All Chapters of รอยรักพันธะร้าย[นิยายชุดรักไม่ตั้งใจ]: Chapter 61 - Chapter 70

ร่างสูงกระตุกเกร็งน้ำรักขาวขุ่นเปรอะเปื้อนจนเต็มสองมือ หญิงสาวละมือออกเหมือนสิ่งที่เธอจับไว้เป็นของร้อน "เสร็จแล้วก็ถอยไปสิคะ แอ้จะอาบน้ำ""พี่เสร็จแต่แอ้ยังไม่เสร็จ"พูดจบก็ยอบตัวลงกับพื้น มือทั้งสองข้างจับยึดโคนขาเรียวเอาไว้ จับแยกออกจากกัน จนเนินเนื้อบริเวณนั้นแบะอ้า พิมพ์มาดาตกใจ มือบางค้ำขอบอ่างเอาไว้เพราะกลัวจะหงายหลังลงไป"สวยมากค่ะ หอมน่ากิน""พี่พุฒิอย่าค่ะ!"เสียงร้องห้ามถูกกลืนหาย เมื่อหญิงสาวเม้มปากเข้าหากัน ยามเมื่อลิ้นอุ่นชื้นตวัดปาดเลียลงมาที่ใจกลางความเป็นหญิง แล้วลากไล้ขึ้นลง ก่อนจะดูดเน้นๆบริเวณที่ไวต่อความรู้สึก แล้วโจนจ้วงปลายลิ้นเข้าสู่ร่องเสียวของเธอ ร่างบางบิดส่ายน้ำหวานเหนียวหนืดพากันไหลออกมา เมื่อไม่อาจต้านกับธรรมชาติของร่างกายได้"อ๊ะ...พี่...""เสียวใช่ไหม พี่ทำแบบนี้แอ้เสียวใช่ไหม ร้องออกมาค่ะไม่ต้องอายใคร"ลิ้นร้อนยังทำงานไปตามจังหวะอารมณ์ของคนกุมเกม เธอสดใหม่และไร้เดียงสา เจอลิ้นอุ่นๆเข้าไป ถึงกับอยู่ไม่ติดพื้น เขาจะล่ามเธอไว้ด้วยความรู้สึกที่เขามี รวมทั้งเซ็กร้อนๆนี่ด้วย เขาจะทำให้เธอโหยหาจนทิ้งเขาไม่ลง "อ่า...พี่"พิมพ์มาดาพูดไม่ออก เมื่อถูกความเสียวเข้าเ

"สนุกไหมลูก"เสียงที่ร้องถามมาก่อนตัว ทำให้คนที่ลงจากรถกลอกตาไปมาอย่างแสนงอน คุณหญิงอรสายิ้มกริ่ม เมื่อลูกเขยขับรถพาลูกสาวมาจอดหน้าบ้าน"ไปเที่ยวมาทำไมทำหน้าแบบนี้คะ ไม่สนุกเหรอ""สนุกคะ ถ้าแอ้ได้เที่ยวกับเพื่อนๆ""อ้าว...แล้วพวกยายก้อยไม่ไปเหรอคะ""ไปคะ...แต่"พิมพ์มาดาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เกือบไปแล้วจะให้แม่รู้ได้ยังไง ว่าเธอถูกพุฒิพัฒน์ขังให้อยู่แต่ในห้อง แล้วเสิร์ฟเซ็กให้เธอทั้งก่อนและหลังอาหาร"ว่าไงคะคุณพุฒ..."กระซิบถามลูกเขย แต่ได้ค้อนวงโตจากลูกสาวเป็นคำตอบ"ไม่พลาดครับคุณแม่"ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยักคิ้วให้คนแก่ คุณหญิงอรสาหน้าบาน เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจ"อย่าลืมโทรบอกคุณอาเกตุนะคะแม่"พูดประชดใส่มารดาก่อนจะเดินเข้าบ้านไป"เก่งมากค่ะคุณพุฒิ ที่คุยกันไว้ตกลงค่ะ แม่ยกโทษให้ ทีนี้ก็เหลือแต่ยายแอ้ แม่เอาใจช่วยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"พูดจบก็เดินจากไป ชายหนุ่มส่ายหัวให้แม่ยาย เพราะรู้ว่านางจะไปไหน เรื่องนี้แม่เขาก็ต้องรู้ ร่างสูงถอนหายใจ ก่อนจะเดินตามคนร่างบางเข้าบ้าน 7 วัน 7 คืนที่เชียงใหม่ เขาจัดหนักจัดเต็มให้เธอ นึกว่าจะยกโทษให้บ้าง ที่ไหนได้กับโกรธหนักกว่าเดิม จะมีก็แต่เวลาบนเตียงเท่านั้นที่ยอ

