Semua Bab ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Bab 761 - Bab 770

ถือว่ายอมแพ้แต่โดยดี!องค์ชายแปดไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน ประสานมือกล่าวว่า “น้องสิบแปด เมื่อครู่นี้ข้าผิดเอง ข้าไม่ควรตั้งข้อสงสัยต่อทหารแนวหน้า หวังว่าน้องสิบแปดจะยกโทษให้”“หากน้องสิบแปดต้องการสิ่งใดก็บอกมาได้เลย ข้าจะช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง”ก็แค่ต้องการผลประโยชน์มิใช่หรือ ให้ไปก็สิ้นเรื่อง!องค์ชายคนอื่น ๆ เห็นว่ามีคนนำก็พากันก้าวออกมาเห็นพ้องด้วยตอนนี้ ยกเว้นองค์รัชทายาทกับองค์ชายรองแล้ว องค์ชายคนอื่น ๆ ทั้งหมดต่างยอมรับความพ่ายแพ้องค์รัชทายาทหรี่ตา ภายนอกตีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับลอบอุทานว่า เกือบไปแล้วโชคดีที่เขาไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วม โชคดีที่เขาถอนตัวทันเวลา มิเช่นนั้นตอนนี้คงถูกบีบให้ต้องขอโทษฉู่หนิงเช่นกัน!องค์ชายรองจ้องเขม็งไปที่ทุกคน สีหน้าแสดงถึงความเดือดดาลแปรพักตร์ พวกเจ้ากำลังแปรพักตร์!แทงข้างหลัง นี่เป็นการแทงข้างหลังชัด ๆ!องค์ชายรองที่โมโหเดือดดาลชี้นิ้วไปยังทุกคน โกรธจนพูดไม่ออกอยู่เนิ่นนานฉู่หนิงมององค์ชายรองด้วยท่าทีเคร่งขรึม เอ่ยเสียงเย็นว่า “กระไร พี่รองยังคงคิดว่าตัวเองไม่ผิดหรือ?”“บัดนี้เสด็จพี่ทุกท่านต่างก็ยอมรับผิดแล้ว มีเพียงเสด็จพี่รองที่ย

ฉู่หนิงเดินเข้าไปคุยด้วยรอยยิ้ม “พี่รองคงมิได้ตั้งใจจะมาหารือเรื่องการส่งมอบผู้ลี้ภัยกับจำนวนเงินหรอกใช่หรือไม่?”“ประเดี๋ยวท่านให้คนนำเงินมาส่งที่จวนของข้าได้เลย ส่วนเรื่องผู้ลี้ภัย ข้าจะให้คนไปแจ้งใต้เท้าตี้เหวินเย่าให้ดูแล”เรื่องนี้หากไม่พูดก็คงดีหน่อย แต่เมื่อพูดขึ้นมาแล้วก็เหมือนจุดชนวนระเบิดในใจองค์ชายรองทันที“น้องสิบแปด นี่เจ้ากล้าหลอกใช้พวกข้าหรือ!”องค์ชายรองกัดฟันจ้องฉู่หนิงตาเขม็ง “อย่าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้านะ หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่นี้เสด็จพ่ออยู่ด้วย ข้าจะไม่มีทางตอบตกลงต่อเงื่อนไขสองข้อของเจ้าเด็ดขาด!”ฉู่หนิงแสดงสีหน้าเข้าใจในบันดล “ที่แท้พี่รองก็ไม่เต็มใจ!”ว่าจบก็หันตัวเดินกลับไปยังตำหนักอิงอู่องค์ชายรองหน้าถอดสี รีบตามไปขวางทางฉู่หนิง ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “เจ้าจะทำอะไร?”ฉู่หนิงยักไหล่ “ในเมื่อพี่รองไม่เต็มใจ เช่นนั้นก็คงไม่ยอมให้เงินและส่งผู้ลี้ภัยให้กับข้า ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไปคุยกับเสด็จพ่อ”คงมีแค่ฉู่หนิงเท่านั้นที่สามารถพูดว่าจะฟ้องพ่อได้แบบหน้าตาเฉยองค์ชายรองทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งตกใจข้าเพียงแค่บ่นไม่กี่คำ เจ้าก็จะไปฟ้องเสด็จพ่อแล้วหรือ?องค

