All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 521 - Chapter 530

ฉินเยี่ยนเฉิง “...”ฟู่ซือเหยียนกวาดตามองเฉียวซิงเจียแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองฉินเยี่ยนเฉิง “ไปล่ะ”ฉินเยี่ยนเฉิงเม้มปาก ทำสีหน้า ‘เพื่อน...ฉันพยายามเต็มที่แล้ว’ พลางมองส่งฟู่ซือเหยียนจากไปรถเมย์บัคเพิ่งขับออกจากบ้านอวิ๋นกุยไปได้เพียงสิบกว่าวินาที รถเบนท์ลีย์คันหนึ่งก็ขับเข้ามาเสิ่นชิงซูเพิ่งจะเตรียมพาลูกสาวขึ้นไปอาบน้ำ พอเห็นจิ้นเชวี่ยในรถ เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจิ้นเชวี่ยลงมาจากรถท่ามกลางม่านราตรี ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำมีบุคลิกสง่างามสุภาพ ใบหน้าคมคายชัดเจน ดวงตาอ่อนโยน แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เป็นภาพที่เจริญหูเจริญตาอย่างยิ่งดวงตาของเฉียวซิงเจียเป็นประกาย ยกกล้องในมือขึ้นมากดชัตเตอร์รัว ๆ“หล่อโคตร ๆ!” เฉียวซิงเจียกอดกล้องแล้วเอ่ยชม “นี่ใครกันคะ? งานดีขนาดนี้ คุณเวิน เพื่อนคุณเหรอ?”เวินจิ่งซีกระแอมเบา ๆ ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “จิ้นเชวี่ย แพทย์แผนจีนชื่อดังจากเขตเมืองเก่าคนนั้นน่ะ”“ที่แท้คุณก็คือจิ้นเชวี่ย!” เฉียวซิงเจียก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตาเป็นประกาย “สมแล้วที่เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งสำหรับตำแหน่งพ่อเลี้ยงของเสี่ยวอันหนิง หน้าตาขนาดนี้ไม่เข้าวง

แต่เธอก็รู้ว่าใครคือพ่อของตัวเองช่วงนี้ฟู่ซือเหยียนใส่ใจลูกทั้งสองคนมากขึ้นเรื่อย ๆ การที่ลูกจะสนิทสนมกับพ่อของตัวเองนั้นเป็นสัญชาตญาณทางสายเลือดจิ้นเชวี่ยยังไม่ถึงกับไม่เจียมตัวไปเปรียบเทียบกับพ่อแท้ ๆ ของเด็ก“ผมเข้าใจแล้ว” จิ้นเชวี่ยพูดกับเสิ่นชิงซูด้วยน้ำเสียงจนใจ “ถ้างั้นก็ให้เสี่ยวอันหนิงเป็นคนตัดสินใจ อีกสามวัน ที่ฟู่ซื่อกรุ๊ป จะมีการประชุมผู้ถือหุ้นเวลาเก้าโมงตรง อาซู คุณต้องพาหนึ่งเสียงของเสี่ยวอันหนิงมาร่วมประชุมให้ได้นะ”เสิ่นชิงซูไม่ได้พูดอะไรความจริงแล้วเธอรู้ดีว่า การที่เธอไม่ปรากฏตัวก็เท่ากับสละสิทธิ์ถ้าไปถามความสมัครใจของเสี่ยวอันหนิง เธอก็คิดว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เสี่ยวอันหนิงจะสนับสนุนพ่อของตัวเองจิ้นเชวี่ยรู้ว่าเสิ่นชิงซูเองก็คงยากที่จะตัดสินใจในทันทีเขาลุกขึ้นยืน มองเสิ่นชิงซู แล้วพูดเป็นครั้งสุดท้ายว่า “อาซู คุณคือคนที่เคยช่วยชีวิตผมไว้ ผมหวังว่าคุณจะจำคำพูดของผมในวันนี้ไว้ ไม่ว่าในอนาคตผมจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ผมจะหาทางปกป้องคุณให้ปลอดภัยแน่นอน”เสิ่นชิงซูมองเขาสีหน้าของชายหนุ่มดูจริงจัง ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นยังคงมีเสน่ห์ ไม่แฝงแววคุกคามแม้แ