"ออกไปจากที่นี่ก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจมาลากคอคุณ"ชายหนุ่มขู่คำราม ตาคู่คมมองใบหน้าที่ยิ้มสะใจของเอวิกาอย่างเดือดจัด ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักเขา และก็ไม่ได้ต้องการเขาจริงๆ ร่างบางที่ยืนโงนเงนตรงบันไดพยายามตั้งสติ เธอจะไม่อ่อนแอให้ใครเห็นอีกแล้ว แม้จะเจ็บจนแทบเดินไม่ไหว แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ จะไม่ยอมให้คนพวกนั้นมองเธอเป็นตัวตลก มือบางที่กำราวบันไดสั่นระริก เมื่อพยายามบังคับขาที่สั่น ให้ก้าวเดินไปอย่างมั่นคงที่สุด นี่จะเป็นความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้วเสียงเอะอะโวยวายของคนทั้งสองเงียบไปแล้ว เขาจะตกลงอะไรกันก็ช่าง มันไม่เกี่ยวกับเธอ"แอ้พี่ขอโทษ"เสียงนุ่มทุ้มมาพร้อมวงแขนแกร่งที่ช้อนเธอเข้าสู่อ้อมแขน แล้วพาเดินขึ้นชั้นบน ทำให้น้ำตาเธอไหลออกมาไม่หยุด ร่างบางสะอื้นจนตัวโยน เมื่อถูกรวบเอาไปกอดไว้ในอกกว้าง"พี่ขอโทษๆๆ"พุฒิพัฒน์พูดแต่คำว่าขอโทษซ้ำๆ เพราะมันเป็นคำเดียวที่เขาพูดได้ในตอนนี้"แอ้เจ็บค่ะ เจ็บมากจริงๆ พี่พุฒิหย่าให้แอ้นะคะ แอ้ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ แอ้ทำไปเพราะแอ้รักพี่ ไม่ได้ตั้งใจทำลายชีวิตพี่เลยจริงๆ"พูดปนเสียงสะอื้นเพราะเจ้าตัวไม่เก็บมันไว้อีกแล้ว คำพูดของผู้หญิงคนนั

"อื้อ..." อาการปวดหัวที่เกิดขึ้น ส่งผลให้คนที่นอน อยู่บนเตียงยกมือขึ้นกุมศีรษะ ร่างบางบิดส่ายไปมาเมื่อเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ อาการครั่นเนื้อครั่นตัว มาพร้อมกับความร้อนรุ่มตามร่างกาย มือบางที่กุมศีรษะในตอนแรก เริ่มลูบไล้ไปตามต้นแขนตัวเอง เมื่อไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกลงมากระทบผิวกาย อยู่ๆความร้อนก็พุ่งขึ้นสูง ร่างกายสะบัดร้อนสะบัดหนาวจนอยู่ไม่สุข "ยุทธคะ...ช่วยอิงด้วยค่ะ" อิง หรือ อิงวรา ร้องเรียกแฟนหนุ่มเพราะต้องการขอความช่วยเหลือจากเขา เมื่อจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเองไม่ถูก ก่อนหน้านี้เธอนั่งดื่มกับแฟนหนุ่มที่ผับแห่งหนึ่ง เธอรู้ตัวว่าตัวเองดื่มไม่เก่ง จึงเลือกดื่มแต่น้ำผลไม้ แต่เมื่อทนกับคำรบเร้าของยุทธนาไม่ไหว จึงดื่มเครื่องดื่มสีสวยรสหวานไปหลายแก้ว เพราะติดใจในรสชาติของมัน บวกกับคำยุยงของแฟนหนุ่ม อิงวราเลยตามใจเพราะอยากให้เขามีความสุข "ยุทธ..." ตากลมโตปรือขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ปลายเตียง อยากให้เขาพาไปส่งบ้านเหมือนกับทุกครั้ง ถึงจะคบกันมานานแต่เธอก็เว้นระยะห่าง เพราะอยากมอบความบริสุทธิ์เป็นของขวัญให้เขาในวันแต่งงาน ที่กำลังจะถึงในอีกไม่กี่เดื

ภูดิศนั่งเงียบมาตลอดทาง ในขณะที่ราเชนทร์ก็นั่งมาเงียบๆเช่นกัน ราเชนทร์รู้ว่าครั้งนี้เขาทำให้เจ้านายโกรธมาก ที่เสียเงินจำนวนไม่น้อยไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ เพราะทำไปแล้ว "วันหลังอย่าเสือกตัดสินใจแทนกูอีก กฎต้องเป็นกฎ" เสียงแหบห้าวดังขึ้น หลังจากที่เงียบมานาน "ครับ" ราเชนทร์รับคำสั้นๆ "ถึงขนาดให้ไอ้ใหญ่อยู่เฝ้า มึงคิดจะทำอะไร"คำถามของเจ้านายทำให้ราเชนทร์เสียวสันหลัง ไม่มีเรื่องไหนที่จะรอดสายตาของภูดิศไปได้จริงๆ "ผมเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงของนายครับ เลยสั่งให้พี่ใหญ่อยู่ดูแลครับ" ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้คำตอบจะมีความจริงอยู่แค่ครึ่งเดียวก็ตาม เธอเป็นผู้หญิงของภูดิศก็จริง แต่ที่เขาสั่งให้ใหญ่อยู่ดูแล ก็เพราะเหตุผลบางอย่าง สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นจะเรียกว่าความรู้สึกส่วนตัวก็ได้ "นั่นไม่ใช่ผู้หญิงของกู!" ภูดิศเอ่ยเสียงกร้าวเมื่อนึกถึงท่อนไม้ที่มีชีวิต เธอยังห่างจากคำว่าของเขาอีกเยอะ "ครับ" ราเชนทร์รับคำ "อย่าให้กูเห็นหน้าไอ้ยุทธนาที่บ่อนอีก" "ครับ....แล้ว..." คำพูดของราเช