All Chapters of อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Chapter 121 - Chapter 130

“แล้วคุณรินจะทำยังไงต่อไปครับ หลวงพ่อท่านก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าจะกลับมาจากธุดงค์เมื่อไหร่ คนเฒ่าคนแก่ที่พอจะทราบเรื่องก็ล้มหายตายจากไปหมด เด็กวัดที่คาดว่าน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับคุณหนูก็ไม่มีแม้แต่คนเดียว”จริงอยู่ว่าสิ่งที่น้าโชคพูดมาทั้งหมดมันช่างดูมืดมนไร้หนทาง แต่ก็ยังนับว่าดีกว่าที่ผ่านมาที่หล่อนอยู่โดยที่ไม่มีแม้แต่ความหวัง“รินจะรอให้หลวงพ่อกลับมาค่ะ ระหว่างนี้ก็จะพยายามสืบหาความจริงทุกวิถีทาง น้าโชคพอจะรู้จักนักสืบฝีมือดี ๆ ไหมคะ?”แม้ว่าวันนี้จะคว้าน้ำเหลวกลับไปแต่หญิงสาวก็จะไม่ยอมแพ้ คนที่อยู่อย่างมืดมนไร้แสงสว่างมานานนับสิบ ๆ ปี มาในวันนี้ วันที่มีแสงสาดส่องแค่เพียงรำไรหล่อนก็ยินดีที่จะไขว้คว้าเอาไว้ แม้จะไม่แน่ใจว่าแสงนั้นจะเป็นแสงสว่างจริง ๆ หรือเป็นเพียงแค่แสงลวงตาก็ตาม“คุณรินไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมพอจะมีลูกน้องที่ไว้ใจได้อยู่”“ขอบคุณน้าโชคมากนะคะ ถ้าไม่ได้น้าโชค รินที่ตัวคนเดียวคงจะแย่”“ไม่ต้องขอบคุณอะไรเลยครับ คุณท่านและคุณหญิงมีบุญคุณกับผมมาก แค่นี้เทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับบุญคุณที่ท่านทั้งสองชุบเลี้ยงผมมา”ดวงหน้างามยิ้มละมุนขึ้นมาบางเบาในตอนที่คิดถึงบิดาของตน“ด

“เก่งมากกกก แล้วทีนี้ค่อย ๆ เอาน้องต้นไม้ลงไปแบบนี้ แล้วเอาดินกลบ ๆ เบา ๆ”“น้องงง ก้ายชอบน้องงง”“ต้องเบา ๆ นะครับ เดี๋ยวน้องช้ำ” “เบา~เบาน๊าา...ก้ายเก่งม้าย?” ใกล้รักหันไปอวดกองเชียร์ตัวฟูที่นั่งอยู่ใต้ร่มก่อนที่จะหันมาทำตามอุ่นใจต่ออุ่นใจมองดูน้องชายด้วยความชื่นใจ ใกล้รักดูสนุกสนานและมีความสนใจในกิจกรรมตรงหน้าเป็นอย่างมาก มือน้อย ๆ ทำตามอุ่นใจทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมดินเป็นหลุม หรือการย้ายกล้าไม้ลงไปปลูก แปลงนำร่องจึงถูกสองคนพี่น้องจัดการปลูกจนเสร็จเรียบร้อย อุ่นใจนำป้ายที่มีรูปภาพและชื่อของบรรดาสมุนไพรปักไว้ตามต้นต่าง ๆ“นี้รายย?”“ชื่อน้อง ๆ ครับ ใกล้จะได้รู้ว่าน้อง ๆ ชื่ออะไรกันบ้าง”“น้องชื่อยัยย?” นิ้วป้อมชี้ไปทางต้นอ่อนที่อยู่ใกล้มือ“กะเพราครับ”“น้องเพลาา..น้องชื่อยัยยย?”“ผักกาดครับ”“น้องกาดกาด..นี้?” เด็กชายใกล้รักเริ่มสนุกสนานไปกับบรรดาชื่อน้อง ๆ ที่แปลกหู“ต้นหอมครับ” อุ่นใจตอบน้องชายไปด้วยเช็ดเหงื่อตามไรผมให้น้องไปด้วย“หอม ๆ เหยอ”ใกล้รักตัวกลมทวนคำพร้อมกับเอียงคอแล้วจิ้มไปที่แก้มตัวเอง...น่าเอ็นดูจนอุ่นใจอดไม่ได้ที่จะฟัดแก้มนุ่มไปเสียหลายที“น้องนี้ ๆ”“

