All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 611 - Chapter 620

เสิ่นชิงซูมองยาบำรุงที่วางอยู่ตรงหน้า พลางขมวดคิ้วแน่นจิ้นเชวี่ยมองเธอ “กลัวผมวางยาพิษเหรอ?”เสิ่นชิงซูเงยหน้ามองเขาเธอกลัวจริง ๆ“พี่ชิงซู ดื่มเถอะค่ะ ทั้งหมดเป็นความหวังดีของคุณหมอจิ้นนะคะ” เจียงหมี่รั่วมองเสิ่นชิงซู พลางยิ้มหวานเสิ่นชิงซูเหลือบมองเธอแวบหนึ่งจากนั้น เธอก็ยกชามยาบำรุงนั้นขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดยาบำรุงมีกลิ่นยาจีนจาง ๆ ไม่ได้ถือว่าดื่มยากดื่มเสร็จ เธอก็วางชามเปล่าลงบนโต๊ะอาหาร ลุกขึ้นยืน แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ฉันอิ่มแล้ว ขอกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน”จิ้นเชวี่ยไม่ได้ขวางหลังจากเสิ่นชิงซูกลับมาที่ห้อง ก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำแล้วปิดประตูในไม่ช้า ก็มีเสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำ...หลายนาทีต่อมา เสิ่นชิงซูเปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำพอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของจิ้นเชวี่ยอย่างไม่ทันตั้งตัว...เสิ่นชิงซูตกตะลึงจิ้นเชวี่ยมองเธอ ดวงตาเจือรอยยิ้ม “อาซู อาเจียนยาบำรุงออกมาไม่ดีเลยนะ โชคดีที่ผมให้ป้าหวังต้มเพิ่มไว้อีกชาม”เสิ่นชิงซูมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อจิ้นเชวี่ยเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ยื่นชามยาบำรุงชามใหม่ไปตรงหน้าเสิ่นชิงซู “เด็ก

เวินจิ่งซีชะงักไป มองซ่งหลานอินด้วยแววตาพิจารณา “คุณรู้ได้ยังไง?”“ก่อนหน้านี้เสิ่นชิงซูติดต่อฉันมาเป็นการส่วนตัว”เวินจิ่งซีประหลาดใจอย่างมาก “อาซูเป็นฝ่ายติดต่อคุณเหรอ?”“ใช่ค่ะ” ซ่งหลานอินพูด “เธอบอกว่าตอนนี้สภาพของจิ้นเชวี่ยค่อนข้างหัวรั้น ช่วงนี้เธอเจอเรื่องบางอย่าง เธอรู้สึกว่าจิ้นเชวี่ยจะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ ดังนั้น เธอเลยจ้างฉันกลับมาเพื่อช่วยพวกคุณดูแลเด็กทั้งสองคน”“หมายความว่ายังไง?” เวินจิ่งซีรีบถามต่อ “คุณจะบอกว่าอาซูรู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับอันตรายเหรอ?”ซ่งหลานอินพยักหน้า “ตั้งแต่ลูกอมซานจาห่อนั้นของจิ้นเชวี่ย อาซูก็คอยระวังจิ้นเชวี่ยมาตลอด เธอรู้ว่าเพราะเรื่องของฟู่ซือเหยียน จิ้นเชวี่ยอาจจะพาลโกรธเกลียดเด็กทั้งสองคนไปด้วย ดังนั้นเธอจึงคิดว่าถ้าการยอมของเธอสามารถแลกกับความปลอดภัยของเด็กทั้งสองคนได้ เธอก็ยินดีที่จะเสี่ยงด้วยตัวเอง”“อะไรคือเสี่ยงด้วยตัวเอง?” เวินจิ่งซีร้อนใจจนตาแดง “ตกลงอาซูจะทำอะไรกันแน่?”“เธอมีแผนของตัวเอง ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องทำคือร่วมมือกับฉัน คนของจิ้นเชวี่ยคอยจับตาดูเด็กทั้งสองคนอยู่ตลอดเวลา เราต้องหาวิธีพาเด็ก ๆ ไปยังที่ปลอดภัยก่อน”“หลังจาก

ตรงหน้าของเสิ่นชิงซูมืดสนิท เธอถูกเจียงหมี่รั่วพยุงเดินไปข้างหน้าดวงตามองไม่เห็น ตลอดทางจากชั้นสองลงมาชั้นหนึ่ง เดินสะดุดไปมา เกือบจะล้มลงหลายครั้งโชคดีที่เจียงหมี่รั่วพยุงเธอไว้ได้ทันจนกระทั่งมาถึงประตูข้างสวนหลังบ้าน เจียงหมี่รั่วเปิดประตู แล้วผลักเธอไปข้างหน้า...เสิ่นชิงซูชะงักไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีคนพยุงเธอจากด้านหลังแขนที่แข็งแรงและทรงพลังของผู้ชายรับเธอไว้ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ “ประธานเสิ่น ผมเองครับ”โม่ไป๋!เสิ่นชิงซูประหลาดใจอย่างมาก “คุณมาได้ยังไง?”“พี่ชิงซูมองไม่เห็นแล้ว” เจียงหมี่รั่วพูดเสียงร้อนรน “น่าจะเป็นปัญหาของยาจีนพวกนั้น คุณรีบพาเธอไปก่อน กลับถึงประเทศแล้วค่อยว่ากัน”“ครับ”ผู้ชายคนนั้นย่อตัวลง อุ้มเสิ่นชิงซูขึ้นมาในความมืดมิด ดวงตาเรียวยาวของผู้ชายคนนั้นมองไปยังเจียงหมี่รั่ว “ขอบคุณนะ ดูแลตัวเองด้วย”“รีบไปเถอะค่ะ” เจียงหมี่รั่วมองพวกเขา น้ำตาคลอเบ้า “พี่ชิงซู ถ้าเราได้เจอกันอีก หวังว่าครั้งหน้าพี่ยังจะยอมให้ฉันเรียกพี่ว่าพี่สาวนะคะ”เสิ่นชิงซูมองไม่เห็น ทำได้เพียง ‘มอง’ ไปยังเจียงหมี่รั่วตามทิศทางของเสียง เธอพูดว่า “หมี่รั่ว เธอไป

