Alle Kapitel von ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kapitel 771 – Kapitel 780

หร่านหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง จิตสังหารวาบผ่าน คำรามว่า “ท่านอ๋อง พวกมันรังแกกันเกินไป ให้ข้านำคนไปสกัดพวกมันเถิด!”ฉู่หนิงหรี่ตา “ไม่ต้องรีบ!”“แต่...”“ข้าบอกว่า ไม่ต้องรีบ!”น้ำเสียงของฉู่หนิงเย็นเยียบ ชวนให้รู้สึกเหมือนตกสู่บ่อน้ำแข็ง ทำให้หร่านหมิงตกใจจนหดคอ ไม่กล้าพูดต่ออีกในเวลานี้เอง จ้าวเทียนหลิงที่อยู่บนถนนก็สังเกตเห็นการมาถึงของฉู่หนิงและทัพอาชาขาวผู้บังคับการทหารม้าข้างกาย มู่หรงเจ๋อขมวดคิ้ว “องค์รัชทายาท จากการแต่งกายของฝ่ายตรงข้าม น่าจะเป็นทัพอาชาขาวใต้บัญชาของฉู่หนิง คนที่นำหน้าสวมฉลองพระองค์ยศอ๋อง คงเป็นฉู่หนิงพ่ะย่ะค่ะ”“ดูจากท่าทีแล้ว น่าจะคิดสกัดพวกเรา ตามความเห็นของข้าน้อย หยุดแต่เพียงเท่านี้เถิด จะยังไงที่นี่ก็เป็นเมืองหลวงของพวกเขา”แต่จ้าวเทียนหลิงได้ยินแล้วกลับแสยะยิ้ม “ข้าต้องการให้เขาปรากฏตัว ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็ให้เขาได้รู้รสสักหน่อย เพื่อชำระความแค้นที่เขายึดเมืองสิบแห่งของแคว้นเรา!”“ไปบอกพวกทหาร ทุบต่อไป!”เมืองหลวงแล้วอย่างไร ข้าก็จะทุบทำลายทุกอย่างบนถนนเส้นนี้ต่อหน้าฉู่หนิงนี่แหละ!มู่หรงเจ๋อเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย “องค์รัชทายาท

“หร่านหมิง!”“พ่ะย่ะค่ะ!”ฉู่หนิงยกมือขวาชี้ไปยังทหารม้าแคว้นจ้าว จิตสังหารแวบผ่านในแววตา กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า“เจ้าพาทัพอาชาขาวไป ฆ่าได้เท่าไร ก็ฆ่าให้หมด!”หร่านหมิงสีหน้าฮึกเหิม “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!”จ้าวเทียนหลิงแสยะยิ้มข่มขวัญก่อนศึกหรือ?ใครใครก็ทำเป็น!“แม่ทัพมู่หรงเจ๋อ!”“พ่ะย่ะค่ะ!”“ศัตรูมากี่คน เจ้าก็ฆ่าให้หมด!”“ข้าน้อยรับคำสั่ง!”ทันใดนั้น แม่ทัพทั้งสองฝ่ายก็นำกองกำลังเข้าโรมรันพันตูกันบนถนนกว้าง“บุก!”“ฆ่า!”ชั่วพริบตา เสียงสังหารดังกึกก้อง ต่างฝ่ายต่างพุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้พร้อมจิตสังหารเต็มร่างแต่ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้กัน ทหารม้าแนวหน้าของทัพอาชาขาวกลับยกมือซ้ายขึ้นพร้อมกันฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!หน้าไม้กลขนาดเล็กที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษถูกมัดไว้บนท่อนแขน ครั้นลั่นไก ลูกศรคมก็พุ่งออกอย่างพร้อมเพรียง เสียงหวีดหวิวดังก้องหูทหารม้าแคว้นจ้าวที่อยู่แถวหน้าตั้งตัวไม่ทัน ล้มลงเป็นจำนวนมากในพริบตาม้าศึกที่สูญเสียเจ้านายหยุดการพุ่งโจมตี ชะงักอยู่กับที่ ถนนที่เดิมทีก็ไม่กว้างนักจึงแออัดขึ้นในทันทีทหารม้าแคว้นจ้าวที่อยู่ด้านหลังตกที่นั่งลำบาก บุกต่อก็มีแ

“ทว่า เรื่องนี้เอิกเกริกถึงเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้ที่น้องสิบแปดจะไม่รู้ ตอนนี้อาจจะส่งคนไปจัดการแล้วก็เป็นได้”ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงฉู่หนิงไม่ได้ผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ จะทราบเรื่องไวขนาดนั้นได้อย่างไร?ขณะที่กำลังไตร่ตรอง หัวหน้าขันทีจ้าวหมิงก็เดินเร่งร้อนเข้ามาจากตำหนักข้าง กระซิบข้างพระกรรณฮ่องเต้“ฝ่าบาท องค์ชายสิบแปดนำกองทัพม้าขาวไปขัดขวางรัชทายาทแคว้นจ้าวแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้น พระพักตร์เผยสีหน้าเข้าใจในบันดลมิน่าเล่า ฉู่หมิงถึงเข้าวังมารายงานด้วยตัวเอง ที่แท้ก็อยากให้ฉู่หนิงกับรัชทายาทแคว้นจ้าวปะทะกันฮ่องเต้จ้องมองฉู่หมิงอย่างลึกซึ้งปราดหนึ่งโดยไม่ตรัสอะไรองค์ชายรองรู้สึกถึงแรงกดดันที่ปกคลุมลงมาทันที ใจสั่นกลัว รีบก้มหน้าเงียบ กลัวว่าเจตนาแฝงของตนจะถูกมองออกบรรยากาศภายในตำหนักแปลกประหลาดขึ้นมาในตอนนี้เอง มีเสียงตะโกนดังมาจากนอกตำหนัก “ให้ข้าเข้าไป ขืนยังชักช้า รัชทายาทของข้าจะมีอันตรายถึงชีวิต!”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “ผู้ใดกำลังโหวกเหวกโวยวายอยู่ข้างนอก?”ทหารรักษาพระองค์ด้านนอกเข้ามารายงาน “ทูลฝ่าบาท เสนาบดีกรมพิธีการแคว้นจ้าว เกิ่งเฉิงคังพ่ะย่ะค่ะ”“ให้เขาเ

