parang nanigas ang buong katawan ko.Dahan-dahan akong lumingon.Sa ilalim ng anino ng poste, naroon siya. Suot ang maitim na coat, ang buhok niya ay may halong puti, pero ang mga mata—parehong-pareho kay Dominic. O marahil kabaligtaran, dahil sa tingin pa lang niya, malamig na parang yelo.“Anong gusto mo sa’kin?” tanong ko, halos nanginginig. “Matagal ka nang patay sa paningin ko.”Ngumiti siya, pero hindi iyon ngiting

Tahimik ang buong silid. Tanging tiktak ng orasan at mahinang paghampas ng ulan sa bintana ang maririnig. Nakaupo si Cassandra sa gilid ng kama, nakayuko, habang hawak-hawak ang isang lumang larawan—ang litrato nila ng kanyang ama, Lucian Dela Cruz, noong bata pa siya.Mabigat ang dibdib niya. Ilang gabi na siyang hindi mapakali, hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa bigat ng katotohanang kailangan na niyang sabihin kay Dominic ang matagal na niyang itinatago.Nang bumukas ang pinto, napalingon siya. Nakatayo si Dominic, basang-basa ng ulan, nakasumbrero, at halatang kagagaling lang sa isang emergency meeting. Pero ang mga mata nito—punô ng pag-aalala.> “Cass…” mahina niyang tawag, sabay lapit. “You look pale. Hindi ka pa rin kumakain?”Hindi siya sumagot. Ibinaling lang niya ang tingin sa litrato sa kamay.> “We need to talk,” mahina niyang sabi.Tumango si Dominic at naupo sa tabi niya. Napansin nito ang larawan at saglit na napahinto.> “Your father?” tanong niya, maingat ang ton

Tahimik ang biyahe nila ni Dominic habang tinatahak ang kalsadang papunta sa San Felipe, ang probinsyang minsan ay naging impyerno ng kabataan ni Cassandra. Ang mga puno sa gilid ng daan ay tila mga multong nakamasid, sumasabay sa bawat paghinga niya.“Are you sure about this?” tanong ni Dominic habang nakapako ang tingin sa kalsada.“Hindi ko alam,” mahinang sagot ni Cassandra. “Pero kailangan ko na ‘tong harapin.”Mula sa bintana, nakita niya ang lumang bahay—ang dating Dela Cruz residence. Ang pader nito’y kupas na, ang gate kalawangin, pero sa bawat sulok, dama pa rin niya ang bigat ng mga alaala. Dito siya unang natutong tumahimik kahit sumisigaw na ang loob niya. Dito rin siya unang tinuruan ng ama niya kung paano masaktan nang walang luha.Huminto ang sasakyan. Bago pa man siya makababa, hinawakan ni Dominic ang kamay niya. “You don’t have to do this alone,” sabi nito, malalim at seryoso ang tinig.“Hindi ako mag-isa, Dominic,” sagot niya, mahina pero matatag. “Pero kailangan k

Malalim na ang gabi nang makarating sila ni Dominic sa Maynila.Tahimik ang biyahe—walang nagsalita, pero ramdam ni Cassandra ang bigat ng bawat hinga nila. Ang kalsadang dinadaanan ay basa, parang sumasalamin sa gulong emosyon na pumupunit sa puso niya.“Cassandra,” mahinang sabi ni Dominic habang huminto ang kotse sa gilid ng isang abandoned building sa Makati. “Ito na ‘yon. The old Dela Cruz office. The vault’s supposed to be in the basement.”Tumingin siya rito, at doon niya lang napansin ang sugat nito sa balikat.“God, Dominic, kailangan mo ng ospital—”“I’m fine,” pinutol agad siya ng lalaki. “Hindi ako aalis hangga’t hindi ko nasisigurong ligtas ka.”Pinisil ni Cassandra ang kamao niya. “Walang ligtas sa mundong ‘to. Hindi pa tapos ang lahat.”“Then let’s finish it,” malamig na tugon ni Dominic.---Pumasok sila sa loob ng gusali. Amoy kalawang, alikabok, at bulok na kahapon.Habang binubuksan ni Dominic ang flashlight, nakita ni Cassandra ang luma at sirang logo sa pader: Del

Tahimik ang buong penthouse nang dumating si Cassandra. Tanging ugong ng aircon at mahinang patak ng ulan sa labas ang naririnig. Matagal na niyang iniiwasan ang lugar na ito—ang tahanan nila noon ni Dominic, na puno ng alaala ng init, halik, at sakit.Pero ngayong narito siya ulit, parang bumalik lahat ng alon ng nakaraan. Ang amoy ng mamahaling pabango niya. Ang liwanag ng chandeliers. Ang leather sofa kung saan siya minsang pinasunod ng boss niyang hindi lang mapang-akit—kundi mapanganib din magmahal."Dominic?" mahinang tawag niya, pero walang sumagot.Pumasok siya sa kwarto, dahan-dahan, habang hawak ang dibdib. Ramdam niya ang pabilis ng tibok ng puso. Alam niyang darating ang sandaling ito—ang muli silang magkikita pagkatapos ng lahat ng gulo, ng pagtataksil, ng mga lihim na muntik nang sumira sa kanila.Pagbukas niya ng pinto, napatigil siya.Nandoon si Dominic, nakatalikod, tanging puting polo at itim na pantalon lang ang suot. Basang-basa pa ng ulan ang buhok, parang galing s