รอยรักพันธะร้าย[นิยายชุดรักไม่ตั้งใจ]

รอยรักพันธะร้าย[นิยายชุดรักไม่ตั้งใจ]

last update最終更新日 : 2025-09-15
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
133チャプター
7.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักทรมาน

รักคนเดียว

ความรักหวาน

มาเฟีย

ฉลาด

เศรษฐี

ตั้งครรภ์

หนีท้อง

ตราบาปที่เขาทำกับเธอในวันนั้น กลายมาเป็นของสำคัญในวันนี้ พสิกาตัดสินใจใช้ร่างกายใช้หนี้ให้ปภังกร เพื่อจบปัญหาหนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ วันหนึ่งเธอรู้ว่าสิ่งที่ได้มาจากเขา มันมากกว่าความเจ็บปวด "ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"เสียงแหบห้าวตะโกนถาม เมื่อหันมามองหน้าเธอเต็มสองตา "ฉัน..."พสิกาหาเสียงตัวเองไม่เจอ จะบอกว่าไม่สบายมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่รับสายเขาไม่ได้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เมื่อหันมาสบตากับเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะอีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระ เธอมีช่องทางหาเงินมาคืนเขาแล้ว "ฉันไม่อยากรับ!"เขาแรงมาเธอก็แรงกลับ คำตอบและน้ำเสียงของเธอทำให้หัวคิ้วเข้มกระตุก ตาคู่คมมองหน้าหญิงสาว มองตากลมโตที่มีแววถือดีอยู่ในนั้น "กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม ลืมแล้วเหรอว่าฐานะคุณคืออะไร แล้วมีหน้าที่ทำอะไร!" "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าฉันเป็นลูกหนี้ของคุณ คุณนั่นแหละที่ลืมสถานะของตัวเอง คุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้"

