All Chapters of โศลกเพลิงผลาญใจ: Chapter 31 - Chapter 40

หลินอวี่เหยาพยายามไม่ใส่ใจคำว่า ‘นักโทษ’ ที่ได้ยิน คิดเสียว่ากำลังปฏิบัติภารกิจเพื่อชาติอยู่ นั้นก็คือการอนุรักษ์พันธุ์ไม้เพื่อให้ปัจจุบันยังมีพันธุ์ไม้เหล่านี้อยู่ ว่าแต่...จะให้นางแต่งกายงดงามมาเพื่ออะไร สุดท้ายเสื้อผ้าก็ต้องเปื้อนเปรอะอยู่ดี นางแสนเสียดายชุดผ้าไหมที่สวมอยู่เหลือเกิน แต่จำใจต้องม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วส่องดูต้นโบตั๋นที่มีใบเหลือง มือเรียวแหวกดูถึงพื้นดิน ใช้มือสัมผัสวัดความชื้น ใบหน้าหลี่หย่วนซินมักมีรอยยิ้มที่มุมปากแต่แววตาของเขานั้นแสนเย็นชาและเยียบเย็นยิ่งกว่าแผ่นน้ำแข็งในฤดูหนาว และเวลานี้กำลังรอชมความสนุกอยู่ อยู่วังหลวงมานานย่อมพบเห็นมามาก สตรีแสร้งทำใสซื่อเพื่อเรียกความสนใจจากฮ่องเต้ ถ้าเขาตามไม่ทันก็คงไม่ได้อยู่เป็น ‘มือขวา’ ของฮ่องเต้มาถึงทุกวันนี้ เว่ยซูอิ๋นแย้มยิ้มยืนดูหลินอวี่เหยาก้มๆ เงยๆ อยู่ที่กอดอกโบตั๋น ส่วนกุ้ยเฟยและสนมผู้อื่นที่ติดตามมาชมความบันเทิง “โรคราน้ำค้าง” หลินอวี่เหยาพึมพำกับตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนหันมาพูดกับกุ้ยเฟย “ต้นโบตั๋นของกุ้ยเฟยเป็นโรคราน้ำค้างเพคะ” “โรค...โรคอะไรนะ” นางไม่เ

เยี่ยหรงลุกขึ้นแล้วคาวระฮ่องเต้และองค์หญิงเซวียนจิ้งหว่านโดยไม่ปริปากส่งเสียง เขาเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร จนผู้อื่นเข้าใจว่าเขาเป็นใบ แม้กับฮ่องเต้ก็ยอมให้เพราะผลงานที่มีเกินจะพรรณนาได้นั้น ทำให้มองข้ามเรื่องหยุมหยิมนี้ “ตามสบาย นานๆ ทีแม่ทัพเยี่ยจะเข้ามาพบเรา” เซวียนจิ้งเฉินพูดแล้วก็หันไปมองน้องสาวต่างมารดาที่กัดริมฝีปากกลั้นรอยยิ้มเขินอาย แต่นางไม่สามารถควบคุมแก้มเนียนที่แดงปลั่งได้ยามนี้ “หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เหตุใดมาเล่นซ่อนหาในห้องของเราเล่า” เขาแสร้งทำไม่เป็นรู้ทั้งที่รู้เต็มอกว่าองค์หญิงจิ้งหว่านแอบรักบุรุษเงียบราวคนใบ้ผู้นี้ “หม่อมฉันแค่...แค่มาหาตำราอ่านเพคะ” เซวียนจิ้งหว่านพูดตะกุกตะกัก แม้แม่ทัพหนุ่มมีใบหน้าเย็นชาเรียบนิ่งแต่กลับทำให้หัวใจหญิงสาวเต้นรัว “เราไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่จึงให้แม่ทัพเยี่ยมารอที่นี่เช่นกัน” เซวียนจิ้งเฉินแย้มยิ้มเอ็นดู “จริงซิ หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่เด็กแล้วนี่ ปีนี้เจ้าอายุสิบแปดแล้วถูกตาต้องใจบุรุษผู้ใดบ้างหรือไม่” “ฝ่าบาท!” ใบหน้างดงามแดงจัดราวป่วยไข้ “อย่าล้อหม่อมฉันเล่

