All Chapters of รักนี้ข้าสมยอม: Chapter 61 - Chapter 70

ภายในเรือนซานเหอย่วนโจวเจินสะลึมสะลือฟื้นขึ้นมามึนหัวจนต้องหลับตา พอลืมตาตั้งสติได้ก็นึกออกว่าตัวเองมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพียงแต่ไม่รู้ว่าถูกกระบวนท่าใดของอู๋หมิงจนสลบไสลไป บัดซบมาก! เห็นหน้าตาซื่อบื้อท่าทางเอื่อยเฉื่อยเหมือนผู้ชายไม่ได้ความทั่วไปแท้ๆ แต่ไฉนเก่งกาจนักเล่า? จู่ๆ หน้าผากพลันถูกผ้าหมาดนาบแผ่วเบา โจวเจินเหลือบตาขึ้นมองจึงเห็น “พี่หนิง”“อาโยว ข้าเอง” เจาจวิ้นถามเสียงห่วงใย “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” “ข้าไม่เป็นไร ยังไม่ตายง่ายๆ” นางหันซ้ายหันขวา “ว่าแต่ เขาหายไปไหนแล้ว”เขาในที่นี้ย่อมหมายถึงอู๋หมิง“อยู่ห้องข้างๆ”“หือ? ห้องนั้นเป็นห้องของชิงชิงนี่ บังอาจมาก! เขาคงไปหาชิงชิงสินะ” โจวเจินทำท่าลุกขึ้นไปไล่คนเจาจวิ้นรีบห้าม “พอแล้ว พอเถอะ เจ้าหยุดทำตัวเป็นก้างขวางคอสามีภรรยาคืนดีเสียที”“พี่หนิง! นั่นสามีพี่นะ”“นั่นคือสามีของชิงชิง”เจาจวิ้นกระซิบกระซาบให้ได้ยินเพียงสองคน กลัวเหลือเกินว่าอาจมีคนอื่นได้ยิน เมื่อครู่ที่ลานหน้าเรือนมีคนเห็นเหตุการณ์เต็มไปหมด ตอนนี้จึงระแวงไม่หาย ถึงแม้ว่าจะตรวจตราประตูหน้าต่างเป็นอย่างดีแล้วก็ตามโจวเจินเห็นเช่นนั้นจึงต้องเสี

เสียงสุนัขขู่ที่เงียบที่สุดยังคงเกิดขึ้นตรงหน้า แน่นอนว่าขนาดคนอย่างโจวเจินยังขวางอู๋หมิงไม่ได้ นับประสาอันใดกับสัตว์เล็กจ้อยแค่ตัวหนึ่งไม่นานเขาก็อุ้มไป๋เล่อชิงกลับเข้าเรือนถึงห้องนอน ยังดูแลจัดการผลัดอาภรณ์เช็ดเนื้อตัวให้อีกด้วยช่วยมิได้ เขาคือสามีและนางคือภรรยา เรือนร่างล้วนเคยเห็นและเคยสัมผัสมาหมดแล้วจึงไม่นับว่าล่วงเกินชายหนุ่มว่าต่อ “เจ้าดูไม่ตกใจที่เสื้อผ้าถูกเปลี่ยน”สตรีบนเตียงชะงักกึก ตัวเกร็งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ อา...จริงด้วย พลาดแล้ว!จังหวะกำลังนึกคำโต้แย้งให้รอดในวันนี้ไปก่อน ฝ่ามือใหญ่ก็จับไหล่ที่นอนหันหลังอยู่ ให้กลับมาอีกด้านไป๋เล่อชิงแข็งตัวสุดกำลัง กระนั้นมีหรือจะต้านไหว สุดท้ายก็แพ้พ่ายให้แรงของชายผู้นั่งอยู่ริมเตียงด้านหลัง จำต้องหันหน้าไปหาเขาแต่โดยดี“ชะ ชายหญิงแตกต่าง ท่านโปรดสำรวม ประเดี๋ยวภรรยาของท่านมาเห็นเข้า ท่านจะมีปัญหาหลังเรือนนะ”เสียงขู่ผะแผ่วอู้อี้เหมือนลูกแมว อู๋หมิงร้องฮึ ถามเสียงเย็น “ภรรยาของข้า! ใคร?”“พี่หญิงหลิวหนิงปะไร ท่านไป รีบไป” โบกมือไล่ ไม่อยากคุยด้วยนาน เพราะอาจเกิดเหตุการณ์ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเนื่องจากรักสามเศร้า ทั้งนาง เขา แล้วก

ในห้องของโจวเจินบนเตียงยามนี้หญิงสาวกำลังเปลือยกายท่อนบนนอนคว่ำหน้าให้ใครอีกคนทาน้ำมันขี้ผึ้งแล้วนวดๆ“อา...พี่หนิง นวดเก่งมาก ข้ารู้สึกสบายตัวยิ่ง” เหมือนเข้าร้านนวดในยุคสมัยที่จากมาเลยเชียวคนถูกชมกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ใจเต้นระส่ำ เพราะสัดส่วนกำยำตรงท้องน้อยกำลังครัดเคร่งอย่างมาก ได้ลูบไล้เนื้อเนียนเนิ่นนานเช่นนี้ บุรุษใดจะทนได้เท่าเขา หาได้มีไม่“อืม...อาโยวรู้สึกสบายก็ดีแล้ว”เจาจวิ้นถึงขั้นเผลอพูดด้วยน้ำเสียงปกติของบุรุษ ทำเอาโจวเจินลืมตาพรึบ เหตุใดพี่หนิงเสียงทุ้มต่ำแผ่วพร่าแปลกๆทว่าจังหวะนั้น ไม่ทันถามเสียงเคาะประตูพลันดัง“อาหนิง ออกมา” เสียงเข้มสั่งการโจวเจินสะดุ้งเล็กน้อย เจาจวิ้นขมวดคิ้วนิ่วหน้าถามโดยไม่ละมือจากเนื้อนุ่มลื่นมือ “มีอะไร?” “รีบออกมาเดี๋ยวนี้ หาไม่ข้าจะพังประตูเข้าไป”ทั้งสองในห้องพลันตกใจ โจวเจินรีบลุกขึ้นสวมเสื้อ ในขณะที่เจาจวิ้นสบถในลำคออย่างหงุดหงิด มันใช่เวลาไหม? คนกำลังจู๋จี๋เคลิบเคลิ้มเมื่อเจาจวิ้นเดินมาเปิดประตู พลันถูกมือของอู๋หมิงจับสาบเสื้อลากตัวไปอีกทางอย่างกะทันหัน “อ๊า” ตัวปลิวตามมือชนิดตั้งตัวไม่ทัน “อ๊ะ! พี่หนิง!” โจวเจินชะงัก รีบวิ