もっと見る

第1話

ทำโทษ

 ――自分より大きな、そして重たいものに潰されるという経験をしたことがある人はそういない。

 自慢じゃないけど俺はある。それも《《二度》》もだ。

 一度目は終電で帰った会社からの帰り道――俺は唯一の日常の癒しだった乙女ゲーアプリへ夢中になっていたときだ。

 男なのに乙女ゲーをやっているというのも人に聞かれたくはない話だが、理由があった。

 世界観はファンタジー……なのにライブなどのアイドル要素があって、なぜか歌唱力やダンス力が戦闘ステータスにも関わるという奇抜な学園乙女ゲー。

 そんなゲームにとある要因でドハマりした俺の視線は、スマホの画面のみに注がれていた。

 いや、たぶん、そうじゃなくてもそれは起こったと思う。

 ――ぶっとい鉄骨が真上から落ちてきて、俺に直撃したのだ。

 建設現場のある道だったから、そこから落ちてきたんだろうなぁ。

 なんでそんなことになったのか知らないけど、痛みを感じる余裕もなく即死した俺はそうして現代日本での生を終えることになる。

 けれど、俺という存在は終わらなかった。

 その次に自分が日本という国で社畜をやっていたと思い出すのは、かなり時間と場所が飛ぶ。

 体感時間にしてみれば五年三ヵ月ちょい。しかも場所は別世界……いや、異世界か。

 俺は騎士の家で養子として引き取られた少女へと転生していたのだ。愛称をウィナ――【ウィナフレッド・ディカーニカ】として。

 そして、五歳のときに両親が仕えている公爵家へを訪れる。

 そこで出会った同い年の少女を見て、俺は全てを思い出した。

 彼女は【フィロメニア・ノア・ラウィーリア】。

 俺が死ぬ直前にプレイしていた。乙女ゲーの悪役令嬢だった。

 ◇   ◇   ◇

 ――さぁ、二人ともお庭で遊んできなさい。

 そう言われて、俺はフィロメニアの遊び相手として連れてこられたのだと察した。

 仏頂面で気が強そうだがお人形のように可愛い彼女を前に、俺はテンションを上げざるを得ない。

 記憶を取り戻し、実質的年齢三十歳近いにも関わらず、俺はノリノリで彼女の手を引く。

 もしかしたら、まだ五歳の少女、ウィナフレッドとしての意識がそうさせたのかもしれない。

 けれど、なによりフィロメニアというのちの悪役令嬢は、俺のお気に入りのキャラクターでもあったのだ。

 その乙女ゲーを最初に始めたのは単なる気まぐれで、ヒロインがイケメンたちと様々な恋をしたり、困難を乗り越えるサクセスストーリーを何も考えずに見るのが目的だった。

 けれど、いくつもルートのどれを進んでも、終始一貫して悪役に徹するフィロメニアに対して、俺にはある種の感情が芽生えていた。

 どのエンディングを迎えても、どんな選択肢に進んでも、最後には悲惨な死を迎えてしまう彼女を――俺は好きになってしまった。

 知略を巡らせ、他国であっても利用できるものを利用して、自分の手が汚れることを厭わず敵対する悪役令嬢。

 社会の波に流され、生きてるのか死んでるのかもわからないような生活をしていた俺には、それが眩しく見えた。

 だから、生まれ変わったその世界で、俺は言った。

「フィロメニアしゃま! おともだちになりましょう!」

 俺の言葉に彼女は微笑む。

 そして、《《足を》》差し出してこう言った。

「では靴を舐めろ」

 俺のボディブローがフィロメニアのみぞおちに刺さった瞬間である。

 一応、言っておく。

 暴力はいけないとは思う。

 特に体は女とはいえ、魂は男の俺が五歳の少女の無防備なお腹に拳を叩き込むなど持って他だ。

 ついでに言うと数年後に王太子と婚約することが決まっている国家レベルで重要な令嬢でもある。

 けれど、騎士家で育った俺には両親からひとつの精神を叩き込まれていた。

 ――ナメられたらやれ。やっていいやつならそのまま殺れ。

 である。

 たぶん、両親的には公爵家の娘は別だと言いそうだが、記憶を取り戻した直後だった上、五歳という未熟な脳みそはその分別がつかなかったんだろう。

 気がつけばフィロメニアは胃の内容物を、美しい草花の養分として捧げていた。

 常識的に考えれば最悪な行動である。両親の首が物理的に飛ぶところだった。

 けれど、そうはならなかった。

 あれから月日が経ち、様々なことがあって、今――。

 ――俺はフィロメニアの御付きのメイドとして働いている。

 普通は初対面で腹パンしてきた相手をそんな近しい立場に置くわけない。

 けれど、あいにくフィロメニアは普通じゃなかった。

 なぜか俺は彼女に気に入られ、長い時間を共に過ごしている。

 そうして推しの近くで二度目の人生を送って十年の月日が経ち――その時がやってきた。

 フィロメニアと俺は今年で十五になる。

 乙女ゲーの舞台となる、モルドルーデン王国貴族の子たちが集う学園へ通い始める年齢だ。

 その前に、この国の貴族にとっては人生で最も重要ともいうべき儀式が存在する。

 乙女ゲーの主人公は学園入学直後に来る話ではあるが、他の貴族は入学前に済ませておくものらしい。

 それは――【霊獣召喚の儀式】。

 【霊獣】っていうのはわかりやすく言えば使い魔とか召喚獣みたいに、魔力で呼び出して一緒に戦ってくれる相棒だ。

 王国の貴族はこの儀式を経て、自分だけの【霊獣】を召喚し、共に研鑽を積み、国を守る力を培う。

 【霊獣】こそが王国の強さの象徴であり、強力な【霊獣】を使役していることが有能さの証でもあるのだ。

