NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Madilim pa rin ang paligid nang bumukas muli ang ilaw sa opisina. Ang mga patak ng ulan ay mas lumalakas, parang sinasadyang itago ng langit ang sigaw ni Ivana kanina. Sa gitna ng sahig, naroon pa rin ang flash drive — basa ng dugo, at parang may dalang sumpa.Hawak ito ni Cassandra habang nakaupo sa sahig, yakap ang mga tuhod. Si Dominic naman ay tahimik lang sa tabi niya, hawak ang kanyang kamay, pero halatang ramdam din ang tensyon.“Cass,” mahina niyang sabi, “we don’t have to open it tonight. Pwede bukas—kapag kalmado na tayo.”Umiling siya. “No. Hindi ko na kayang maghintay. Ang dami nang namatay dahil sa mga lihim na ‘to. It’s time I know the truth.”Lumapit siya sa mesa, ikinabit ang flash drive sa laptop.Lumabas agad ang isang file folder: “Project Éros”.Napakunot-noo si Dominic. “Éros? Greek god of love?”“Love?” mapait na tawa ni Cassandra. “No. This looks more like hell.”Binuksan niya ang file — at isa-isang lumabas ang mga dokumento. Mga kontrata, emails, bank transfer

Tahimik ang buong opisina. Tanging tiktak ng relong nakakabit sa pader ang maririnig, kasabay ng mahinang patak ng ulan sa labas ng bintana.Si Cassandra, nakatayo sa harap ng glass wall, nakatingin sa naglalarong mga ilaw ng siyudad. Suot niya ang black satin blouse na nakabukas ng bahagya sa dibdib, at ang manipis na palda na halos lumuluhod na sa mga mata ni Dominic na nasa likod niya.Pero hindi iyon ang dahilan ng kabog ng dibdib niya.Hindi na niya alam kung takot, galit, o pagnanasa ang nangingibabaw sa kanya.“Dominic…” bulong niya, halos pabulong, pero ramdam ang panginginig ng bawat salita. “Hanggang kailan mo ako palalaruin sa apoy mo?”Tumayo ang lalaki mula sa swivel chair niya, mabagal, parang leon na nag-aabang ng tamang sandali bago umatake. Nakasout ito ng dark gray suit, walang kurbata, bukas ang unang tatlong butones ng polo, at ang tingin niya kay Cassandra ay parang pag-aari.“Hanggang hindi mo inaamin sa sarili mo,” mababa nitong sagot, “na ako pa rin ang gusto m

Mainit ang hininga ng hangin na pumapasok sa bawat bitak ng lumang bintana ng ospital. Nakatayo si Cassandra sa tabi ng kama ni Dominic, pinagmamasdan ang bawat galaw ng dibdib nito habang tulog pa rin. Dalawang araw na mula nang maaksidente sila sa bangin, at sa bawat oras na lumilipas, pakiramdam niya ay tila pinipilas ng tadhana ang puso niya nang piraso-piraso.Hindi na siya umiiyak. Wala na siyang luha. Parang lahat ng pighating puwede niyang ilabas ay naibuhos na niya. Pero sa ilalim ng katahimikan, naroon pa rin ang sindak—ang takot na baka sa oras na ipikit niya ang mga mata, ay tuluyan nang mawala si Dominic sa kanya.Lumapit siya sa ulo ng kama, at maingat na hinaplos ang buhok nito. “Dom…” mahina niyang bulong. “Please… gumising ka na. Hindi ako sanay na ganito ka katahimik. Hindi ako sanay na hindi mo ako sinusungitan, o hindi mo ako pinapagalitan.”Napakagat siya sa labi, halos magngalit ang panga niya habang pinipigilan ang pag-iyak. Sa loob ng dalawang araw, siya mismo

The morning light poured into the penthouse like liquid gold, scattering across the silk sheets where Cassandra and Dominic lay tangled in each other’s warmth. For the first time in weeks, silence wasn’t heavy between them—it was comforting. Dominic’s arm was possessively wrapped around her waist, his breath warm against her shoulder.Cassandra stared at the skyline beyond the glass walls. Manila was just waking up—cars crawling, sunlight glittering against skyscrapers. Yet inside, everything felt still. Too still.She exhaled slowly, her fingers tracing the edge of Dominic’s hand. “Dom…” she whispered softly.He stirred, his voice deep and husky from sleep. “Hmm?”“I had a dream,” she murmured, eyes still on the horizon. “It felt so real. I saw Mama again. She was… smiling at me. Like she was finally at peace.”Dominic pressed a kiss to her bare shoulder. “Maybe it’s a sign,” he said quietly. “That she’s watching over you. Over us.”“Us.” The word lingered in the air, tender yet fragi

Mainit ang sikat ng araw nang pumasok si Cassandra sa malawak na terrace ng mansyon. Sa ilalim ng liwanag, kumikintab ang bawat sulok ng marmol na sahig, at tila ba bawat hakbang niya ay may kasamang bigat ng nakaraan.Kasunod niya si Dominic—nakasuot ng simpleng puting polo na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones. Ang tindi ng aura nito kahit walang suot na suit o necktie. Parang bawat galaw niya ay may kapangyarihang hindi mo puwedeng isnabin.“Hindi mo kailangang sumama rito,” malamig na sabi ni Dominic habang hinawakan ang railings. “Kung gusto mong bumalik sa loob, pwede ka pa.”Pero tumitig lang si Cassandra. “Kung may haharapin ka, haharapin ko rin. Hindi mo na ako pwedeng iwan, Dominic. Hindi na katulad noon.”Suminghap si Dominic at humarap sa kanya. “Cassandra…” Bumaba ang boses nito, parang nilalamon ng emosyon. “Hindi mo alam kung gaano kabigat ‘to. Kapag nalaman mo ang lahat, baka—”“Baka ano?” pinutol niya. “Baka umalis ako? Hindi mo na kailangang isipin ‘yon.