All Chapters of โศลกเพลิงผลาญใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“บาดแผลนี้ผู้ใดรักษาท่านแม่ทัพรึ” ชายหนุ่มที่ถูกถามเพียงแค่ปรายตามองหมอทหารที่กำลังทำแผลที่อกซ้ายค่อนมาทางหัวไหล่ บนร่างกายกำยำมีรอยแผลนับไม่ถ้วน บาดแผลที่เคยเกือบคร่าชีวิตไปแล้วก็ทิ้งแผลเป็นไว้ให้ดูต่างหน้า ทว่าแผลนี้ไม่นับว่าใหญ่นัก แต่กลายเป็นแผลเรื้อรังมาแรมเดือน ซ้ำยังทำให้พิษไข้ขึ้นมาเสียเฉยๆ “ทำไมรึ” หานเหยียนคือทหารข้างกายแม่ทัพใหญ่ ปีนี้เขาอายุยี่สิบแต่เพราะรูปร่างสูงใหญ่และหน้าตาดุดันจึงเหมือนคนวัยสามสิบเข้าไปแล้ว ก่อนหน้าที่จะเป็นทหารนั้นเคยเป็นโจรภูเขาที่แม่ทัพเยี่ยหรงยกทัพปราบเมื่อราวเจ็ดปีก่อน เขาเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตในรังโจร แม่ทัพเยี่ยหรงให้ความเมตตารับอุปการะ และเมื่อถึงวัยเขาก็เข้าสู่กองทัพ ไต่เต้าจนเป็นนายกอง แม้ตำแหน่งไม่สูงแต่ได้รับใช้ใกล้ชิดแม่ทัพใหญ่ ผู้อื่นต่างพากันริษยาในวาสนานี้ หลูจิ่งเซวียน-เป็นหมอประจำค่ายทหารและรับใช้ขึ้นตรงกับแม่ทัพใหญ่ผู้ได้ฉายาว่าแม่ทัพใบ้ ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นใบ้แต่เพราะพูดน้อยจนผู้อื่นเข้าใจคิดว่าเป็นใบ้ เขาส่งสายตาตำหนิไปทางหานเหยียนซึ่งเป็นตัวต้นเหตุให้คิดว่าแม่ทัพหนุ่มผู้องอาจเ

“กล้วยไม้ใบเหลืองมีจุดดำ ใบแฉะ หรือเน่าที่ขอบใบ วิธีรักษาให้ตัดใบที่ติดเชื้อออกใช้ผงกำมะถันหรือน้ำปูนใสป้ายบริเวณที่ตัด กรรไกรที่ใช้ ใช้แล้วล้างเช็ดทำความสะอาดให้ดี เชื้อราติดที่คมกรรไกรได้ ช่วงนี้เปลี่ยนฤดูแล้ว เอากล้วยไม้ออกมาโดนแสงบ้าง กล้วยไม้ใบเหลือเพราะความเครียดก็มี” “เครียด? เครียดคือสิ่งใด” หลินอวี่เหยาหลุดปากไปแล้วก็นึกได้ว่าตอนนี้นางไม่ได้อยู่ในสถาบันวิจัยพันธุ์พืช นางกลอกตามองท้องฟ้าแต่เห็นแค่คานไม้เก่าคร่ำครึ หากคิดจะขึ้นไปแขวนคอก็เกรงว่าคานน่าจะหักลงมาก่อน “ข้าหมายถึงมีเรื่องวิตกกังวลมากเกินไป” “กล้วยไม้ก็มีเรื่องวิตกกังวลรึ” ซูจินทำหน้างุนงง “ข้าเห็นกล้วยไม้ของกุ้ยเฟยอยู่ดีมีสุขกว่าขันทีอย่างข้าเสียอีก” หญิงสาวยิ้มขำ นานวันเข้าขันทีน้อยก็เลิกวางตัวหยิ่งยโสใส่นาง หลินอวี่เหยาเข้าใจดี คนเราก็มักเป็นเช่นนี้เหยียบย่ำคนที่ต่ำกว่าเพื่อให้ตนเองรู้สึกสูงส่งขึ้น แต่ซูจินมีพื้นฐานจิตใจดีนางเองก็ไม่อยากเอาเปรียบความใจดีของเขา ทุกครั้งที่ไหว้วานสิ่งใด นางจะตอบแทนเขาเสมอ แม้เล็กน้อยก็หยิบยื่นให้ ครั้งก่อนฝากชุดผ้

จูซินกะพริบตาปริบๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้ากิ่งไม้แห้งๆ เอ่อ ไม่สิ นั้นเคยเป็นซากกล้วยไม้มาก่อน แต่ยามนี้กลับฟื้นมีชีวิตอีกครั้ง “เจ้านี่คือซากกล้วยไม้ที่ข้าเคยเอามาหรือ?” จูซินยังไม่อยากเชื่อนัก “ใช่” หลินอวี่เหยายกน้ำแกงหัวไชเท้าออกมาวางบนโต๊ะที่ตั้งอยู่หน้าเรือน ซึ่งหญิงสาวสถาปนาให้มันเป็นโต๊ะรับแขกเพื่อไม่ให้ผู้อื่นเข้าไปยุ่งย่ามด้านเรือน “นี่อะไร” “น้ำแกงหัวไชเท้า ไม่มีเนื้อสัตว์ก็กินผักไปก่อน” นางยิ้มทะเล้นแล้วนั่งลง “กินกับหมั่นโถวได้ชุ่มคอดี” ขันทีน้อยมองอาหารบนโต๊ะ นอกจากน้ำข้าวกับผักดองที่เขายกมาให้นางทุกวัน มาบัดนี้มีหมั่วโถวก้อนอวบๆ กับน้ำแกงเพิ่มขึ้น อาหารการกินมิได้เลิศรสหรูหราแต่นับว่าดีกว่าแต่ก่อนมากนัก “หัวผักที่เจ้าให้ข้าเก็บมาก็ปลูกขึ้นด้วยหรือนี่” จูซินนั่งกินอาหารกับหลินอวี่เหยาด้วยความคุ้นชินแล้ว “ข้าต้องไปแย่งอาหารหมูมาเลยทีเดียว” หญิงสาวหัวเราะเสียงใสแล้วปรายตามองไปรอบกาย ความเพียรพยายามไม่สูญเปล่า รอบๆ เรือนมีพืชผักที่เพาะปลูกไว้พอได้เก็บกินบ้างแล้ว ด้านหนึ่งมีแปลง

‘กินเยอะๆ ไม่ต้องเกรงใจ เจ้าเองต้องมีเรี่ยวแรงไว้รับใช้ผู้อื่น คนอย่างเราๆ แค่มีของกินอิ่มท้องก็ทำให้มีกำลังใจมีชีวิตต่อไป’บุรุษผู้สวมเสื้อคลุมมังกร นั่งมองฎีกาที่กองอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วเคาะที่โต๊ะอย่างเคยชิน เสียงของสตรีผู้นั้นยังแว่วดังอยู่ข้างหูเซวียนจิ้งเฉินขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรตั้งแต่อายุเพียงสิบแปด อายุสิบเก้าก็แต่งตั้งเว่ยซูอิ๋นเป็นฮองเฮา ตอนนี้อายุครบยี่สิบห้าแต่ยังไร้ทายาท ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาว่าราชการด้วยความเด็ดเดี่ยว เที่ยงธรรม แต่กระนั้นก็ยังไม่อาจรวบรวมอำนาจเบ็ดเสร็จได้ ผ่านมาหลายปีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นที่ละน้อย เขาได้แต่อดทนอดกลั้นเสแสร้งโอนอ่อน หวังว่าในวันข้างหน้าอำนาจการปกครองจะอยู่ในอุ้งมือของเขาอย่างแท้จริง“ฝ่าบาทมีเรื่องกังวลใจหรือพ่ะย่ะค่ะ”หลี่หย่วนซิน-ขันทีข้างกายเซวียนจิ้งเฉิน เขาเป็นขันทีรูปร่างผอมบางใบหน้าสุขุมสงบนิ่ง ทว่าวิชายุทธ์พอตัว ปีนี้เขาอายุสามสิบสอง เขาจึงเป็นมากกว่าขันทียังเป็นองครักษ์และมือขวาของฮ่องเต้ เขาทำงานรับใช้เซวียนจิ้งเฉินยังเป็นเพียงองค์ชายน้อยเท่านั้นเซวียนจิ้งเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าเห็นเราเป็นอย่างไรเล่า หลี่กงกง”“ตั้งแต่

รอยยิ้มที่ทำให้ดูสว่างไสวจนตาพร่าปล้นสติของชายหนุ่มไปหมดสิ้น เขาได้แต่ยืนนิ่งงันราวกับเท้าถูกตรึงด้วยตะปูที่มองไม่เห็น กระทั่งได้ยินเสียงกระแอมไอจากคนที่เข้ามาพร้อมกันจึงได้สติ “แม่นาง...” พบหน้ากันครั้งก่อนไม่ได้ถามชื่อแซ่เหตุเพราะเขาต้องรีบเข้าวังให้เวลา “ข้าหลินอวี่เหยา” หญิงสาวแนะนำตัวแล้วค่อยลุกขึ้นยืน สองมือยังเปื้อนดินอยู่จึงปัดไปมากับผ้ากั้นเปื้อนที่คาดเอว “วันนี้พี่ชายพาสหายมาด้วยหรือ?” ‘พี่ชาย?’ หลี่หย่วนซินได้ยินคำเรียกขานนี้ถึงกับปรายตามองบุรุษในชุดขันทีที่ยืนอยู่หน้าเขาหนึ่งก้าว ทว่าสิ่งที่สะดุดหูเขายิ่งกว่าก็คือนางชื่อหลินอวี่เหยา หรือก็คือสนมหลินที่ถูกลงโทษให้มาอยู่ตำหนักเย็น และดูเหมือนว่าเซวียนจิ้งเฉินเองก็จำไม่ได้ว่านางเป็นสนมที่พระองค์ไม่เคยเรียกตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เรียกข้าว่าเฉินเหอก็ได้” เซวียนจิ้งเฉินเผยรอยยิ้มให้หญิงสาว มาวันนี้เขาก็ยังสวมชุดขันทีเช่นเดียวกับหลี่หย่วนซินที่เขาลากให้มาด้วยกัน “นี่สหายข้าเรียกเขาว่าหย่วนซิน” “มาเสียบ่ายคล้อยเช่นนี้ ข้าไม่มีอะไรรับรองพี่ชายทั้งสองหรอกนะ” นา