 そんな大事な儀式のときに、フィロメニアの傍にいられないことが俺は嫌だった。

 護衛の兵士はいるものの本来なら使用人は連れてはいけないという決まりらしいが、俺は無理を言って彼女に同行した。

 儀式を行う神殿へ一緒に行って、ポンと召喚して、お屋敷にささっと帰るだけ。

 俺はフィロメニアの隣にいればいい。

 それだけで、本質的に我儘で不安定な彼女の精神は落ち着くのだ。

 そんな簡単な一日だと思っていたら――。

 ――俺の二度目の人生は大きく変わってしまった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
จบเรื่องแรก สนุกมาก
2026-03-01 21:44:42
0
0
133 チャプター
ทำโทษ
คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา"อา... " ร่างสูงที่ขยับโยกอยู่เหนือร่างเปลือยเปล่า ปล่อยเสียงครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อถูกความเสียวซ่านจากภายในที่อ่อนนุ่มเล่นงาน ตาคู่คมมองดวงหน้าหวานที่ชื้นเหงื่อ นึกขัดใจเมื่อเห็นปากบางขบเข้าหากัน ดวงตากลมโตนั่นอีก ที่ปิดสนิท เพราะเจ้าของไม่อยากเห็นหน้าเขา 'ปภังกร' ยกยิ้มมุมปากพร้อมกับสับสะโพกเข้าออกถี่ ๆ เมื่ออยากแกล้งคนที่นอนนิ่งเหมือนหุ่น พยายามฝืนตัวเองเพื่อต่อต้านเขา กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อถูกภายในอ่อนนุ่มตอดรัดจนเสียวกระสัน จนต้องผ่อนจังหวะให้ช้าลง โมโหตัวเองตั้งใจจะแกล้งคนที่นอนเกร็งอยู่ใต้ร่างให้รู้สำนึก ที่บังอาจมาท้าทายเขา แต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายทนไม่ไหวเสียเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขานอนกับเธอ แต่เขาก็ยังทรมานและสุขสม เพราะทุกอย่างที่เป็นเธอยังคงเป็นเหมือนเดิม โดยเฉพาะความอ่อนนุ่มภายในช่องทางรัก ที่คับแน่นจนเขาแทบปริแตกเพียงแค่ เข้าไปครึ่งทาง"ร้องออกมา! ครางออกมา! ผมไม่ชอบนอนกับท่อนไม้!"ชายหนุ่มออกคำสั่ง สะโพกสอบยังตอกเข้าใส่ แต่เปลี่ยนจังหวะให้ช้าลง เน้นย้ำตรงจุดหลัก ๆ เพื่อแกล้งให้เธอทรมานคำสั่งที่ได้ยินไม่ได้มีผลก
続きを読む
ความเจ็บปวด
จมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นชื้นเหงื่อ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แปลกใจกับอาการของคนใต้ร่างที่ยังนอนนิ่งเหมือนหุ่น ทุกครั้งที่เสร็จสมเธอจะผลักเขาออกอย่างรังเกียจ แต่วันนี้เธอกลับนิ่งเฉย แขนแกร่งค้ำยันที่นอนเพื่อยกศีรษะขึ้นดู"ก้อย... "รู้สึกตกใจเมื่อเห็นเธอนอนนิ่ง มือแกร่งตบลงที่แก้มเนียนใสเบา ๆ เมื่อเธอยังไม่ขานรับ"เหนื่อยจังเลย... ขอ 5 นาทีน้า"คำพูดที่หลุดมาเหมือนคนละเมอ ทำให้หัวใจแกร่งกระตุก ตาคู่คมมองรอยบุ๋มบนหัวคิ้ว ขนาดหลับยังขมวดคิ้ว เธอเครียดเรื่องอะไรกันนะ จังหวะที่ร่างสูงถอดถอนแก่นกายออกจากช่องทางรักที่คับแน่น คนร่างบางก็พลิกไปนอนในท่าตะแคง สองเข่าคุดคู้ เข้าหากัน แขนเรียวกอดตัวเองไว้แน่น ใบหน้าขาวซีดจนไร้ สีเลือด"จะค้างก็ได้นะ" บอกกับคนหลับเมื่อเห็นสภาพของเธอ "5 นาทีค่ะ" พูดพร้อมกับซุกหน้าลงบนหมอนใบใหญ่ มุมปากหยักยกยิ้ม เมื่อเธอยังพูดคำเดิมซ้ำ ๆ นี่เป็นครั้งแรก ที่เธอยังนอนอยู่บนเตียง หลังจากที่เขากอบโกยความสุขจากเธอจนหนำใจ ที่ผ่านมาหญิงสาวจะลนลานหนี เมื่อเขาถอนตัวตนออกจากตัวเธอ มือแกร่งดึงผ้าห่มหนามาคลุมร่างเปลือยจนถึงคอ ตาคู่คมมองแก้มตอบ หลัง ๆ
