All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 621 - Chapter 630

เกาะจินอวี๋โม่ไป๋หาชาวเกาะคนหนึ่งมาช่วยดูแลชีวิตประจำวันของเสิ่นชิงซูเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบปี ชื่อเจี่ยชิวเม่ยชิวเม่ยบอกว่าเพราะเธอเกิดในฤดูใบไม้ร่วง พ่อก็เลยตั้งชื่อให้เธอว่าชิวเม่ยอยู่ที่เกาะจินอวี๋อีกสองวัน ร่างกายของเสิ่นชิงซูก็ดีขึ้นมากแล้วเธออยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอก การนอนอยู่บนเตียงทั้งวันมันน่าเบื่อเกินไปจริง ๆเจี่ยชิวเม่ยรู้ว่าเสิ่นชิงซูมองไม่เห็น ตอนที่ดูแลเธอก็ใส่ใจมากเสิ่นชิงซูเสนอว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก ชิวเม่ยก็กระตือรือร้นมาก พยุงเธอไปเดินเล่นที่ชายหาดนอกบ้านตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำ ลมทะเลเค็ม ๆ และเย็นเล็กน้อยชิวเม่ยช่วยจัดผ้าคลุมไหล่ให้เสิ่นชิงซู “พี่เสิ่น หนาวไหมคะ?”เสิ่นชิงซูส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร ชิวเม่ย เล่าเรื่องเกาะของพวกเธอให้ฉันฟังหน่อยสิ”พอได้ยินดังนั้นชิวเม่ยก็เกาหัว “พี่เสิ่นรู้ไหมคะว่าทำไมเกาะของเราถึงชื่อเกาะจินอวี๋?”เสิ่นชิงซู “เพราะว่ามันมีรูปร่างเหมือนปลาทองเหรอ?”“ไม่ใช่ค่ะ!” ชิวเม่ยยิ้มแล้วพูดว่า “เพราะว่าบนเกาะของเรามีปลาทองค่ะ!”“ปลาทองไม่ใช่ปลาน้ำจืดสำหรับเลี้ยงสวยงามเหรอ?”“ใช่ค่ะ เกาะของเราไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีภูเขาลูกเล็ก

หลังจากวันนั้น เสิ่นชิงซูก็เงียบขรึมมากขึ้นก่อนหน้านี้ตอนที่ชิวเม่ยดูแลเธอ เธอยังคุยเล่นกับชิวเม่ยบ้าง แต่ตอนนี้เธอกลับเงียบขรึมลงเรื่อย ๆบางครั้งเธอก็ตื่นอยู่ แต่ก็นอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง บางครั้งก็นั่ง ‘มอง’ ออกไปนอกหน้าต่าง ฟังเสียงคลื่นแล้วเหม่อลอยทั้งชิวเม่ยและโม่ไป๋ต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอชิวเม่ยพยายามหาเรื่องคุยกับเธออย่างกระตือรือร้น แต่เสิ่นชิงซูมักจะใจลอย บางครั้งคำตอบก็ไม่ตรงกับคำถามโม่ไป๋รู้ดีว่าเป็นเพราะการปิดบังของเขาที่ทำให้ความไว้วางใจและความรู้สึกปลอดภัยในใจของเสิ่นชิงซูพังทลายลงโดยสิ้นเชิงเขาพยายามจะสื่อสารกับเสิ่นชิงซูแต่เสิ่นชิงซูก็ไม่สนใจเธอเริ่มปิดกั้นตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆตอนแรกก็แค่ไม่ยอมสื่อสาร ต่อมาเธอก็เริ่มเข้าสู่สภาวะหลับใหลไม่แยกกลางวันกลางคืนโม่ไป๋ตระหนักว่าอาการของเธอไม่สู้ดีนักหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้เช้าวันนั้น เสิ่นชิงซูตื่นขึ้นมา โม่ไป๋ก็ถืออาหารเช้าเข้ามา“ตื่นแล้วเหรอครับ กินอาหารเช้าพอดีเลย”เสิ่นชิงซูไม่พูดอะไรโม่ไป๋นั่งลงข้างเตียง หยิบช้อนตักโจ๊กถั่วแดงจากในชามขึ้นมาหนึ่งช้อน ยื่นไปที่ปากของเส

