All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 181 - Chapter 190

“ไปทำบุญก็ดีเหมือนกันนะ ถือโอกาสสะเดาะเคราะห์ไปเลยด้วย” ดีเดย์เอ่ยเห็นด้วยกับความคิดของเธออย่างจริงจัง พอกลับมาถึงห้อง ชายหนุ่มก็เดินไปกดเปิดทีวีทิ้งไว้เพื่อติดตามสถานการณ์ และพบว่าเหตุการณ์ระสะเทือนขวัญที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ถูกรายงานเป็นข่าวใหญ่ทันที “รายงานเหตุด่วน... คนร้ายบุกรุกคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง มีผู้เสียหายทั้งหมดสองราย ล่าสุดเจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถควบคุมตัวคนร้ายได้ทั้งหมดแล้วค่ะ” “จับได้หมดทุกคนก็ดีแล้ว โล่งอกไปที พวกนั้นจะได้ไม่ไปทำระยำแบบนี้กับใครอีก” คนตัวเล็กพ่นลมหายใจยาว พูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เริ่มวางใจลงบ้าง “แต่เค้าก็ยังเป็นห่วงปีใหม่อยู่ดี... ไม่รู้ป่านนี้สภาพจิตใจจะเป็นยังไงบ้าง” เอย่าพึมพำกับดีเดย์ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเขาแล้วถามต่อด้วยความกังวล “เธอ... เค้าผิดมั้ยอ่ะที่ไม่ได้อยู่กับเพื่อนในเวลาที่เพื่อนรู้สึกแย่ขนาดนี้ เค้าควรจะกลับไปหาปีใหม่มั้ย?” “ไม่ผิดหรอก เดี๋ยวทุกอย่างก็ค่อย ๆ ดีขึ้นเอง... ตอนนี้ตัวเองน่ะหันมาเป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะ รู้มั้ยว่าถ้าพ่อแม่รู้ว่าเธอต้องตกอยู่ในอันตรายขนาดนี้ พวกท่านคงสั่งให้เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านถาวรแน่ ๆ” ชายหนุ่มพูดเตือ

“ตัวเล็ก ๆ นี่กินเยอะเหมือนกันเนอะเราอ่ะ” เขามองเธอพร้อมส่งยิ้มด้วยความเอ็นดู “ก็เค้าหิวนี่นา... เดี๋ยวมื้อนี้เค้าจ่ายเองนะ” ร่างบางคลี่ยิ้มแก้เขิน “ไม่เป็นไร แฟนคนเดียวเค้าเลี้ยงได้น่ะ ขนหน้าแข้งเค้าไม่ร่วงหรอกน่า” คนตัวโตหัวเราะหึในลำคอ ขยับเอื้อมมือหนาข้ามโต๊ะมาลูบหัวเธอเบา ๆ อย่างรักใคร่ ‘ยิ่งเขาทำแบบนี้ ฉันยิ่งรู้สึกรักเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก ไม่ใช่เพราะว่าเขาเลี้ยงข้าวฉันได้หรอกนะ แต่เป็นเพราะเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่างที่เขาตั้งใจทำให้ฉัน โดยที่ฉันไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอจากเขาเลยแม้แต่น้อยต่างหาก’ “ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ” พนักงานประมาณ 3-4 คนเดินทยอยเข้ามาเสิร์ฟอาหารที่โต๊ะของพวกเขา จนกระทั่งอาหารเกาหลีหน้าตาน่าทานวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะไปหมด เซตเนื้อปิ้งย่างชั้นดีถูกย่างโดยเชฟของทางร้านจนสุกหอมฉุย แถมยังตัดแบ่งมาให้เป็นชิ้นพอดีคำ นำมาทานคู่กับใบงาเข้ากันสุด ๆ ชนิดที่ว่าเคี้ยวลืมกลืนโดยไม่ต้องจิ้มน้ำจิ้มก็ยังอร่อยละมุนลิ้น คนตัวเล็กง่วนอยู่กับการคีบเนื้อปิ้งย่างมาวางบนใบงาแล้วห่อเป็นคำโต ๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ “อ่ะ... คำแรกเค้าให้เธอนะ” เอย่าเอื้อมมือที่ถือใบงาห่อเนื้อปิ้ง

