Todos os capítulos de NILASPAG AKO NG MAPANG-AKIT NA BOSS (SSPG): Capítulo 41 - Capítulo 50

Hindi na niya naramdaman ang sarili nang bumukas ang pinto ng private suite. Bumungad ang malamig na presensya ni Dominic—basang-basa ang katawan, galing siguro sa ulan, o baka sa dugo.Cassandra couldn’t tell anymore. Her eyes were blurry from crying. Her wrists were bruised, but her spine remained steel-straight.“Ikaw talaga ang nagsimula ng lahat,” she spat with raw venom, “Kasama mo si Lucian. Tinrato mo akong laruan. Sinira mo ang buong buhay ko.”Hindi gumalaw si Dominic. His black shirt clung to his body, the outline of his scars and muscles sharply visible beneath the fabric. His eyes were red-rimmed, not from tears, but from rage—at himself, at Lucian, at everything.“Hindi ko siya pinanigan, Cassandra,” mahina niyang tugon. “Pero totoo… I let it happen. I was part of the trap.”Cassandra stepped closer. "You used me to destroy him."He nodded slowly, as if each word was a blade carving his chest.“Yes. Pero hindi ko inakalang mahuhulog ako sa’yo.”“Baliw ka,” she hissed, he

Mainit pa rin ang hangin sa loob ng opisina kahit naka-on ang aircon. Ramdam ko ang tensyon na para bang may paparating na bagyong hindi ko alam kung kakayanin ko. Nakatayo si Dominic sa harap ng floor-to-ceiling glass wall, nakasandal ang dalawang kamay niya sa bulsa ng pantalon habang nakatingin sa skyline ng siyudad. Tahimik. Mapanganib. At lalo lang akong kinakabahan sa bawat segundo ng katahimikan na iyon.“Lumapit ka rito, Cassandra,” utos niya sa mababang tinig pero malinaw ang banta.Humakbang ako, mabigat ang bawat hakbang. Pakiramdam ko, bawat galaw ko ay sinusukat niya. Nang nasa tapat na niya ako, saka lang siya lumingon—at doon ko nakita ang mga mata niyang parang hinuhukay ang buong kaluluwa ko.“Alam mo ba kung bakit kita pinatawag?” tanong niya, mabagal pero puno ng diin.Umiling ako, kahit sa loob-loob ko ay alam ko na. Hindi ko lang alam kung alin ang unang sasabog—ang galit niya o ang sikreto ko.Napangisi siya, pero walang kahit kaunting saya sa ngising iyon. “Tumi

Humigpit ang hawak ko sa braso ni Dominic habang mabilis kaming lumabas ng gusali. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko, hindi lang dahil sa takot kundi dahil din sa tensyon na kanina pa kumakain sa loob ko.“Dominic… hindi ko na kaya. Parang sinusundan talaga tayo,” halos bulong kong sabi, nanginginig ang tinig ko.Napatingin siya sa akin, ang panga niya nakadiin, ang mga mata’y malamig pero may bakas ng pag-aalala. “Cassandra, hawakan mo lang ako. Hindi kita pababayaan.”Pero bago pa kami makalayo, isang itim na van ang biglang huminto sa harap namin. Bumukas ang pinto at ilang lalaking naka-itim ang mabilis na lumabas, hawak ang matatalim na armas.“Diyos ko…” nanlaki ang mata ko.Mabilis akong tinakpan ni Dominic at itinulak sa likod niya. “Stay behind me,” mariin niyang utos, punong-puno ng authority ang boses niya.Pero hindi ako tanga—alam kong hindi siya superhuman. Kahit gano’n kalakas si Dominic, hindi niya kayang harapin mag-isa ang lima o anim na lalaki. At ako? Ako ang

Mabigat ang bawat hininga ko habang nakapiring ang mga mata, ramdam ang malamig na hangin na dumadampi sa balat ko. Hindi ko alam kung gaano katagal ang biyahe sa van, pero bawat segundo ay parang karayom na tumutusok sa dibdib ko.Pinipilit kong kumalma, pero nanginginig ang mga kamay ko habang nakatali ang pulso sa likod. Hindi ko matanggal ang takot, lalo na’t alam kong nasa kamay na ako ng taong matagal ko nang gustong kalimutan—ang sarili kong ama.Biglang huminto ang van. Narinig ko ang pagbukas ng pinto, at marahas akong hinila palabas. “Huwag kang kikilos kung ayaw mong masaktan,” malamig na boses ng isa sa mga tauhan niya.Pinwersa nila akong lumakad. Mabato ang sahig, amoy kalawang at lumang kahoy. Hanggang sa tuluyang tinanggal ang piring sa mata ko.At doon ko nakita.Isang lumang bodega. Madilim, halatang ilang taon nang hindi nagagamit. May nakasinding bombilya na mahina ang ilaw, at sa gitna ng lugar ay isang malaking upuan—parang trono.At nakaupo roon, ang taong matag

“Dominic!” halos pasigaw kong wika habang dumadaloy ang dugo mula sa balikat niya. Nasa mga bisig ko siya, malamig ang pawis, at nangingitim ang mukha sa sakit.“Cass…” mahina niyang tugon, halos pabulong. “I’m fine… wag kang umiyak.”“Fine? You’re bleeding out! Hindi ka pwedeng mawalan ng dugo nang ganito!” Mariin kong tinakpan ang sugat niya gamit ang punit na parte ng damit ko. “Hold on, please. Hindi mo ako pwedeng iwan!”Mabilis na lumapit ang isa sa mga tauhan ni Dominic. “Boss, we have to go. We need a medic, now!”Nagmadali silang nagbigay ng first aid. Naririnig ko ang mga yabag ng iba pang mga tao sa paligid. Ang ilan, kinaladkad si Lucian na sugatan pa rin, pero kahit duguan ay nanlilisik ang mga mata.“Hindi niyo ako mapipigilan!” sigaw niya, habang pinipilit kumawala. “Hindi ito ang katapusan! Cassandra, Dominic… susunugin ko ang lahat ng mahal niyo!”Nanginig ang buong katawan ko. “Papa, tama na! Ikaw ang mapapahamak sa ginagawa mo!”Pero ngumisi siya, parang baliw na ni