เสน่ห์รักจอมมาร의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

"ได้ ผมให้มีนได้เสมอแต่ว่า..." อีธานยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ไม่พูดต่อรอให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทวงคำมั่น          "ถ้าต่อไปผมกอดมีนแบบนี้ แล้วมีนไม่ผลักไสนั่นหมายความว่าเราสองคนตกลงปลงใจที่จะ..."          มีนารีบเอามือมาปิดปากไม่ให้ชายหนุ่มพูดต่อ แล้วส่งยิ้มหวานที่ทำให้หัวใจของอีธานพองโตขึ้นมาทันที เธอขยับตัวมาแนบชิดมากขึ้น เอื้อมมือมาจับมือที่กอดรัดร่างเล็กไว้ พอได้จังหวะก็จัดการทันที          "โอ๊ย มีน ผมเจ็บ" อีธานร้องลั่นเมื่อมือทั้งสองข้างถูกหญิงสาวรวบไว้แล้วบิดลงสุดแรงทันที          "มีนไม่ผลักไสที่รักขาแน่ค่ะ แต่มีนป้องกันตัวเองได้ใช่ไหมคะ" ยิ้มหวานมาพร้อมกับแววตาเย้ยหยันหัวเราะอย่างเป็นต่อ มีนาสะบัดตัวออกห่างทันที          "ผมเจ็บนะ มือหักหรือเปล่าก็ไม่รู้" ชายหนุ่มสะบัดมือทั้งสองข้าง เจ็บจนน้ำตาเล็ดอยากจะจัดการคนเหลือเ

"ไม่มีอะไรค่ะ พี่นัส มีนแค่คิดว่าคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรีสอร์ทโดยวิธีใช้เงินเบิกทางทุกอย่าง เนรมิตรที่นี่ใหม่ทำอะไรตามใจไม่สนว่าใครจะค้านอะไร หมอนั่นจะอยู่ได้นานแค่ไหน" มีนาพูดต่อโดยไม่รู้ว่าคนที่กำลังฟังอยู่ในตู้เสื้อผ้าเริ่มจะไม่ชอบใจกับคำพูดของเธอแล้ว          "เราก็คงต้องดูกันต่อไป เรื่องนี้เวลาเท่านั้นที่ตอบได้ อ้อ พี่มีอะไรจะบอกน้องมีนไว้แต่เนิ่นๆ" มนัสเกือบลืมเรื่องสำคัญที่จะพูดกับหญิงสาวอีกเรื่อง          "อะไรคะ" หญิงสาวถามเสียงหวาน          "พี่ตัดสินใจจะอยู่ช่วยรีสอร์ทอีกหนึ่งเดือนเท่านั้น พอทุกอย่างเข้าที่พี่ก็จะไป"          "พี่นัส ได้ไงคะ จะทิ้งมีนไปได้ไง" มีนาจับมือชายหนุ่มไว้แน่น อีธานตาวาวเมื่อมองลอดตู้เสื้อผ้าเห็นเธอจับมือมนัสและทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้          "พี่ไม่ได้ทิ้ง พี่อยู่จนรีสอร์ทเข้าที่แล้วพี

"และต่อไปคนที่จะอยู่กับคุณได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงคือผม ที่รักของคุณเท่านั้น" อีธานเน้นประโยคหลังชัดเจน          "คุณไม่ใช่ที่รักของฉัน แต่เป็นคนบ้าอำนาจที่ชอบสั่งคนอื่นให้ทำตามใจตัวเองต่างหาก" มีนาเถียงกลับบ้าง          "รู้ก็ดีแล้วว่าผมชอบให้คนตามใจ เพราะงั้นห้ามขัดใจผมอีกเข้าใจไหม ไหนเรียกที่รักขาให้ฟังหน่อยซิ"          "ฉันง่วงไม่เรียกแล้ว กลับไปบ้านตัวเองได้แล้วไป" มีนาหาวอีกรอบ          "ง่วงก็นอนซิ มา ที่รักพาไปนอนนะ ทูนหัว" อีธานอุ้มมีนาขึ้นแล้วเดินมาที่เตียงนอนของหญิงสาว          มีนาพยายามทั้งไล่ทั้งปัดป้องไม่ให้อีธานมาอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมกลับไปแต่โดยดี โดยอ้างว่า          "ดึกแล้ว ทูนหัวจะปล่อยให้ที่รักเดินคนเดียวหรือไง"  