“นั่นไง! กูบอกพวกมึงแล้ว!” เจฟพูดขึ้นมาอย่างภูมิใจ ยืดอกเต็มที่ “เชี่ย... มึงนี่กูรูด้านรถแข่งป่ะวะไอ้เจฟ สายตาเฉียบคมฉิบหาย” โอ๊คเอ่ยชมพลางเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนหนุ่มเบา ๆ ด้วยความนับถือ และเมื่อรถสปอร์ตคันหรูของดีเดย์พุ่งทะยานข้ามเส้นชัยเป็นคันแรก เสียงกรี๊ดต้อนรับผู้ชนะก็ดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งสนามแข่ง “อร๊ายยยย! หล่อมากค่ะ! หล่อมาก!” การแข่งขันจบลง ชายหนุ่มผู้ชนะดับเครื่องยนต์ก่อนจะเปิดประตูพ้นขาวยาว ๆ ลงมาจากรถแข่ง เขาถอดหมวกกันน็อกออกแล้วใช้มือหนาเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างลวก ๆ ท่าทางดิบเถื่อนแต่เซ็กซี่ร้ายกาจนั้น ทำให้สาว ๆ ทั้งสนามพุ่งความสนใจและส่งสายตาหวานมาที่เขาเพียงคนเดียว พวกเพื่อน ๆ ที่ยืนลุ้นอยู่รีบวิ่งกรูเข้าไปหาเขาด้วยความตื่นเต้นสะใจ “เก่งว่ะเพื่อนกู!” เจฟวิ่งเข้ามาเอาแขนโอบไหล่หนาด้วยความสะใจ โดยมีเชฟและโอ๊คเดินตามมาติด ๆ “กูนึกว่ามึงจะแพ้ซะแล้ว เห็นปล่อยให้มันนำมึงอยู่ตั้งนานสองนาน” เชฟพูดกระเซ้าเย้าแหย่ขำ ๆ “หึ ไอ้พี่นั่นเสียหมาเลยว่ะ กูอายแทนเลย” โอ๊คพูดแล้วหัวเราะร่าอย่างสะใจ ทว่าในขณะที่หนุ่ม ๆ กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไบร์ทที่เพิ่

“ซี้ดดด... แน่นฉิบหายเลยเอย่า ตอดเค้าดีจัง... ขยับเลยเธอ เค้าจะไม่ไหวแล้ว” ดีเดย์ครางเสียงต่ำ แผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ถี่กระชั้น เมื่อความเจ็บระบมแปรเปลี่ยนเป็นความสยิวหวาน เอย่าก็เริ่มขยับสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบ ร่างเล็กโยกคลึงอยู่บนตัวเขาอย่างงดงาม ราวกับหงส์ร่อนอยู่บนสรวงสวรรค์ ตับ... ตับ... ตับ... สวบ! “อ๊ะ... อ๊า... เดย์... ชอบมั้ย... อื๊อออ...” เอย่าครางกระเส่า พลางแอ่นอกชูชันป้อนเข้าปากคนตัวโต ดีเดย์ไม่รอช้าผุดลุกขึ้นมางับเม็ดบัวสีหวานเคี้ยวกลืนอย่างหิวกระหาย สองมือบีบเค้นเต้านมอวบใหญ่ตามจังหวะการสะกดสะโพกของเธอ พั่บ! พั่บ! พั่บ! จ๊วบ... “ชอบ... ชอบฉิบหายเลยเอย่า... ซี้ดดด ขยับแรงกว่านี้อีกเธอ อูยยย...” ดีเดย์ครางลั่นห้อง สองมือหนาเปลี่ยนมาจับเอวบางเอาไว้แล้วช่วยกดกระแทกสวนขึ้นไปเน้น ๆ ย้ำ ๆ ทุกครั้งที่สะโพกมนกดต่ำลงมา ตับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสลับกับเสียงครางระงม เอย่าเร่งจังหวะเร็วขึ้นจนผมเผ้ากระจาย ใบหน้าหวานตาค้างด้วยความเสียวซ่านเกินต้านทาน ร่างกายเธอสั่นรัวตอดรัดท่อนเอ็นแกร่งถี่ยิบ “อ๊าาา... ดีเดย์ เค้าจะเ

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังจะขยับตัวไปที่โต๊ะอาหาร เสียงโทรศัพท์มือถือของภูวินทร์ก็แผดร้องลั่น กริ๊ง... กริ๊ง... ชายหนุ่มวัยกลางคนกดรับสายทันทีเมื่อเห็นชื่อหน้าจอ “เออ ว่าไงราเมศ” เพื่อนสนิทของเขาโทรมานั่นเอง (เอ้อไอ้ภู... พอดีวันนี้เจ้าดีเดย์มันกลับบ้านใหญ่น่ะ แต่ฉันติดงานด่วนไม่ได้เข้าบ้าน ต้องนอนค้างที่บริษัท ยังไงคืนนี้ฉันฝากลูกชายสุดที่รักนอนบ้านแกสักคืนสองคืนหน่อยนะเว้ย) เสียงห้าวจากปลายสายสั่งความไว้อย่างเกรงใจ “เออ ๆ ไม่มีปัญหาหรอก ตาเดย์มันก็อยู่นี่แหละ แกน่ะก็พักผ่อนบ้าง อย่าหักโหมงานเยอะนัก” คุยสารทุกข์สุกดิบกันอีกสองสามคำพ่อก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางสายไป แล้วหันมาคุยกับดีเดย์ที่นั่งฟังอยู่ “ตาเดย์... วันนี้นอนค้างที่บ้านพ่อนี่แหละนะ พ่อแกเขาไม่ได้เข้าบ้านหรอกวันนี้ คงนอนพักที่บ้านพักใกล้ ๆ บริษัทนั่นแหละ” “ครับพ่อ... ขอบคุณครับ แต่ที่จริงผมขับรถไปเอากุญแจบ้านที่บริษัทพ่อตอนนี้เลยก็ได้นะครับ จะได้ไม่รบกวน” ร่างหนาพูดจาสุภาพ นอบน้อมกับพ่อทูลหัว “นอนนี่แหละ! บริษัทตั้งไกล... ขับรถไปกลับเหนื่อยตายชัก” เสียงเล็ก ๆ ของเอย่าเอ่ยโพล่งห้ามขึ้นมาทันทีอย่างลืมตัว ทำเอาคนตัวโตท