All Chapters of ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Chapter 391 - Chapter 400

POV – CLARISSAEarly Pregnancy – Weeks 7 to 12Hindi ko alam kung paano nagbago ang mundo ko sa ilang segundo lang.Isang ultrasound.Isang screen.Tatlong munting tibok.At ngayon… parang hindi na ako nag-iisa sa katawan ko.Parang may tatlong lihim na munting kamay na nakahawak sa puso ko kahit hindi ko pa sila nakikita.Pero hindi ibig sabihin ay madali lahat.7 to 8 Weeks – Morning Sickness na Hindi Lang “Morning”Pagising ko pa lang, parang lumulubog ang kama. Literal.Hindi ko alam kung umiikot ba ang mundo o umiikot ako.“Love, dahan-dahan,” sabi ni Ethan habang sinusuklay ang buhok ko habang nakahiga ako sa kama. Para siyang nagmamasahe sa ibabaw ng buntis na kitten.Pero ilang segundo pa lang… ayun na.Humagis ako papuntang CR, hawak ang bunganga ko, halos lumuluha sa kaluluwa.“Clarissa! Wait—wait—here’s water—love, teka lang—”Para siyang nagpa-panic drill bawat umaga.At bawat pagsusuka, iisa ang nasa isip ko:Tatlo sila. Kaya triple ang pagod ko. Kaya ko ‘to.Paglabas ko

Tahimik ang buong memorial hall habang nakasandal si Clarissa sa dalawang puting kabaong na kasing-laki lamang ng kanyang bisig. Malamig ang marmol na mesa, malamig ang hangin, at malamig ang pakiramdam ng dalawang munting kahong nakahimlay sa harap nila. Triplets ang anak nila. Isa lang ang nabuhay. Dalawa ang nawala. Sa tabi niya, nakahawak si Ethan sa balikat niya, pilit na pinapakalma kahit siya mismo’y halos madurog sa sakit. Wala silang halos naririnig kundi ang mabagal na pagtulo ng luha ni Clarissa sa kahoy. "Mga anak ko… patawad…" bulong niya, halos walang tinig. Hindi niya alam, sa mismong oras na iyon… may dalawang pusong maliliit na humihinga pa, humihingi ng tulong, pero malayo sa kanya. Pagkatapos ng Burol Pagbalik sa bahay, mahigpit ang pagkayakap ni Clarissa sa natitirang anak. Halos ayaw na niyang pumikit sa takot na baka pagising niya, mawala rin ito. Hindi niya sinasabi kahit kanino, pero sa mga sandaling tahimik ang gabi, may pakiramdam siyang tila may dal

Dalawampung taon na ang lumipas mula noong gumuho ang mundo nina Clarissa at Ethan—pero sa kabila ng lahat ng sugat, natutunan nilang muling bumuo. Muling ngumiti. Muling mabuhay. At ang sentro ng lahat ng iyon ay si Marco, ang nag-iisang sanggol na naiwan sa kanila. Lumaki si Marco na puno ng kabutihan, tahimik pero malalim makaramdam. Ika nga ni Aling Rhena, “May kung anong dalang liwanag ang batang ’yan. Iba.” At sa loob ng dalawampung taon, naranasan nina Ethan at Clarissa ang uri ng kaligayahang hindi nila inakalang mararanasan pa—yung klase ng saya na kahit may bakas ng kirot, nagiging buo pa rin dahil may pag-ibig. At ngayong gabi, habang parang umuugong pa rin sa hangin ang kakaibang pintig na naramdaman ni Marco sa rooftop, naroon pa rin siya sa balkonahe ng bahay nila—nakatanaw sa malayo, sa direksyong hindi niya maipaliwanag kung bakit tinatawag siya. “Marco?” Napalingon siya. Nakatayo si Clarissa sa may pintuan, hawak ang tasa ng tsaa, at ramdam niyang mas ina ki

Kailangan kong makatakas dito. Hindi na ito basta takot—para na akong inuuga ng isang bagyong pilit kong nilalabanan habang pilit kong binabaybay ang madilim na pasilyo ng mansyon. Mula sa itaas ng chandeliers hanggang sa malamig na marmol sa ilalim ng paa ko, lahat parang nanunuot ng alaala: ang araw na kinuha nila si Mark, kambal ko, para ipakasal sa babaeng hindi niya mahal… dahil “para iyon sa pamilya.” Nakita ko kung paano siya nabasag nang unti-unti. Nakita ko kung paanong unti-unting nawala ang apoy sa mga mata niya, napalitan ng pagod, pagsuko, at isang ngiting hindi umaabot sa puso. At ngayon… ako naman ang isusunod nila. “Ayoko maging katulad niya…” bulong ko, halos walang lakas, habang sinusulyapan ko ang naka-lock na pintong kinahati ni Mark sa akin noon. Dati, magkasama kaming nagpaplano ng kalayaan—ngayon, siya ang pinakakulong at ako ang susunod na ibabaon nila sa parehong hukay. Pinilit kong hindi manginig habang inaabot ko ang malamig na stainless handle ng liku

Mahigit isang oras nang gising si Marco, nakaupo sa kama, at pilit nililinaw ang utak mula sa epekto ng tinurok sa kanya. Basang-basa ng kaba ang likod niya, at ang malamig na hangin ng guest room ng mansyon ay mas lalo lang nagpapalala ng panginginig niya. Nabuksan ang pinto. Pumasok si Mark, nakasuksok ang kamay sa bulsa, matalim ang mga mata, pero hindi galit. Mas… nagtataka. “Hindi ikaw si Marvey.” Hindi iyon tanong—isang tiyak na pahayag. At para kay Marco, isang sandaling may huminga ulit sa dibdib niya. “Hindi nga,” sagot ni Marco, halatang hirap huminga. “Sinasabi ko sa inyo kanina pa. Hindi ako ‘yang hinahanap n’yo.” Umupo si Mark sa tapat niya, ibinaba ang tingin, pagkatapos ay tumingin uli diretso sa mga mata niya. “Kapatid ko ang hinahanap namin,” panimula ni Mark. “At hindi basta kapatid—kakambal.” Humugot siya ng mahabang buntong-hininga. “At mukhang tinalikuran niya ang kasal na magliligtas sa dalawang pamilya sa gulo.” Tahimik si Marco, pero ang utak niya ay n