続きを読む
สวนทาง
"ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ!" กัดฟันตอบเพราะรู้นิสัยของคนที่อยู่ข้างนอก ว่าเอาแต่ใจแค่ไหน ถ้าเขาไม่ได้คำตอบก็จะถามและหงุดหงิดไม่เลิก"เปิดประตู!" ปภังกรยังย้ำคำสั่งเดิม เพราะไม่ไว้ใจ รอยเลือดที่เขาเห็นมีปริมาณไม่น้อย ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร กันแน่ พสิกาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี เธอย่อมไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากเขา เขาคงจะใจดำเกินไปถ้าปล่อยให้เธอมา ตายคาห้องของเขา"ฉันแค่... เป็นประจำเดือน" บอกออกไปแบบนั้นเพราะมั่นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ถึงแม้อาการปวดและปริมาณเลือดจะมากกว่าวันแรกที่ประจำเดือนมา ถ้าเลือดนี่ไม่ใช่ประจำเดือนแล้วมันเป็นเลือดอะไรกัน ใบหน้าสวยซีดเผือด เมื่อคิดไปต่าง ๆ นานา คนที่จะตอบคำถามเธอได้คือหมอ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ร่างบางก็พยุงตัวเองลุกขึ้น อาบน้ำชำระล้างทำความสะอาดร่างกาย จะได้พาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้ เร็วที่สุดปภังกรยืนมองบานประตูห้องน้ำ โล่งใจที่ได้ยินคำตอบของเธอ วันนี้เขาหนักมือเพราะนึกโมโหที่เธอต่อต้านเขา จึงอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะกลัวว่าสาเหตุมันมาจากเขา ร่างสูงถอยกลับออกมานั่งรอที่ขอบเตียงกว้าง เขามีเรื่องจะคุยกับเธอ เงินจำนวน 500,000
続きを読む
คนไม่สำคัญ
เสียงพูดของคนที่กำลังนำบางอย่างมารัดที่ ต้นแขน บวกกับสีของเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา ทำให้ตากลมโต ที่เพิ่งปรือขึ้นต้องหลับลงอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวต้องการทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพสิกาพยายามนึกว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน จำได้ว่าเธอ ปวดท้องอย่างหนัก จึงรีบเดินออกมาจากห้องของผู้ชายใจร้ายคนนั้น แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกเลย "เป็นยังไงบ้างคะ ยังปวดท้องอยู่ไหม"คำถามของผู้หญิงที่ยืนถือแฟ้มอยู่ข้างเตียง ทำให้ หญิงสาวแน่ใจว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล "ยังปวดอยู่ค่ะ ฉันเป็นอะไรเหรอคะ" ถามเพราะอยากรู้สาเหตุของอาการปวดท้องที่เกิดกับตัวเอง"คนไข้พักผ่อนน้อย มีอาการเครียดสะสม บวกกับปวดท้องประจำเดือน พอทุกอย่างมันมารวมกัน อาการเลยหนักขึ้นน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว รอน้ำเกลือหมดถุงก็ กลับบ้านได้แล้วค่ะ"คุณหมอสาวตอบพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร คำตอบของหมอทำให้พสิกาหายใจได้ทั่วท้อง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหมือนยกภูเขาออกจากอก เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ได้ท้องอย่างที่กังวล"ฉันมาโรงพยาบาลได้ยังไงคะ" ถามเพราะอยากรู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครเป็นคนพาเธอมา คงไม่ใช่ปภังกร เพราะ จ
続きを読む
ตัดสินใจ
"กลับบ้านถูกด้วยเหรอคะคุณก้อย" ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน เสียงจิกกัดก็ดังมาเข้าหู พสิกาถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน "คุณพ่อรออยู่ค่ะ"นอกจากลูกสาวแล้ว แม่ก็ยังวุ่นวายกับเธอไม่เลิก เกศิณีบอกให้เธอรับรู้ว่า เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ เพราะประมุขของบ้านรอคุยกับเธออยู่ เกศิณีกับเกศิราสองแม่ลูกที่ทำตัวไม่ต่างอะไรกับกาฝาก นอกจากจะมาเกาะพ่อเธอแล้ว สองแม่ลูกนี้ยัง หาเรื่องเธอทุกวัน และพ่อของเธอก็เป็นไปกับแม่ลูกคู่นี้ด้วย ไม่ว่าสองคนนี้จะพูดอะไร พ่อเธอก็เห็นดีเห็นงามไปหมด ทุกอย่าง สาเหตุที่เธอไม่อยากกลับบ้าน ส่วนหนึ่งก็มาจาก คนพวกนี้"กลับมาแล้วเหรอคะ ทำไมหน้าซีดจังเลย ไม่สบาย หรือเปล่า" คำถามจากแม่นมที่เดินมารับหน้า ทำให้พสิกายิ้มออกมาได้ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดในบ้านหลังนี้"ก้อยไม่เป็นอะไรค่ะนม คิดถึงจังเลย" ร่างบางสวมกอดหญิงสูงวัยอย่างแสนรัก "นอนที่ร้านเหรอคะ นมโทร. หาก็ไม่รับสาย นมเป็นห่วงมากเลยรู้ไหมคะ" นมชื่นยังคงตัดพ้อ เพราะตั้งแต่เมื่อวาน หญิงสาวก็ไม่รับโทรศัพท์เลย โทร. ไปที่ร้านก็ไม่มีคนรับสาย คำถามของหญิงสูงวัยทำให้พสิกาหนักใจ เธอไม่อยากโกหก "อ
続きを読む
ระราน
ครืด~ครืด~ครืดมือถือที่สั่นขึ้นกลางดึก ไม่ได้มีผลกับคนที่นั่งกอดเข่า บนเตียงเลยสักนิด ตากลมโตปรายตามองหน้าจอ เมื่อเห็นว่าคนที่โทร. มาเป็นใคร หมอนใบใหญ่ก็ถูกโยนมาทับหน้าจอเอาไว้ ตากลมโตมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย พ่อต้องการให้เธอแต่งงานกับหุ้นส่วนที่กลายมาเป็นเจ้าหนี้อีกราย และหนี้ก้อนนี้ก็ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะรับไหว ถ้าเธอตอบตกลง นอกจากพ่อจะปลดหนี้ได้แล้ว ครอบครัวเธอยังได้สินสอดเป็นเงิน ก้อนใหญ่ เพื่อเอามาปลดหนี้เจ้าหนี้ทุกราย โดยเฉพาะหนี้ 28 ล้านที่เจ้าหนี้กำลังจะเรียกเก็บดอกเบี้ยกับเธออีกแล้วครืด~ครืดเมื่อเธอไม่รับสาย ข้อความทางไลน์จึงถูกส่งเข้ามาเพื่อเตือนเธออีกครั้ง มือบางหยิบมือถือขึ้นมากดดู เพราะอยากรู้ว่าเขาส่งอะไรมา'ลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้ ผมอยู่หน้าบ้านคุณ' มือถือเครื่องบางหลุดจากมือ เมื่ออ่านข้อความจบ ปภังกรอยู่หน้าบ้านเธออย่างนั้นหรือ ร่างบางพุ่งไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นบริเวณหน้าบ้าน ก่อนจะต้องเข่าทรุดเมื่อเห็นรถยนต์คันหรูสีดำสนิทซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ปภังกรเอาจริง เขาไม่ได้ขู่ ให้เธอกลัวมือถือถูกหยิบขึ้นมาต่อสายอย่างร้อนรน แต่ปลายสาย ไม่แม้จะ
