All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 161 - Chapter 170

เวลาผ่านไปนานพอสมควร... ร่างสูงของดีเดย์เดินหิ้วถุงยาคุมฉุกเฉินพร้อมกับถุงข้าวต้มร้อนๆ จากร้านดังใต้คอนโดกลับขึ้นมา เขาสับเท้ามาตามทางเดินยาวก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของเอย่า ก๊อก ก๊อก ก๊อก “นี่เอย่า... ฉันเอาของมาให้แล้ว ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย” เสียงทุ้มเข้มเรียกจากด้านนอกดังเข้าไปขัดความเงียบในห้อง ร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยแล้วเดินลากเท้ามาเปิดประตูให้ ใบหน้าหวานยังคงบึ้งตึงและนิ่งสนิท เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำนอกจากเดินหันหลังกลับไปนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาเงียบๆ ดีเดย์เดินตามเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เขาจัดการหยิบถ้วยชามในครัวมาแกะถุงเทข้าวต้มร้อนๆ กลิ่นหอมฉุยลงไปจนเสร็จสรรพ “กินข้าวต้มหน่อยไหม... จะได้กินยา” พอจัดแจงทุกอย่างเสร็จ เขาก็หันมาถามร่างเล็กที่เอาแต่นั่งหน้าบึ้งไม่ยอมสบตา “ไม่” เธอตอบเสียงเรียบเย็นชา ก่อนจะออกปากไล่เขาตรงๆ “ออกไปเถอะ... ฉันอยากอยู่คนเดียว” สายตาที่เอย่ามองมามันเต็มไปด้วยความผิดหวังจนดีเดย์ใจหายวูบหนึ่งรอยยิ้มกวนประสาทของเขาเลือนหายไปสนิท เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านดวงตา “...คือ ฉันขอโทษจริงๆ นะเอย่า” ร่างหนาเอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำเสียงที่แฝงคว

เวลาผ่านไปไม่นาน ไม่รู้ว่ารุ่นพี่พวกนั้นเอาไลน์ของเธอมาจากไหน แอดมากันเป็นแถบ แล้วเสียงเตือนก็เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความจากเฮดว้ากปี 3 Line : ไบร์ท ไบร์ท : น้องเอย่ากลับบ้านยังไงหรอครับ? เอย่า : น่าจะนั่งวินมอเตอร์ไซค์กลับค่ะ พอดีรถเอย่าเข้าศูนย์กำลังซ่อมอยู่ค่ะ ไบร์ท : ถ้าไม่รังเกียจ... ให้พี่ขับรถไปส่งได้ไหมครับ? เอย่า : ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เอย่าเกรงใจ... ไบร์ท : ไม่เห็นต้องเกรงใจเลยครับ เดี๋ยวเราก็สนิทกันแล้วน่า เอย่า : เอ่อ... งั้นรบกวนพี่ไบร์ทด้วยนะคะ เอย่าตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากนัก ถือซะว่าประหยัดค่านั่งวินและตัดรำคาญไปในตัว พอถึงเวลาเลิกเรียน ร่างเล็กก็เดินมารอไบร์ทอยู่หน้าตึกคณะสถาปัตย์ ชายหนุ่มขับรถยนต์คันหรูมาจอดเทียบก่อนจะรีบลงมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพตามประสาหนุ่มสปอร์ต “ขอบคุณนะคะ” เอย่ากล่าวขอบคุณแล้วก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถ ปีใหม่กับกรีนที่ยืนอยู่ด้านหลังพากันส่งเสียงแซวกันยกใหญ่ จนแก้มเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ก่อนที่รถคันหรูจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ระหว่างทาง ไบร์ทชวนเอย่าคุยเรื่องต่างๆ ด้วยความลื่นไหลและคารมคมคาย จนทำให้คนตัวเล็กเคลิ

ผ่านไปสักพักก็มีเสียงกดกริ่งหน้าห้องของเอย่า ติ๊งหน่อง~ เอย่าเดินไปเปิดประตู ก็เห็นดีเดย์ยืนถือช่อดอกไม้ช่อโตอยู่ด้านนอก “เอย่า ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเธอ” ดีเดย์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง เอย่าเห็นแบบนั้นก็แอบใจอ่อน “นายก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่ารู้สึกผิดจริงๆ” เธอพูดเสียงเรียบ “โอเค อะนี่ดอกไม้” ดีเดย์ยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ยักษ์ให้จนบังตัวเอย่ามิด “ช่อใหญ่ขนาดนี้ นายง้อสาวทุกคนแบบนี้เลยหรอ” เอย่ารับมาวางที่โต๊ะแล้วหันมาถามประชด “ฉันมีสาวที่ไหนกันล่ะ มีแค่เธอ” ดีเดย์ตอบกลับน้ำเสียงหนักแน่น “เธอบ้าอะไรของนาย ออกไปเถอะ ฉันยังไม่พร้อมเจอใครในตอนนี้” เอย่าหน้าร้อนผ่าว รีบผลักเขาให้ออกจากห้อง “โอเค มีอะไรเรียกฉันนะ อยู่ห้องตรงข้ามนี่เอง” แล้วดีเดย์ก็ยอมออกไปด้วยความเต็มใจ Line : ปีใหม่ ปีใหม่ : นี่แก ไปเที่ยวบ้านต่างจังหวัดกับฉันป่ะ คืนนี้มีงานหมอลำแถวบ้านด้วยนะ เอย่า : ห้ะ... หมอลำ คืออะไรอ่ะแก? ปีใหม่ : ก็หมอลำซิ่งที่เขาเต้นๆ กันหน้าเวทีไง สนุกมากกก! เดี๋ยวฉันพาไปโยก เอย่า : โอเคๆ เดี๋ยวฉันลองขอป๊าดูก่อนนะ หลังวางสาย เอย่าก็รีบกดโทรหาพ่อบังเกิดเกล้าท