เสิ่นชิงซูรู้ดีว่านั่นไม่ใช่หนังสือ แต่น่าจะเป็นเอกสารด่วนของบริษัทที่ต้องให้ฟู่ซือเหยียนเซ็นนี่ฟู่ซือเหยียนทำงานจากที่บ้านแล้วสินะ“พอพ่อทำงานเสร็จก็จะมาเล่นกับหนูแล้วก็เสี่ยวเนี่ยนอันค่ะ พ่อจะมาวาดรูปเป็นเพื่อนพวกเรา แล้วก็เล่นหมากฮอสบินเป็นเพื่อนด้วย อ้อ จริงสิ! พ่อยังสอนพวกเราเขียนหนังสือด้วยนะคะ แม่คะ พ่อเขียนชื่อแม่สวยมากเลยค่ะ!”เสิ่นชิงซูชะงักไป“แต่ว่า” เสียงของเสี่ยวอันหนิงเบาลงเล็กน้อย “พ่อเหมือนจะป่วยนะคะ?”เสิ่นชิงซูเหลือบตามองลูกสาว “ลูกรู้ได้ยังไง?”“พ่อไออยู่บ่อย ๆ ค่ะ แล้วหนูก็สังเกตเห็นด้วยว่าบนหลังมือพ่อมีรูเข็มอยู่ หนูถามพ่อว่านั่นคืออะไร พ่อบอกว่ายุงกัด” เสี่ยวอันหนิงบุ้ยปาก “เฮอะ พ่อโกหก ยังคิดว่าหนูเป็นเด็กสามขวบหลอกง่ายอยู่อีก!”สีหน้าของเสิ่นชิงซูดูสลับซับซ้อนดูท่าแล้ว ร่างกายของฟู่ซือเหยียนมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆแต่เห็นได้ชัดว่าฟู่ซือเหยียนไม่ต้องการให้ใครรู้และก็ไม่เหมาะที่จะให้ใครรู้จริง ๆ เพราะตอนนี้สถานการณ์ของฟู่ซื่อกำลังสั่นคลอน หากข่าวเรื่องป่วยแพร่ออกไปอีก ฟู่ซือเหยียนจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกข้าศึกโอบล้อมทุกทิศทางอย่างแน่นอน“แม่คะ” เสี

ฟู่ไป๋เซิงมองฟู่ซือเหยียน พลางคิดในใจว่าตอนนั้นฟู่ซือเหยียนเพิ่งจะเจ็ดขวบ เด็กอายุเจ็ดขวบจะไปเข้าใจอะไรได้!ทว่า ฟู่ไป๋เซิงคิดผิดฟู่ซือเหยียนในวัยเจ็ดขวบไม่เพียงแต่เข้าใจ แต่ยังจำได้อย่างแม่นยำ!เขามองฟู่ไป๋เซิง แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเย็น “หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่คุณจะแกล้งตายในอุบัติเหตุเครื่องบินตก มีบัญชีของฟู่ซื่อก้อนหนึ่งถูกเล่นตุกติก ฟู่ไป๋เซิง คุณคือคนที่แอบยักย้ายเงินทุนหมุนเวียนของฟู่ซื่อไปไว้ที่ธนาคารสวิตเซอร์แลนด์”“แกพูดจาเหลวไหล!” ม่านตาของฟู่ไป๋เซิงหดลงอย่างรุนแรง “ฟู่ซือเหยียน ตอนนี้เพื่อที่จะขัดขวางไม่ให้ฉันกลับมาที่ฟู่ซื่อ แกกล้าพูดทุกอย่างจริง ๆ! แต่แกคิดว่าทุกคนโง่หรือไง แกคิดว่าพวกเขาจะเชื่อแกเหรอ ความวุ่นวายของฟู่ซื่อเห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะฉินฟางกับพี่ชายของเธอมีเจตนาร้าย ถ้าแกจะโทษ ก็ไปโทษผู้หญิงใจร้ายอย่างฉินฟางสิ!”“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ ก็อย่าทำตั้งแต่แรก” ฟู่ซือเหยียนมองฟู่ไป๋เซิงด้วยสายตาเย็นชาและรังเกียจ “ฟู่ไป๋เซิง คุณยักยอกเงินของฟู่ซื่อจนหมดตัว แกล้งตายแล้วพาจิ้นเสวี่ยไปใช้ชีวิตสุขสบายราวกับอยู่บนสวรรค์ที่สวิตเซอร์แลนด์อยู่หลายปี คุณก็ไม่เคยคิดเลยสินะว่าเงินท

เสิ่นชิงซูยืนมองเหตุการณ์นี้อยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาเรียบเฉยจิ้นเชวี่ยจ้องฟู่ซือเหยียนเขม็ง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “ต่อไปถ้านายกล้าดูหมิ่นอาซูอีก ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”เส้าชิงพุ่งเข้ามา แล้วกระชากจิ้นเชวี่ยออกจากร่างของฟู่ซือเหยียนจิ้นเชวี่ยเซไปสองสามก้าวแล้วทรงตัวได้ เขายกมือขึ้นจัดคอเสื้อที่โดนเส้าชิงดึงจนเบี้ยว แล้วจ้องไปที่ฟู่ซือเหยียน“คุณชายฟู่ เป็นอะไรไหมครับ?” เส้าชิงมองฟู่ซือเหยียนอย่างกังวล ขอบตาแดงเล็กน้อยฟู่ซือเหยียนยืนทรงตัวได้แล้ว เขาปัดมือของเส้าชิงออกเบา ๆ ใช้มือปิดปากอดทนไอออกมาสองครั้ง กล้ำกลืนรสชาติคาวเลือดที่ตีขึ้นมาลงไปเสิ่นชิงซูยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่ฟู่ซือเหยียนไม่วางตาเธอดูราวกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆฟู่ซือเหยียนยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก “ไม่เป็นไร แค่หนังถลอกนิดหน่อย”เส้าชิงกวาดตามองกำปั้นของฟู่ซือเหยียนที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวซึ่งกำแน่นจนสั่นเทาเล็กน้อย ในแววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจร่างกายของคุณชายฟู่ก็ฝืนทนมาตลอดอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาโดนจิ้นเชวี่ยต่อยไปอีกหมัดเมื่อครู่เส้าชิงเห็นชัด ๆ ว่าฟู่ซือเหยียนไอเป็นเลือดอีกแล้ว แต่