มีนาพอรู้ตัวว่าอีธานว่าใคร หญิงสาวจึงทำเป็นไม่สนใจในคำเหน็บแนมนั้น แต่หันมารบเร้าให้มนัสเล่าว่าทำอะไรบ้าง "รีสอร์ทอื่นถูกเรียกค่าคุ้มครองเหมือนเราทุกที่ แต่ที่พวกเขายอมก็เพราะว่าท่าเรือบนฝั่งนายมั่นทยอยซื้อไว้หมด เรือข้ามฝากที่มีมาแต่เดิมก็ถูกซื้อทีละลำจนเกือบหมดเช่นกัน เท่ากับว่าถูกบีบให้ปิดเกาะถ้าพวกเขาไม่ยอมจ่ายเงิน ดังนั้นเจ้าของรีสอร์ทจึงรวมตัวกันแล้วดัดหลังนายมั่นคืนด้วยการยอมจ่ายเงินให้ แลกกับการที่นายมั่นต้องหาแขกเข้ารีสอร์ท หรือพานักท่องเที่ยวมาเที่ยวที่ถนนคนเดิน" "แล้วพวกเขาจ่ายเท่าเราไหมคะ" มีนาซักต่อ "ไม่จ้ะ พวกเขาเฉลี่ยกันและยอมที่จะให้นายมั่นเฉลี่ยนักท่องเที่ยวให้ด้วย" มนัสบอก "ผมก็เลยคิดว่าที่นายมั่นมาที่จันทร์เจ้ารีสอร์ทก็คงเพราะอยากให้พวกคุณจ่ายเงินด้วย เพื่อจะได้เหมือนๆ กันทั้งเกาะ" อีธานเดาว่าเป็นเช่นนั้น "นี่ตกลงว่านายมั่นมีอิทธิพลบนเกาะหวน มากกว่าพวกเราที่เป็นเจ้าของอีกเหรอคะ" ชลาลัยถอนหายใจเบาๆ "จะว่าไปก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ เป็นการน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่ามากกว่า เพราะตอนนี้ทุกรีสอร์ทไม่ต้องมีเรือข้ามฝั่ง

ช่วงบ่ายมีนาพาอีธานมาหลบลมร้อนด้วยการมานั่งพักที่ริมหาด หาของอร่อยที่ขึ้นชื่อในเกาะหวนมาให้ลองชิม หญิงสาวกะเวลาว่าจะกลับจันทร์เจ้ารีสอร์ทให้ทันก่อนค่ำ จึงถามเขาว่าต้องการกลับไปทานอาหารเย็นด้วยหรือไม่ "เราไม่กลับรีสอร์ทคืนนี้" อีธานพูดพลางแกะปูนึ่งใส่จานให้หญิงสาว "ว่าไงนะ คืนนี้จะนอนนอกรีสอร์ทใช่ไหม" มีนาถามเพื่อความแน่ใจ ถ้าเขาไม่กลับก็คงต้องหาที่พักให้แล้วพรุ่งนี้ค่อยส่งรถมารับ "ใช่ มีที่พักที่ไหนน่าสนใจให้ทูนหัวเลือก" เขาเปิดแทบเล็ตให้หญิงสาวดูว่าต้องการพักที่ไหน "อยากนอนก็เลือกเองซิ จริงๆ ไม่ต้องมาเสียเงินซื้อรีสอร์ทให้เปลือง ทำโน่นทำนี่ให้เหนื่อย บอกแล้วว่าเป็นนักท่องเที่ยวเปลี่ยนที่กินที่นอนได้ตามใจต้องการตลอดเวลา" มีนาเข้าใจว่าอีธานคงเบื่อที่จะจำเจอยู่แต่ในจันทร์เจ้ารีสอร์ทกระมัง ถึงได้อยากมาเปลี่ยนบรรยากาศที่อื่นดูบ้าง ก็บอกแล้วว่าการทำรีสอร์ทไม่ใช่เรื่องสนุก ลองถ้าแบบนี้ไม่ช้าเขาคงทิ้งสิ่งที่ทำมาทั้งหมดไปหาความสนใจใหม่แน่ เมื่อรู้แบบนี้มีนาก็ต้องพยายามตัดความรู้สึกที่เริ่มจะสร้างความผูกพันในหัวใจออกไป ไม่ให้มีอิทธิพลกับตนเองมา