“แต่ว่า ทางตระกูลใหญ่ก็ส่งคนมาเข้าร่วมด้วยเช่นกัน มีคนเหล่านี้อยู่ การสอบครั้งนี้อาจจะไม่ยุติธรรม”เหล่าบุตรหลานตระกูลผู้ดีศึกษาตำรามาตั้งแต่เด็ก และการสอบคัดเลือกขุนนางก็มีการเลือกโจทย์จากตำราเหล่านี้ ฉะนั้นสำหรับคนในตระกูลใหญ่แล้ว การสอบนี้จึงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากแต่สำหรับคนธรรมดาแล้วแตกต่างออกไป แค่จะกินให้อิ่มท้องยังลำบาก จะเอาเวลาที่ใดไปอ่านตำรา?ต่อให้มีคนที่เคยศึกษาตำรา แต่มันจะสู้คนในตระกูลใหญ่ได้อย่างไร?ฉู่หนิงไม่แปลกใจในเรื่องนี้ กล่าวอย่างราบเรียบว่า “เรื่องนี้ข้าเคยคิดไว้แล้ว แต่มันช่วยไม่ได้จริง ๆ เอาไว้ถึงการสอบหน้าพระที่นั่งแล้วข้าจะเป็นผู้ออกข้อสอบเอง!”“การสอบรอบเซียงซื่อกับฮุ่ยซื่อให้เพิ่มที่นั่งสักหน่อย พยายามให้คนธรรมดามีโอกาสผ่านเข้ามาถึงรอบพระที่นั่งให้มากขึ้นก็พอ แต่แน่นอน หากแค่รอบเซียงซื่อกับฮุ่ยซื่อยังผ่านไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องร่วมการสอบหน้าพระที่นั่ง”หลิวโส่วเริ่นถอนหายใจ “หากเพิ่มที่นั่งก็น่าจะแก้ไขปัญหานี้ได้พ่ะย่ะค่ะ จะว่าไป ตอนนี้การสอบรอบเซียงซื่อก็เริ่มขึ้นแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะรู้รายชื่อผู้สอบผ่าน”การสอบคัดเลือกขุนนางเป็น

ไม่โกรธ ๆ ท่องไว้ว่าไม่โกรธ วันนี้ข้ามาเพื่อสั่งสอนเจ้านี่ต่างหากองค์ชายรองสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา “เรื่องที่รับปาก ข้าไม่เคยผิดคำพูดอยู่แล้ว”ฉู่หนิงหัวเราะ “เช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณสำหรับเงินจากพี่รอง เด็ก ๆ มายกเงินออกไป!”องครักษ์จวนอ๋องจำนวนแปดคนเดินเข้ามาแบ่งเป็นคู่ ๆ เพื่อยกหีบทั้งสี่ใบออกไปฉู่หนิงเห็นว่าธุระเสร็จสิ้นแล้วก็ผายมือเป็นสัญญาณ “ขอขอบคุณพี่รองที่นำเงินมาส่งด้วยตัวเอง ประเดี๋ยวข้ายังมีธุระ คงไม่ชวนให้พี่รองอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน”ในเมื่อได้เงินมาแล้วก็ต้องไล่คนสิมิเช่นนั้นจะให้อยู่กินมื้อเที่ยงก่อนหรืออย่างไร?องค์ชายรองชะงักงันเจ้านี่เปลี่ยนสีไวยิ่งกว่ากิ้งก่า!แต่ว่า ข้าอุตส่าห์มาด้วยตัวเองทั้งที มีหรือจะยอมไปง่าย ๆองค์ชายรองหรี่ตาแล้วหัวเราะเบา ๆ “ในเมื่อน้องสิบแปดยังมีธุระ เช่นนั้นข้าก็จะไม่รบกวน แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกน้องสิบแปด เสด็จพ่อมอบหมายให้ข้าต้อนรับองค์รัชทายาทจากแคว้นจ้าว!”“การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้เกี่ยวพันถึงความสงบสุขของบ้านเมืองเราและแคว้นจ้าวไปอีกหลายปี ข้าไม่อยากให้เกิดข้อผิดพล

หวังเหวินกวงเข้าใจความหมายทันที รีบก้าวออกไปประสานมืออธิบาย “ท่านรัชทายาทแคว้นจ้าว ตามกฎแล้ว ท่านควรเข้าเมืองไปยังที่พำนักก่อน จากนั้นเข้าเฝ้าฮ่องเต้ของแคว้นเรา”จ้าวเทียนหลิงมองหวังเหวินกวงอย่างเฉยชา “นั่นมันกฎของแคว้นฉู่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าจะไปคุยกับฉู่หนิงเรื่องเมืองแนวหน้าทั้งสิบแห่งที่ถูกยึดไปเดี๋ยวนี้!”ว่าจบ จ้าวเทียนหลิงก็ออกคำสั่งทันที “เด็ก ๆ เข้าเมือง!”จ้าวเทียนหลิงรู้ว่าพวกองค์ชายรองไม่ยอมนำทางก็ไม่อยากเสียเวลา เตรียมจะเข้าเมืองเพื่อไปหาฉู่หนิงด้วยตัวเองสิ้นเสียงคำสั่ง ทหารม้าสามร้อยนายก็ควบอาชาทันทีองค์ชายรองหน้าถอดสี “รีบหลบเร็วเข้า!”ฝ่ายตรงข้ามเป็นทหารม้า ตอนนี้พวกเขายืนขวางที่ประตูกันหมด หากไม่หลีกทางก็จะถูกม้าเหยียบตายแน่นอนทหารบนกำแพงเมือง เมื่อไม่ได้รับคำสั่งจากองค์ชายรองก็ไม่กล้ายิงธนูขัดขวาง ปล่อยให้รัชทายาทแคว้นจ้าวพาทหารม้าเข้าสู่เมือง“หลบไป หลบไปให้หมด!”“รัชทายาทแคว้นข้ามาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ผู้ใดขวางทางต้องตายให้หมด!”“หลบไปให้หมด!”เมืองแนวหน้าทั้งสิบแห่งถูกยึด ทหารม้าแคว้นจ้าวต่างอัดอั้นตันใจ หลังจากควบม้าเข้าสู่เมืองก็ตะโกนไม่หยุด