ไม่ใช่การซักถาม แต่เป็นการกล่าวถึงความจริงเจียงหมี่รั่วยกมือขึ้นช่วยเขาถอดเสื้อสูท หันหลังเดินไปที่ราวแขวนเสื้อ ยกมือขึ้นแขวนเสื้อสูท “พี่ชิงซูมีบุญคุณกับฉัน จิ้นเชวี่ย ฉันทนดูคุณบีบคั้นเธอจนตายไม่ได้”“คุณไม่กลัวผมโกรธเหรอ?”เสียงของผู้ชายคนนั้นเย็นชา แววตาที่จ้องมองเธอปราศจากอารมณ์ใด ๆ ราวกับมองคนที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งที่ในท้องของเธอมีลูกของเขาอยู่แท้ ๆ!“ฉันกลัวคุณโกรธ แต่จิ้นเชวี่ย ฉันกลัวว่าคุณจะเสียใจมากกว่า พี่ชิงซูไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่เห็นภายนอก จริง ๆ แล้วเธอหัวแข็งมาก เธอไม่เต็มใจที่จะอยู่ข้างกายคุณ คุณใช้ทุกวิธีเพื่อบีบบังคับเธอ ถ้าเธอทนจนถึงที่สุด ก็จะเลือกความตายเพื่อปลดปล่อยตัวเอง!”เจียงหมี่รั่วหันกลับมา มองจิ้นเชวี่ย “ฉันรักคุณ แม้จะรู้ว่าคุณมองฉันเป็นแค่เครื่องมือผลิตลูก ฉันก็ไม่เคยเสียใจหรือเสียดาย จิ้นเชวี่ย คุณจะกลัวอะไร? คุณยังมีลูกคนนี้นะ! นี่คือลูกของคุณกับพี่ชิงซู ขอแค่เด็กคนนี้เกิดมาอย่างปลอดภัย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณก็จะไม่มีวันตัดขาด ทำไมคุณต้องรีบร้อนในตอนนี้ด้วย!”จิ้นเชวี่ยมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ต้องบอกว่าเธอรู้วิธีเอาใจเขาดีมากจริง ๆ แล้ว ตอ

“ขอโทษนะ ฉันช่วยแกไม่ได้หรอก” ซ่งหลานอินยักไหล่ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้านในห้องครัว เวินจิ่งซีกำลังผัดกับข้าวไฟเตาแรงมาก เวินจิ่งซีเหงื่อท่วมหัวอุณหภูมิตอนกลางวันของเมืองอวิ๋นอยู่ที่ยี่สิบกว่าองศา ตอนเช้ากับตอนกลางคืนจะหนาวซ่งหลานอินยืนอยู่ที่ประตู พิงกรอบประตูพลางกอดอกมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่หน้าเตาของผู้ชายคนนั้นเตาสำหรับผู้ชายแล้วมันต่ำเกินไปจริง ๆ การหั่นผักล้างผักทำให้ปวดเอวมากซ่งหลานอินเดินเข้ามา “ฉันเพิ่งไปเดินเล่นรอบ ๆ เขตเมืองเก่ามา ไม่เจอคนน่าสงสัยเลย”เวินจิ่งซีปิดไฟเตา เทซุปที่ทำเสร็จแล้วลงในจาน จากนั้นก็ยกจานขึ้น...พอหันกลับมา ก็สบเข้ากับสายตาของซ่งหลานอินอย่างไม่ทันตั้งตัวดวงตาของหญิงสาวเจือรอยยิ้ม ยังคงเป็นความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง“ผู้ชายรักครอบครัวแสนดีอย่างคุณเวิน ต้องเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมขนาดไหนถึงจะคู่ควรกันนะ?”“ผมยอมเป็นพระดีกว่าที่จะมีความสัมพันธ์ใด ๆ กับคุณ” เวินจิ่งซียังคงเย็นชาเช่นเคยโชคดีที่ซ่งหลานอินชินแล้วเธอ ‘จิ๊’ เสียงหนึ่ง เดินเข้าไปใกล้หน่อย แล้วถึงพูดว่า “มีข่าวสองข่าว ข่าวดีกับข่าวร้าย จะฟังข่าวไหนก่อน?”เวินจิ่งซี