続きを読む
ยอมเพื่อตัดปัญหา
การต่อสู้เล็ก ๆ เกิดขึ้นเมื่อไม่มีใครยอมใคร พสิกาเองก็ขัดขืนสุดกำลัง ในขณะที่ปภังกรก็เริ่มโมโห เมื่อเธอต่อต้านเขา ความโมโหบวกกับความเมา ทำให้เขาอยากเอาชนะเธอ มือแกร่งข้างที่ว่างเลื่อนไปจับท้ายทอยแล้วกำผมบริเวณนั้นเพื่อให้ใบหน้าสวยเชิดขึ้น มือข้างที่จับคางออกแรงบีบ ก่อนจะกระแทกริมฝีปากลงไปบนปากอิ่มอย่างแรง พสิกาไม่อาจต่อต้านเขาได้ เธอรู้ตัวดีว่ากำลังมีน้อยกว่าเขา แต่จะให้ยอม ง่าย ๆ มันก็ไม่ใช่เธอเธอยอมเขามามากพอแล้ว ต่อไปนี้เธอจะไม่ทน ใบหน้าสวยที่พยายามเบี่ยงหลบถูกบีบจนเจ็บร้าว แต่เธอก็ยังต่อต้านเขา อยากจูบก็จูบ แต่เธอจะไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น ให้เขา รู้สึกว่าจูบกับร่างที่ไร้วิญญาณแบบนี้ก็สะใจดี สิ่งที่เขาทำไม่ได้แค่ทำให้เธอเจ็บ แต่มันทำลายศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอ จากที่เคยตกลงกันไว้ เธอต้องจ่ายดอกเบี้ยทุกครั้งที่เขาต้องการ แต่ความต้องการของเขามันสิ้นสุดตรงไหน ต้องรอให้เธอใช้หนี้ให้หมดก่อนใช่ไหม และดอกเบี้ยของเขามันแค่ไหนกัน พักหลัง ๆ มานี้ เขาก็เรียกร้องจากเธอหนักขึ้น เธอต้อง ไปหาเขาเกือบทุกวัน จนร่างกายของเธอเริ่มทรุดโทรมเพราะ การกระทำของเขา เธอไม่เคยมีความสุขเลยสักคร
続きを読む
ทำโทษคนใจร้าย
มือทั้งสองข้างสอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวย ก่อนจะรวบเก็บไว้ในอุ้งมือ ศีรษะเล็กถูกกดให้ขยับไปตามจังหวะ เมื่อเจ้าของร่างหนาเสียวซ่านจนคุมตัวเองไม่อยู่ ยามเมื่อลิ้นเล็กตวัดเลียส่วนหัวถี่ ๆ ปภังกรก็เสียวจนแทบ ขาดใจ "ก้อย... เสียวมากเลยคนดี"ถ้อยคำหวานหูที่หลุดออกมาจากปากหนา ไม่ได้มีผล กับหญิงสาวเลยสักนิด เธอรู้ว่ามันเกิดเพราะอารมณ์พาไป ปภังกรพอใจที่เธอปรนเปรอให้เขา "เร็วอีกทูนหัว ผมไม่ไหวแล้ว"มือแกร่งกดศีรษะทุยเล็กลงมาจนแนบชิด ก่อนจะ อัดสะโพกเสยกระทุ้งเข้าไปในปากบาง เมื่อลิ้นเล็กละเลง กวาดเลียจากปลายไปจนสุดโคนในจังหวะซ้ำ ๆ มือบางสาวชักแท่งร้อนในจังหวะถี่ ๆ เมื่อรู้ว่าเขากำลังจะถึงฝั่งฝัน"อา... พอแล้ว จะรีดพิษผมใช่ไหม ต่อให้คุณรีดไปจนหมดก็อย่าหวังว่าจะรอด"มือหนาจับยึดศีรษะเล็กเอาไว้ บังคับให้เธอหยุดเคลื่อนไหว ถ้าขืนปล่อยให้เธอเล่นสนุกกับท่อนเอ็นของเขาต่อ มีหวังได้แตกคาปากเล็กจิ้มลิ้มนี่แน่ ๆ มือแกร่งช้อนเข้าใต้รักแร้ ก่อนจะยกคนตัวเล็กขึ้นมาเกยบนตักตามเดิม"เก่งเกินไปแล้ว... "คำพูดหยอกล้อมาพร้อมกับปลายนิ้วแกร่งที่ปาดลง ตรงมุมปากมันวาวเพราะน้ำรักบางส่วนข
続きを読む
คนแผนสูง