เกิ่งเฉิงคังที่อยู่ข้างองค์ชายรองร้อนรนกระวนกระวาย รีบลงจากม้าไปคุกเข่าขอร้อง “องค์ชาย ท่านรีบสั่งให้ทหารรักษาพระองค์เข้าขัดขวางโดยเร็วเถิด มิเช่นนั้นรัชทายาทจะมีอันตรายถึงชีวิต!”ขืนยังไม่ยับยั้งอีก ทหารรอบตัวจ้าวเทียนหลิงคงได้ตายหมด!องค์ชายรองหรี่ตา แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์ตายให้หมดก็ดีสิ ที่ข้าต้องการก็คือให้พวกเขาตายกันหมด มิเช่นนั้นจะโค่นล้มฉู่หนิงได้อย่างไร?กระนั้น การแสดงละครตบตาก็ยังเป็นสิ่งที่จำเป็นอยู่องค์ชายรองรีบประคองเกิ่งเฉิงคังลุกขึ้น “ใต้เท้าเกิ่งไม่ต้องห่วง ข้าจะให้น้องสิบแปดหยุดเดี๋ยวนี้!”ว่าจบ องค์ชายรองก็หันไปจ้องฉู่หนิงตาเขม็งพลางตวาดลั่น “เรื่องมาถึงขั้นนี้ เจ้าเป็นฝ่ายชนะแล้ว จะดื้อรั้นเพื่ออะไร?”“เจ้าก็เคยพูดเองว่า อะไรอภัยได้ก็ควรอภัย เหตุใดต้องไล่ฆ่าจนสิ้นซากเช่นนี้ด้วย?”ฉู่หนิงยิ้มบาง ๆ พลางตอบอย่างต้อนรับขับสู้เพื่อถ่วงเวลา “คำพูดของพี่รองฟังดูเหมือนเข้าข้างรัชทายาทแคว้นจ้าวเลยนะพ่ะย่ะค่ะ? ครั้งนี้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้วว่าอยากเห็นฝีมือของอีกฝ่าย นอกจากนี้ยังห้ามไม่ให้ผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้”“ตอนนี้รัชทายาทแคว้นจ้าวยังไม่ได้ยอมแพ้เลย เช่นนี้ข้า

“คนแบบนี้เป็นรัชทายาทแคว้นจ้าวได้อย่างไร ไม่มีความใจกว้างเลยสักนิด!”“เมื่อครู่นี้เขายังพูดจาหนักแน่น แต่ดูจากตอนนี้ คำพูดของเขาคงเชื่อถือไม่ได้!”“ไม่คิดเลยว่ารัชทายาทแคว้นจ้าวจะเป็นคนผิดคำพูดเช่นนี้!”“หากเรื่องนี้แพร่งพรายออก เขาคงไม่ได้เป็นรัชทายาทแล้วกระมัง?”จ้าวเทียนหลิงได้ยินทุกคำที่ทุกคนพูดอย่างชัดเจน ทำให้ใบหน้าของตัวเขาที่เดือดดาลอยู่แล้ว เขียวสลับม่วงดั่งสีตับหมู“ได้ ๆ ๆ พวกเรารอก่อน รอได้เลย!”จ้าวเทียนหลิงไม่กล้าอยู่ที่นี่นานเกินไป เขาพูดทิ้งท้ายแล้วนำทหารสิบนายที่เหลือจากไปอย่างอับอายหวังเหวินกวงผู้เป็นเสนาบดีกรมพิธีการที่อยู่ด้านหลังถอนหายใจโล่งอก รีบพาคนของกรมพิธีการให้ไล่ตามไปไม่ว่าอย่างไร จ้าวเทียนหลิงก็มาที่นี่ในฐานะทูต ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นถึงรัชทายาทแคว้นจ้าว จำเป็นต้องดูแลให้ดีและตอนนี้ องค์ชายรองฉู่หมิงกลับพูดอย่างเฉยเมย “น้องสิบแปด นี่ก็สายแล้ว อย่าให้เสด็จพ่อต้องรอนาน”ฉู่หนิงหัวเราะ “ไปเถอะ!”“ย๊ะ!”อาชาศึกพุ่งทะยานไปยังวังหลวงองค์ชายรองมองตามหลังฉู่หนิง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชาเอาไว้ไปถึงวังหลวงแล้ว เจ้าได้โดนดีแน่ฆ่าทหารแคว้นจ้าวไปมากขนา