“สนมหลินอยู่ตำหนักเย็นมาสองปี เหตุใดจู่ๆ แม่ทัพเยี่ยจึงมาขอนางเช่นนี้ เขาเองก็พูดไม่ชัดเจนว่ารู้จักสนมหลินมาก่อนหรือไม่ แต่ถ้าเคยพบสนมหลินที่ตำหนักเย็นนั้นยิ่งเป็นเรื่องผิดปกติ และไม่ควรเกิดขึ้น แม้เป็นตำหนักเย็นแต่ก็เป็นตำหนักชั้นใน มิใช่ที่ที่บุรุษอื่นจะเดินเพ่นพ่านผ่านไปแถวนั้น”ถ้อยคำของหลี่กงกงเรียกสติให้ฮ่องเต้หนุ่มได้“ทำไมแม่ทัพเยี่ยถึงไปที่นั้น”“ใช่พ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น”“หรือเขาสมคบคิดกับผู้ใดอยู่?” เซวียนจิ้งเฉินเดินวนไปมาในห้องตำรา “หรือได้รับการขอร้องจากเสนบดีหลิน แต่ตระกูลหลินไม่มีอำนาจใด ทั้งทางทหารและเงินทองก็ได้ยินว่าร่อยหรอไปเกือบหมดแล้วมิใช่รึ”“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงรายงาน “อีกเรื่อง...”“พูดมา”หลี่หย่วนซินตัดสินใจพูดออกไป “ตามประวัติของหลินอวี่เหยา นางไม่ได้เข้าสำนักศึกษาหญิง ความรู้ที่มีก็เพียงผิวเผิน ไม่เชี่ยวชาญทักษะใดเป็นพิเศษ แต่ไม่นานมานี้นางกลับมีความสามารถขึ้นมา เรื่องนี้น่าประหลาดยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”“มิใช่ว่านางศึกษาจากอดีตสนมของเสด็จพ่อรึ” “สนมจื่อหนิงสอนเรื่องคัดอักษรแต่งโคลงกลอน แต่เรื่องการแพทย์และสมุนไพรนั้น สนมจื่อหนิงไม่มีความรู้

ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าไปใกล้ แรงกดดันมหาศาลทำให้หญิงสาวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว“ข้าอายุสิบขวบก็มีเหตุให้บิดาต้องจูงมือเข้าสนามรบ ครั้งนั้นเพื่อเอาชีวิตรอด สองมือของข้าจึงเปื้อนเลือดเป็นครั้งแรก จำเป็นต้องฆ่าคนเพื่อให้ตัวเองมีลมหายใจ สนามรบคือบ้านของข้า...เจ้ารู้หรือไม่ กลิ่นซากศพมนุษย์เหม็นเน่าว่าสัตว์ทุกชนิดที่ข้ารู้จัก”หญิงสาวตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน สีหน้าและแววตาคู่นี้เต็มไปด้วยความจริงจังไม่ใช่การหยอกล้อให้เพื่อให้นางหวาดกลัว นางรู้ว่าเขาพูดจริง เพราะที่ผ่านมาเขาเคยบีบคอนางมาแล้วครั้งหนึ่ง ท่าทางของนางอยู่ในสายตาของเขาทำให้แววตาสีนิลหม่นเศร้าแล้วพูดเสียงเบาว่า"เจ้าของกลัวข้าสินะ"หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ แผ่นหลังของนางชิดกับชั้นวางขวดยาสมุนไพร ร่างเล็กผวาเฮือกแล้วแขนกำยำก็ยื่นมายันกับชั้นวางขวดยา ยามนี้นางจึงถูกกักขังด้วยร่างกายใหญ่โตของเขา ดวงตาสองคู่สบกระสานกันนิ่งไม่มีใครหลบสายตา ราวกับค้นหาบางสิ่งที่หายไป จนในที่สุดหลินอวี่เหยาก็พยักหน้ารับ "แน่นอนว่าข้ากลัว... ท่านเองก็เคยเกือบหักคอข้ามาก่อน แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าปฏิเสธการแต่งงานกับท่าน เพราะข้าแค่ไม่ต้องการให

หญิงสาวในชุดสีชมพูกลีบบัวก้มๆ เงยๆ รดน้ำสมุนไพรในสวนเสียนเฉ่า ที่นี่สงบเงียบและไร้ผู้คน ด้วยอุปนิสัยของซ่งเหอเทียนจวิน แต่กระนั้นอาจารย์ปู่ก็บอกกับนางว่า ‘เป็นเพราะสมุนไพรเซียนชอบความเงียบสงบต่างหาก’ เหยาเหยาเองไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้ แต่ก็รู้สึกชอบความสงบเงียบนี้ จากที่นางเคยติดตามอาจารย์ปู่ไปที่ต่างๆ นางรู้สึกว่าความสงบนั้นเป็นสิ่งที่หาได้ยาก หญิงสาวเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่คาดเอวอยู่แล้วเดินไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่นั้นมีชิงชาผูกไว้ เหยาเหยาไม่รู้ว่าชิงช้านี้มีมานานเพียงใด วันเวลาตั้งแต่ลืมตามาของนางก็วนเวียนอยู่ที่สวนเสียนเฉ่า มีเพียงบางครั้งที่หลับใหลแล้วคล้ายฝันเห็นบางเรื่องราวแต่ไม่อาจจดจำสิ่งเหล่านั้น เพียงแค่ลืมตาทุกอย่างก็อันตรธานไปหมดสิ้น ราวกับหยาดน้ำค้างยามเช้าต้องแสงอาทิตย์ ชิงช้าแกว่งไกวใต้เงาไม้ นางมองสวนสมุนไพรเซียนอย่างเพลิดเพลิน หน้าที่หลักของเหยาเหยาคือรับใช้เซียนสมุนไพรซ่งเหอเทียนจวิน และคอยดูแลสมุนไพรในสวนแห่งนี้ นางได้ยินเสียงสมุนไพรพูดคุยกระซิบกระซาบกัน เรื่องนี้นอกจากอาจารย์ปู่แล้วไม่มีผู้ใดล่วงรู้ สมุนไพรเซียนเหล่านั้น