Todos los capítulos de NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG): Capítulo 101 - Capítulo 110

Ang ulan ay bumabagsak nang walang tigil. Ang bawat patak, parang hampas ng alaala kay Cassandra. Tatlong taon na ang lumipas mula nang mamatay si Dominic Velasquez, pero para sa kanya, parang kahapon lang ang lahat.Nasa gitna siya ngayon ng bagong opisina—isang kumpanya ng fashion na siya mismo ang nagtayo: Cass & Co. Ang bawat disenyo, bawat proyekto, ay alay sa lalaking minsan niyang minahal hanggang sa huling hinga.Pero kahit nakangiti siya sa mga tao, sa loob niya ay may puwang pa ring hindi mapunan.Pagkatapos ng meeting, umupo siya sa desk at binuksan ang lumang kahon ng mga alaala. Doon, nakatago pa rin ang singsing nilang mag-asawa at ang huling sulat ni Dominic. Hinaplos niya iyon, saka marahang nagbulong,“Dom, sana nandito ka pa. Ang hirap mabuhay nang wala ka.”Ngunit bago pa man siya mapaluha, may kumatok sa pinto.“Ma’am Cass, may bagong investor po na gustong makipagkita. Mukhang bigatin.”“Sinabi ba kung sino?” tanong niya.“Hindi po, pero may appointment na siya sa

Tahimik ang paligid. Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang gabi ng kaguluhan, tila huminto ang oras sa buong hacienda. Ang mga sugatan ay ginagamot, ang mga wasak na pader ay unti-unting tinatabingan ng mga tauhan, at sa gitna ng lahat ng iyon—nakatayo sina Dominic at Cassandra, magkahawak-kamay, parehong pagod pero buhay.Huminga nang malalim si Cassandra habang pinagmamasdan ang silangan. Sa wakas, sumikat na ulit ang araw. Hindi lang para sa lupang minsang nabahiran ng dugo, kundi para rin sa mga pusong matagal nang binubulag ng galit.> “Natapos din, Dominic…” mahinang wika niya, halos hindi marinig dahil sa ihip ng hangin.Ngumiti si Dominic, mahina pero totoo. “Hindi pa tapos, Cassandra. Pero ito na ‘yung simula ng bago. Ng kapayapaan na pinangarap natin.”Tahimik silang naglakad papunta sa dati nilang silid—ang silid kung saan nagsimula ang lahat. Ang mga alaala ng sigaw, halakhak, luha, at pagnanasa ay bumabalik sa bawat hakbang. Ngunit ngayong araw, wala nang galit. A

Tahimik. Sobrang tahimik na para bang huminto ang buong mundo.Nakatayo si Cassandra sa gitna ng hallway, hawak ang namuong luha sa gilid ng mga mata, habang nasa harapan niya si Ivana—nakaluhod, nanginginig, duguan, pero nakatingala pa rin sa kanya na parang wala nang natitirang takot sa katawan.Si Dominic ay nasa likod ni Cassandra, mahigpit ang kapit sa bewang nito, para bang kahit anong sandali ay may puwedeng mangyaring hindi na nila makokontrol.“Cassandra…” mahina pero puno ng panaghoy na tawag ni Ivana, “pakiusap… wag mo akong pabayaan. Hindi ako papatay. Hindi ako lalaban. Ayoko nang mamatay.”Pero kahit nanginginig ang boses nito, may kakaibang ningning sa mata niya—isang hindi maipaliwanag na halo ng takot, galit, at desperasyon.Huminga ng malalim si Cassandra, sinusubukang kontrolin ang sarili.“Dominic… please. Huwag ka muna lalapit.”Pero hindi gumalaw ang lalaki. Sa halip, mas hinigpitan pa nito ang pagkaka-akbay sa kanya—protective, tense, halatang anumang maling gal

Parang huminto ang oras.Ang usok mula sa pagsabog ay unti-unting kumakalat sa hallway, may halong amoy ng pulbura, dugo, at sunog na kable. Ang ilaw sa kisame ay kumikislap—parang heartbeat na anytime ay puwedeng huminto.At sa gitna ng lahat ng ’yon…Nakatayo si Richard Monteverde.Matangkad. Kalmado. Nakangiti na parang wala siyang pakialam sa mga duguang katawan sa paligid.“Miss me?” ulit niya, mas mababa ang boses, mas mapanganib.Hinigpitan ni Dominic ang hawak sa baril. Lumapit siya sa harap ni Cassandra, bahagyang itinulak ito sa likod niya—isang proteksyong automatic na niyang ginagawa ngayon.“Stay behind me,” mariin niyang utos.Pero hindi sumunod si Cassandra.Hindi dahil sa katigasan ng ulo—kundi dahil sa isang katotohanang matagal na niyang tinanggap.“Hindi ako tatakbo,” malamig niyang sagot.“Hindi na.”Tumayo siya sa tabi ni Dominic. Pantay. Hindi anino. Hindi babaeng kailangang iligtas.Napangiti si Richard, palakpak pa nga siya ng dahan-dahan.“Impressive. From a t

Parang huminto ang oras.Ang bawat tunog sa labas ng pintuan—yabag, sigaw, putok ng baril—ay nagiging mas malinaw. Mas malapit. Mas mapanganib.Mahigpit ang hawak ni Dominic sa kamay ni Cassandra.“Makinig ka,” pabulong niyang sabi, halos hindi gumagalaw ang labi.“Kapag binuksan nila ’yan, tatakbo ka agad. Huwag kang lilingon.”“Hindi kita iiwan,” sagot ni Cassandra, nanginginig pero matatag ang tingin.Ngumiti si Dominic—isang ngiting puno ng sugat, dugo, at tapang.“Kung kailangan mong pumili… piliin mo ang mabuhay.”Bago pa siya makasagot—BANG!Isang putok ang tumama sa pinto.“LAST WARNING!” sigaw ni Richard sa labas.“LUMABAS KAYO, O PAPASABUGIN KO ’YAN!”Napamura si Dominic.“May explosives siya.”Nanlamig ang balat ni Cassandra.“Paano mo—”“Monteverde,” singit ni Dominic.“Hindi umaatras. Dinadagdagan niya ang kaguluhan.”Sa labas, may sumigaw na tactical officer.“Sir, we have movement on the east wing!”“STALL THEM,” sigaw ni Richard.“AKIN SI CASSANDRA!”At doon—Naramdam