ตอนแรกทั้งเอย่าและกรีนต่างพากันเก้ ๆ กัง ๆ ทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอดนตรีแนวนี้มาก่อน แต่พอเสียงพิณเสียงแคนรัวเร็วบวกกับปีใหม่ที่สเต็ปแดนซ์ขั้นเทพโชว์ส่ายเอวพริ้วไหวโชว์นำทาง ในที่สุดสองสาวถาปัตย์ก็เริ่มปล่อยจอย ขยับแขนขา โยกหัวและส่ายสะโพกตามจังหวะสามช่าอย่างสนุกสนานระเบิดอารมณ์ ตัดมาที่ฝั่งหนุ่มวิศวะ... พวกดีเดย์ไม่ได้ขยับเข้าไปร่วมวงเต้นด้วย พวกเขายืนจับกลุ่มกันอยู่ตรงซุ้มขายของห่างจากหน้าเวทีออกมาพอสมควร แต่สายตาทุกคู่ไม่ได้ละไปจากกลุ่มสามสาวเลยแม้แต่น้อย ในมือแกร่งของแต่ละคนถือขวดเบียร์เย็น ๆ ยืนจิบกันไปพลางพยักหน้าตามจังหวะ “นั่นเอย่า... เต้นท่าอะไรของเขาทำไมตลกชะมัด” ดีเดย์บ่นพึมพำยิ้ม ๆ สายตาคมกริบจ้องล็อกอยู่ที่ร่างของเอย่าไม่วางตา มือหนายกเบียร์ขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี “ปล่อยสาว ๆ เค้าปลดปล่อยเถอะมึง นาน ๆ ที แต่พวกเราห้ามห่างนะเว้ย เผื่อมีวัยรุ่นแถวนี้มาวอแว” เจฟพูดเตือนพลางชนขวดเบียร์กับโอ๊คและเชฟ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ดนตรีหมอลำยิ่งดึกยิ่งเดือด ปีใหม่เดินไปหอบเบียร์กระป๋องมาแจกจ่ายให้เพื่อน ๆ เอย่าที่กำลังสนุกและคอแห้งรับมาดกเข้าปากอึก ๆ คิดว่าน้ำเปล่า โดยไม่รู้เลย

“ห้ะ!! ขับรถอทีวีเหรอ?!” เอย่าสะดุ้งตื่นตาค้างขึ้นมาทันทีเพราะได้ยินคำว่าขับรถ “...แต่ฉันขับรถไม่เป็นหรอกนะแก!” “ก็ไปกับฉันไง” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากร่างสูงของดีเดย์ที่เพิ่งเดินเปิดประตูออกมาจากห้องพักฝั่งตรงข้ามในสภาพแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากทุกคนแต่งตัวในชุดลุยโคลนเสร็จเรียบร้อย ก็พากันเตรียมตัวเดินออกไปที่ลานจอดรถเอทีวีท้ายสวน เจฟที่เดินตามมาจากด้านหลังรีบวิ่งมากอดคอดีเดย์เอาไว้ “นี่ไอ้เดย์... มึงกับเอย่านี่... สรุปยังไงกันแน่วะมึง แอบไปมีซัมติงกันตอนไหนบอกมาดิ๊” เจฟถามเสียงห้วนเหมือนจับผิดทางสายตาเพื่อนสุด ๆ “ยุ่งน่า...” ดีเดย์ปัดมือเพื่อนออกหน้าตาย ไม่ตอบอะไรนอกจากสะบัดหน้าหนี พลางหยิบเสื้อคลุมแขนยาวขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินลิ่ว ๆ เตรียมไปขึ้นรถ ทิ้งให้เจฟยืนเกาหัวแกรกๆอยู่ตรงนั้น “จะไปมั้ย” ดีเดย์หันไปเลิกคิ้วถามเจฟอีกครั้งเสียงเข้ม “ไป ๆ มึง รอด้วย!” เจฟสะดุ้งแล้วรีบวิ่งสับขาไปขึ้นรถเอทีวีทันที บรื้นนนนน! เสียงเครื่องยนต์หลายคันดังกระหึ่มก่อนจะพุ่งลุยฝ่าทางดินลูกรัง “อร๊ายยย! นี่โอ๊ค ขับเบา ๆ หน่อยสิ!” กรีนตะโกนลั่นพลางกอดเอวคนขับแน่นเมื่อรถต้องลุยผ่านแ