All Chapters of อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Chapter 111 - Chapter 120

“คุณ..” อุ่นใจเตรียมจะเข้าไปปลอบคนอารมณ์ร้อนทันทีที่พี่สิงห์ลุกเดินจากไป“ไม่ต้องแก้ตัว กลับบ้าน!!”“ดะ เดี๋ยว ยังไม่ได้ร้องเพลงเลยครับ”“ไม่ต้องรง ต้องร้องมันแล้วคืนนี้!”“คุณใจเย็น ๆ คุณก็รู้ว่าพี่สิงห์ล้อเล่น” ร่างบางเขยิบเข้ามาใกล้คนตัวโตมากขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจยังคงขมวดคิ้วพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด“แล้วถ้าระหว่างร้องเพลงมันส่งคนมาจีบ”“อุ่นก็ไม่ได้สนใจซะหน่อย” มือบางแตะที่ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยสักแผ่วเบา“....”“อุ่นก็อยู่กับคุณแทบจะตลอดเวลา” อุ่นใจอธิบายด้วยความบริสุทธิ์ใจ พลางส่งสายตาอ้อนวอนไปยังใบหน้าบูดบึ้งข้างกาย“อุ่นขอทำงานแป๊บนึงนะครับ เสร็จแล้วเรารีบกลับบ้านกันเลย”“มาให้ฉันกอด”“ฮะ!! ตะ แต่..” คำแย้งที่เตรียมเอ่ยติดอยู่ที่ลำคอทันทีตอนที่เห็นสายตาของอีกฝ่ายค..คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง! มืดขนาดนี้น่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น..ร่างบางหันซ้ายหันขวาแล้วค่อย ๆ เขยิบตัวเข้าไปชิดอีกฝ่ายมากขึ้น“ขึ้นมานั่งตรงนี้” มือหนาตบที่หน้าตักตัวเองเบา ๆ“คุณ!”“เร็ว ๆ”อุ่นใจกลืนน้ำลายด้วยความหวาดระแวง พลางแอบชำเลืองมองรอบกายพอเห็นว่ามุมที่ตนเองนั่งอยู่เป็นมุมมืดแล้วจึงกลั้นใจปีนขึ้นไปหาอีกฝ่าย

ร่างบางพยายามไม่สนใจละสายตากลับมาทำหน้าที่ตรงหน้าของตัวเอง แต่สายตาเจ้ากรรมก็ยังวนเวียนมองไปยังอีกฝ่ายไม่เลิก แล้วก็ยิ่งกำไมโครโฟนแน่นกว่าเดิมในตอนที่เห็นแก้วแล้วแก้วเล่าถูกป้อนส่งเข้าปากหยัก!อุ่นใจพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ละสายตามองตรงไปข้างหน้าแล้วก็สบเข้ากับสายตาของหนึ่งเดียวเพื่อนสนิทที่มายืนยิ้มแห้งอยู่ข้างหน้าเวที อุ่นใจพยักหน้าเรียกเพื่อนในจังหวะที่พี่เอสกำลังโชว์สกิลโซโลกีตาร์หนึ่งเดียวก้าวเข้ามาหาเพื่อนสนิทอย่างงงงวยในตอนที่ได้รับสัญญาณอะไรบางอย่างหมับ!มือบางแย่งแก้วเครื่องดื่มจากมือเพื่อนตัวใหญ่ยกเข้าปากอย่างรวดเร็วถ้าคุณกินเหล้าจากคนอื่นได้เขาก็กินได้!“เบาอุ่นเบา!”เสียงหนึ่งเดียวปรามอย่างเป็นห่วงแต่ก็ไม่สามารถแทรกเข้ามาในโสตประสาทได้ในเมื่ออุ่นใจกำลังเพ่งมองไปยังภาพบาดตาบาดใจที่โต๊ะเดิมอีกรอบนั่งตักเลยเหรอ!นั่นมันที่ของเขานะ!!!“เดียว! ไปสั่งมาอีกแก้ว!”“ตะ แต่...”หนึ่งเดียวหุบปากทันทีที่เห็นสายตาเอาเรื่องของเพื่อนตัวเล็ก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่เห็นเพื่อนรักอาละวาดแบบนี้ ตั้งแต่ป.3 ได้ละมั้ง ตอนนั้นเขาจำได้ว่าอุ่นใจโดนไอ้แกละโต๊ะข้าง ๆ แย่งตุ๊กตากระดาษไปกับมือ“เร็