"คุณ!" อุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อคนใต้ร่างขยับตัว ร่างบางผละออกจากอกเขาเหมือนเป็นของร้อน น่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป เธอถึงได้เผลอหลับคาอกเขาแบบนี้ ตากลมโตมองหน้าคนที่นอนอยู่บนเบาะรถ เขาก็มองหน้าเธออยู่เช่นกัน"ขอโทษนะคะ"บอกเมื่อขยับตัวลงจากอกเขา มือบางกำชายเสื้อเชิ้ตไว้แน่น ดีที่เขายังเอาเสื้อมาคลุมให้ ปภังกรมองคนเขินตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู เธอลนลานลงจากอกเขา ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะหลับสนิทเหมือนอกเขาเป็นที่นอนชั้นดี แต่ตอนนี้ทำมาเป็นรังเกียจ "ช่วยไปส่งฉันที่บ้านด้วยค่ะ"บอกเมื่อขยับไปนั่งตรงเบาะคู่กับเขา "จะกลับบ้านสภาพนี้จริงหรือ"ปภังกรถามเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ริมฝีปากบวมเจ่อ เพราะ ถูกขโมยกัดจนช้ำ ใส่เสื้อตัวใหญ่หลวมโคร่ง ไหนจะคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนไปตามกางเกงนั่นอีก สภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับถูกรุมโทรม"กลับค่ะ" เธอยืนยันคำตอบ ก่อนจะหลบตาเขา วันนี้ เธอทำอะไรตั้งมากมาย และที่สำคัญมันเกิดในรถยนต์ของเขา"ไปหาที่อาบน้ำก่อนไหม จะได้ล้างตัวด้วย กางเกงคุณเลอะหมดแล้ว"พูดพร้อมพยักหน้าให้เธอดูกางเกงของตัวเอง ใบหน้าสวยเห่อร้อนเมื่อ
続きを読む
เก่งขึ้นทุกวัน
พสิกากลืนน้ำลายลงคอ เมื่อสถานที่อาบน้ำ ของปภังกรคือคอนโดฯ ของเขา พอรถเคลื่อนตัวเธอก็หลับอีกตามเคย มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เขาเรียกลงจากรถ นี่เป็นข้อเสียอีกข้อ พักนี้เธอมักจะนอนเก่ง"ค้างที่นี่สักคืนนะ"ปภังกรบอกเมื่อพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพที่นุ่งมาแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว หญิงสาวมองไปอีกทาง เพราะไม่คุ้นกับท่าทางเป็นกันเองของเขา เธอกับเขามีความสัมพันธ์กัน นานกว่าสองเดือนก็จริง แต่จะเป็นลักษณะนอนด้วยกันเสร็จ ก็แยกทาง ไม่เคยอยู่ในห้องด้วยกันนาน ๆ เลยสักครั้ง ส่วนมากเธอจะออกไปทันทีที่เสร็จภารกิจ จะมีพักหลัง ๆ ที่เธอเผลอหลับและตื่นมาตอนเขาออกไปแล้ว พอมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ อดประหม่าไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหนดี "อาบน้ำสิ"คำเตือนของเขาทำให้คนที่กำลังนั่งเกร็งสะดุ้งสุดตัว"ตกใจอะไร!"ปภังกรหงุดหงิดกับท่าทางที่ตื่นกลัวของเธอ"คุณว่าอะไรนะคะ"ถามเพราะไม่ได้ยินที่เขาพูด"คิดอะไรอยู่""เปล่าค่ะ"เมื่อเธอตอบมาแบบนั้น เขาก็ไม่เซ้าซี้ เพราะไม่อยาก ก้าวล่วงไปในโลกส่วนตัวของเธอ ทั้ง ๆ ที่รู้สึกขัดใจไม่น้อย เวลาอยู่กับเขาทำไมเธอถึงชอบเหม่อลอย"อาบน้ำสิ"ผ้าขนหนู
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status