“ว่าอย่างไร” เขาถามย้ำแต่ไป๋เล่อชิงยังนิ่งอยู่ นางกำลังทำตัวไม่ถูกนี่นา เมื่อก่อนเคยได้พูดคุยกับเขายาวๆ แบบนี้ที่ใด มีแค่กลางวันร่วมมื้ออาหารห้ามพูด กลางคืนร่วมเตียงไม่คุย ระหว่างวันก็ทำงานนู่นนี่นั่นแทบไม่พบหน้า “ชิงชิง...” อู๋หมิงเรียก“หืม”“เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้า”“ท่านพี่ ข้าอยากกอดท่านเช่นนี้ ไม่อยากห่างอีก นี่คือคำตอบ”อู๋หมิงได้ยินก็ร้องอ้อ ค่อยยิ้มออกแล้วกล่าว “ได้ ต่อไปข้าจะกอดเจ้าให้มากขึ้น บ่อยขึ้น ดีหรือไม่?”“อื้ม” ไป๋เล่อชิงยิ้มกว้าง กระชับอ้อมแขนแน่น “กอดเฉยๆ นะ ห้ามทำอย่างอื่น”คิ้วเข้มขมวดวูบ “ไม่ได้สิ”ทั้งสองมองหน้ากันพลันหลุดหัวเราะออกมาบรรยากาศแห่งความสุขโอบล้อมรอบตัวพวกเขา ภายในห้องคล้ายมีบุปผาเบ่งบานกระจายรอบทิศทาง หวานชื่นอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้แต่ตอนอยู่ผิงเจียก็ยังไม่เคยมีบรรยากาศเช่นนี้มุมหนึ่ง สามีภรรยากำลังกอดกันกลมเกลียว แต่ภายในห้องเดียวกันอยู่คนละมุมยามนี้นั้น กลับมีเรื่องคอขาดบาดตายโจวเจินโบกตาโตอย่างมิอาจโตกว่านี้ได้ เมื่อเห็นแผงอกราบเรียบของเจาจวิ้น ทะ ที่แท้... หลิวหนิงเป็นผู้ชาย!ชั่วเวลานั้นหญิงสาวก็ฉุกคิดในบางสิ่ง รีบยกมือปิดหน้าอกต

หลังจากสะสางปัญหาและปรับความเข้าใจระหว่างสามีภรรยา ทุกสิ่งรอบกายก็เป็นใจไปหมด แม้แต่ผักกาดยังหวานกรอบปานนั้นไป๋เล่อชิงย่อมรู้ดีว่าอู๋หมิงชอบกินอะไร นางใส่ใจทำอาหารเต็มที่ ปรุงสุดฝีมือ สามีจึงได้ลิ้มชิมรสมือที่คิดถึงโหยหามานานจากสตรีผู้เป็นภรรยาเสียที“ท่านพี่ ผัดผักจานนี้ข้าปลูกเองกับมือเลยเจ้าค่ะ”“อืม” อู๋หมิงเติมข้าวอีกหลายถ้วยเลยทีเดียวทำเอาเจาจวิ้นที่กินได้แค่โจ๊กเหลวๆ เป็นน้ำใสๆ ได้แต่อิจฉา “อยากกินแบบนั้นบ้าง โอ๊ย ซี๊ด”โจวเจินเอ่ยเสียงดุ “นอนดีๆ ข้าป้อนไม่ถนัด”ที่ตั่งตัวยาวมุมห้อง เจาจวิ้นที่เจ็บตัวจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มเหลือกตามองค้อน “สตรีโหดเหี้ยม ชิ!”คนถูกว่าโหดร้ายไม่สะทกสะท้าน นางเชิดหน้า “ข้ามิได้โหดเหี้ยมอย่างเดียว แต่เลือดเย็นด้วย นี่แน่ะ”“โอ๊ย” ช้อนกระแทกปากจนเลือดออก เจาจวิ้นจึงได้รู้รสของการกิน ‘โจ๊กเลือด’ ระบมไปหมดทั้งตัวและหัวใจ อาโยวมือหนักยิ่งนัก ขนาดรู้แค่ว่าเขาปลอมเป็นผู้หญิงนะ หากรู้ว่าแท้จริงเขาคือเจาจวิ้นแฟนเก่าจะอยู่สภาพไหนเนี่ย! แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้ว...ที่โต๊ะอาหารอีกฝั่งไป๋เล่อชิงนั่งแอบมองสามีกินข้าวอย่างปลื้มปริ่ม นิสัยของเขาไม่ช่างจำนร