“อึกก!”อุ่นใจสั่นเยิ้มด้วยความจุกแน่นจนอยากจะถอยตัวหนี“ลืมตาดูสิอุ่นใจ”แต่ก็ถูกมือสากเหนี่ยวรั้งใบหน้าให้ก้มลงไปมองยังนอกกระจกเบื้องล่างที่ยังคราคร่ำเต็มไปด้วยฝูงชน“อยากให้ฉันเป็นของเธอ...ต่อหน้าทุกคนแบบนี้?”ท่อนเอ็นร้อนถูกสาวออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปอย่างแรงและเร็วปัก!“...ใช่ไหม?”ปัก!!“กลืนกินเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ใช่รึเปล่า?”ปัก!!!อุ่นใจถูกติดตรึงทั้งจากอ้อมกอดหนาและท่อนเอ็นอุ่น ความเร่าร้อนที่เริ่มโจนจ้วงเข้ามาไม่ยั้งที่โพรงฉ่ำทำให้ร่างบางไหวคลอน“อ๊า..อา..อ๊า..” แรงควบขี่ที่โหมกระหน่ำทำให้คนตัวเล็กเริ่มทรงตัวไม่อยู่“ค..คุณ แรง..อ..อีก”แต่กลีบปากน้อย ๆ ก็ยังคงเว้าวอนออดอ้อนร้องขอคนตัวใหญ่อย่างหิวกระหายทศกัณฐ์เอาใจอีกฝ่ายด้วยการช้อนขาเพรียวขึ้นมาพร้อมกับหมุนควงเสียบเสยจนคนตัวเล็กครางสะอื้นภาพเงาสะท้อนจากกระจกใสเผยให้เห็นเงาทะมึนอันใหญ่โตโอบล้อมร่างขาวผ่องจนมิด ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักแปลกตาเกี่ยวรั้งขาเพรียวให้อ้ากว้างรับความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่กำลังเสือกไสผลุบเข้าผลุบออกพับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อา..อา..า..”ร่างบางเกาะกระจกบานใหญ่ไว้แน่นในตอนที่ถูกโหมกระหน่ำ

อุ่นใจอุ้มเด็กชายใกล้รักกลับไปยังห้องนอนของเจ้าตัว ที่ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกตกแต่งเพิ่มเติมไว้เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว ห้องเด็กสีขาวสะอาดตามี รูปภาพ ของเล่นและเฟอร์นิเจอร์โทนสีพาสเทลตกแต่งตามจุดต่าง ๆ ยิ่งส่งเสริมให้ห้องดูละมุนเหมาะกับตัวตนของเจ้าของห้องตัวจิ๋วอุ่นใจมองมุมของเล่นที่เต็มไปด้วยบรรดาตุ๊กตาและของเล่นต่าง ๆ วางอย่างเป็นระเบียบ ไหนจะมุมอ่านหนังสือที่มีชั้นหนังสือนิทาน build in ที่อยู่ชิดติดกรอบหน้าต่างแล้วก็ต้องอมยิ้ม มุมนี้ดูจะเป็นมุมที่น้องชายเขาชอบมากที่สุด สังเกตได้จากบรรดาหนังสือนิทานที่ยับยู่ยี่ และบรรดากระดานกระดาษที่ถูกลงเส้นลงสีเสียยุ่งเหยิง“วันนี้ใกล้อยากทำอะไรครับ?” ร่างบางวางเด็กชายตัวกลมลงกับพื้นพลางมองเจ้าตัวแสบที่วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปยังตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดที่นอนรออยู่ที่พรมสีขาว“โอ๋ ๆ พิย๊าก” อุ่นใจอมยิ้มกับภาพที่เห็น น้องชายเขารักตุ๊กตาตัวนี้มากไม่รู้เป็นเพราะว่ามันคือตุ๊กตากระต่ายสีชมพูที่เคยอยากได้ หรือเป็นเพราะว่าใครบางคนซื้อให้อุ่นใจจำภาพเมื่อวันก่อนวันที่คุณเขาถือตุ๊กตากระต่ายสีชมพูเดินเข้ามายื่นให้น้องชายเขาได้เป็นอย่างดีผู้ชายตัวโตใส่เสื้อยืดกับ

ผู้ช่วยคนสนิทมองร่างสูงใหญ่ที่ในตอนนี้เต็มไปด้วยไฟโทสะ แววตาคมกริบโชนแสงวาววับอย่างน่าหวาดกลัว ชาติชัยรับรู้มาตลอดว่าคนตรงหน้าเด็ดขาดและดุดันแค่ไหน ไม่อย่างงั้นคงไม่สามารถกุมบังเหียนของอาณาจักรบริบูรณ์วัฒนเลิศไว้ในมือด้วยวัยไม่ถึง 30 ปี แต่ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เจ้านายเขาจะเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตและกระแสความเคียดแค้นมากมายถึงเพียงนี้“พวกมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม!”เสียงต่ำดังลอดผ่านไรฟันจนฟังดูเหมือนดั่งคำลงทัณฑ์จากอีกภพภูมิ“ล..แล้วไอ้ศักดิ์ชัย นายจะให้พวกผมทำยังไงครับ?”“จับตาดูให้ดี ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่จับตัวมันมาให้ฉัน แล้วฉันจะเป็นคนปลิดลมหายใจมันด้วยมือของฉันเอง!”“รับทราบครับนาย!”“ส่วนเรื่องนายกิตติและแม่ของมัน จากที่ได้ตามสืบมานายกิตติมีเรื่องราวฉาวโฉ่ที่แม่ของมันคอยตามล้างตามเช็ดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการยักยอกทรัพย์ หรือแม้กระทั่งอนาจารพรากผู้เยาว์เรามีหลักฐานครบทุกอย่างพร้อมส่งให้ทางตำรวจได้ทุกเมื่อครับ”“ยังไม่ต้องส่งให้ตำรวจ แต่ส่งให้นักข่าวแทน! ค่อย ๆ ปล่อยข่าวทีละนิด เริ่มจากเรื่องการยักยอกเงินบริษัท การยักยอกเงินบิดาบุญธรรมที่กำลังป่วยหนัก แล้วค