“โอ๊ย!!”เสียงหวานที่หลุดร้องออกมากับเสียงกระแทกผนังตู้ดังลั่นทำให้ร่างกลมที่กำลังแอบวิ่งมาหาพี่ชายต้องตื่นตกใจ“อู่น!!..ฮรึก! ฮือออ อู่นนนน ฮือออ” เสียงหวีดร้องของน้องชายตัวน้อยที่ยืนชะงักค้างอยู่ที่หน้าประตูทำให้อุ่นใจหัวใจเต้นรัวแรง ความหวาดกลัวผุดขึ้นในจิตใจทั้งเสียงร้องไห้จ้าทั้งแรงโทสะที่ได้รับทำให้ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในสมอง อุ่นใจรีบวิ่งไปคว้าตัวน้องชายมาไว้ในอ้อมกอดแล้วหอบอุ้มอีกฝ่ายไปหลบที่มุมห้องด้วยกันสองคนภาพคนตัวเล็กที่กอดน้องชายไว้แน่นโดยที่มีตัวเองเป็นเกราะกำบังทำให้ทศกัณฐ์ตัวแข็งค้าง“ชู่ววว ไม่ร้องนะครับ ฮึก! อุ่นอยู่ตรงนี้ ไม่ร้องนะครับ”เสียงปลอบปนสะอื้นกับแผ่นหลังอันสั่นเทาทำให้ทศกัณฐ์สบถออกมายาวเหยียด ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาสองคนพี่น้องที่นั่งกอดกันแน่นอยู่ที่มุมห้อง“อุ่น” ทศกัณฐ์เรียกอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา“!!!!” แต่ร่างบางกลับสะดุ้งทันทีที่แผ่นหลังถูกสัมผัสจากคนตัวใหญ่ อุ่นใจกอดน้องชายไว้แน่นกว่าเดิมพร้อมกับพูดอ้อนวอนขอร้องจนทศกัณฐ์แทบสะอึก“อุ่นขอโทษ ฮึก! น้าศักดิ์อย่าตีน้อง ตีอุ่นเลยอย่าตีน้อง ฮืออ...อุ่นขอโทษ ฮืออ” ทศกัณฐ์ชะงักค้างไปชั่วขณะในตอนได้เห็นแผ่นหล

“ค..คุณภีมละครับ?”“กลับไปแล้ว!”เสียงติดห้วนที่ตอบกลับมาในทันทีทำให้อุ่นใจรับรู้ได้ว่าคุณเขายังคงมีปัญหากับคุณภีมอยู่“คุณครับ ค..คือเมื่อคืน..ไม่ได้มีอะไร..”“ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”ทศกัณฐ์รู้ดีว่าไม่ว่าจะยังไงอุ่นใจก็คงจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมเล่าความจริงออกมาเขาจึงตัดสินใจที่จะจัดการตัวก่อเหตุด้วยตนเอง แต่คำพูดติดห้วนที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาทำให้อุ่นใจต้องชะงักคำพูดที่เตรียมจะอธิบายร่างบางมองคนตรงหน้าที่กำลังขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ บรรยากาศรอบตัวคนตัวใหญ่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบน่าอึดอัดอุ่นใจก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหน่วงในอก เขาไม่น่าเอ่ยถึงเรื่องนี้ออกมาเลย เขาก็เป็นเพียงแค่คนนอก คุณเขาคงไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัว อุ่นใจได้แต่ก้มหน้าเงียบพร้อมกับตำหนิตนเองอยู่ในใจยังดีที่พอมาถึงห้องครัวน้องชายตัวกลมในอ้อมกอดของคนร่างยักษ์ช่วยเปลี่ยนบรรยากาศโดยการจับกรอบหน้าคนอุ้มด้วยสองมือ พร้อมกับเอียงคอถามด้วยความออดอ้อน“คูนค้าบ กอก ๆ ย้วยน๊า?”“ได้สิ วันนี้เอาไข่ดาวด้วยไหม?”“เย่ ๆ ไค่ยาว-ไค่ยาวยาว” ทศกัณฐ์จับเจ้าก้อนกลมวางไว้ข้าง ๆ เตาตำแหน่งเดิม พร้อมกับเตรียมกระทะจ

“ค..คุณภีมสวัสดีครับ” อุ่นใจรีบยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว“กัณฐ์อยู่ไหน!”ร่างสูงเพรียวที่อยู่ในชุดสูทเข้ารูปเดินแทรกเข้าประตูมาพร้อมกับตวัดเสียงถามอย่างหงุดหงิด“ต..แต่งตัวอยู่ครับ เดี๋ยวผมไปแจ้งคุณกัณฐ์ให้ครับ”อุ่นใจหลบสายตาแล้วรีบขอตัวออกมาจากดวงตาสีน้ำทะเลที่มองตนเองตั้งแต่หัวจดเท้า“เดี๋ยว!! เรายังเคลียร์กันไม่จบ!” ภีมรีบเอ่ยต่อโดยไม่รอให้คนตัวเล็กตรงหน้าตั้งสติได้“รู้ใช่ไหมว่าฉันคือใคร!” น้ำเสียงเย่อหยิ่งกดข่มให้อุ่นใจเผลอก้าวถอยหลัง“รู้ใช่ไหมว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไร!”เจ้าของเรือนผมสีทองตั้งใจพูดกดดันบีบคั้นอีกฝ่าย“เธอมันก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่กัณฐ์เขายังไม่เคยมี ยอมเอาความสดมาแลกกับเศษเงินอย่าคิดที่จะจองหอง อย่าคิดที่จะกอบโกย อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดแล้วจะทำอะไรก็ได้!”นัยน์ตาหวานผงะไปกับความเกรี้ยวกราดที่สาดซัดมาอย่างไม่ไว้หน้า ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับตอบออกไปเสียงสั่น“ผ..ผมไม่เคยคิดอย่างนั้น”“ก็ให้มันจริงอย่างที่คิด! ทำให้ได้อย่างที่พูด! มาจากตมก็รู้จักหัดเจียมตัว!”“ภีม!”เสียงทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาของคนทั้งสอง“มาทำอะไร!” อุ่นใจหันไปมองตามเจ้าของห