มาถึงเมืองหลวงก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้วตลอดทางถือว่าราบรื่นดีท่านเจ็ดส่งอาลี่ไปรับพวกเขาที่ท่าเรืออาลี่เห็นเสิ่นชิงซูที่ผอมแห้งและซูบซีดในอ้อมแขนของโม่ไป๋ คนที่เคยเห็นเหตุการณ์มานักต่อนักอย่างเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกใจออกมาเล็กน้อย“คุณเสิ่นนี่เป็นอาการพิษเข้าตับและไตนี่นา”เสิ่นชิงซูง่วงงุน เหมือนจะตื่นแต่ก็ตื่นไม่เต็มที่ระหว่างที่สติเลือนลาง เธอเหมือนจะได้ยินอาลี่กับโม่ไป๋กำลังคุยเรื่องเธออยู่เธออยากจะฟังให้ชัดขึ้นอีกหน่อย แต่ก็ทนความง่วงไม่ไหว สุดท้ายก็หลับสนิทไปอีกครั้งอาลี่พาพวกเขาไปยังบ้านพักส่วนตัวหลังหนึ่งในชื่อของท่านเจ็ด หลันย่วนหลันย่วนมีทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัว ปลอดภัยมากโม่ไป๋วางเสิ่นชิงซูลงบนเตียงในห้องนอนใหญ่ชั้นสองอาลี่เดินเข้ามา นั่งลงข้างเตียงเขาช่วยจับชีพจรให้เสิ่นชิงซูชีพจรของเสิ่นชิงซูเป็นไปตามที่เขาคาดเดาสีหน้าของอาลี่เคร่งขรึม “พิษเข้าสู่ตับแล้ว”หัวใจของผู้ชายคนนั้นกระตุกอย่างรุนแรง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก “มีวิธีแก้ไหม?”อาลี่ส่ายหน้า “คนที่วางยาเชี่ยวชาญด้านเภสัชวิทยา ใช้หลักการที่ยาต้านกัน ค่อย ๆ ให้ยาทุกวัน ส

ประเทศเอ็น สนามบินเซิ่งตูเครื่องบินส่วนตัวลงจอดประตูห้องโดยสารเปิดออกพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินพยุงเสิ่นชิงซูเดินออกมาดวงตาของเสิ่นชิงซูมองไม่เห็น สัมผัสได้เพียงลมที่พัดปะทะใบหน้าซึ่งมีความร้อนอบอ้าวประเทศในเขตร้อนแห่งนี้ อุณหภูมิตอนกลางวันมักจะสูงเสมอกวนเยว่เป็นตัวแทนของจิ้นเชวี่ยมาเพื่อรับเสิ่นชิงซูพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินพยุงเธอขึ้นรถ แล้วปิดประตูกวนเยว่ขับรถในรถเงียบมาก เสิ่นชิงซูก็สงบนิ่งเช่นกันกวนเยว่มองเสิ่นชิงซูผ่านกระจกมองหลังหลายครั้ง เห็นเพียงเธอนั่งเงียบ ๆ ไม่ได้มีท่าทีว่าถูกบีบบังคับเลยแม้แต่น้อยแต่จิ้นเชวี่ยทำอะไรกับเสิ่นชิงซู กวนเยว่ในฐานะลูกน้องที่จิ้นเชวี่ยไว้ใจที่สุดย่อมรู้ดีอยู่แล้วการที่เสิ่นชิงซูสามารถสงบนิ่งได้ขนาดนี้ กวนเยว่รู้สึกประหลาดใจจากสนามบินถึงคฤหาสน์ส่วนตัวเซิ่งตูใช้เวลาเดินทางเกือบสี่สิบนาทีสภาพจิตใจของเสิ่นชิงซูไม่ค่อยดีนัก ช่วงครึ่งหลังเธอพิงพนักพิงแล้วง่วงซึมรถขับเข้ามาในคฤหาสน์รถหยุดลงประตูรถถูกเปิดออกเสียงของกวนเยว่ดังขึ้น “คุณเสิ่น พวกเราถึงแล้วครับ”เสิ่นชิงซูตื่นขึ้นมา ยกมือขึ้นนวดขมับจากนั้น เธอก็วางมือท

“เหลวไหล!” ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “อาซูไม่รู้อะไรเลย จิ้นเชวี่ยก็เพราะผมถึงได้ตามตอแยเธอไม่เลิก คุณจะปล่อยให้เธอกลับไปหาจิ้นเชวี่ยได้ยังไง!”“แต่ว่า จิ้นเชวี่ยหมายตาเด็กทั้งสองคนแล้ว คุณเสิ่นบอกว่า ที่เธอทำแบบนี้ไม่ใช่เพื่อส่วนรวม ไม่ใช่เพื่อคุณ แต่เป็นเพื่อลูกทั้งสองคนครับ”ฟู่ซือเหยียนตกตะลึงอาลี่เงยหน้าขึ้น มองฟู่ซือเหยียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“จริง ๆ แล้วคุณก็รู้ว่าเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนนี้ มันกลายเป็นทางตันไปแล้ว”“คุณเสิ่นเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ตอนนี้เธอเป็นคนเดียวที่สามารถมีอิทธิพลต่อจิ้นเชวี่ยได้”ฟู่ซือเหยียนหลับตา ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย “จิ้นเชวี่ยก็เพราะผมถึงได้ไม่ยอมปล่อยอาซูไป เป็นผมที่ทำให้อาซูเดือดร้อน”“จริง ๆ แล้วก็อาจจะไม่ใช่เพราะคุณทั้งหมดหรอกครับ”ฟู่ซือเหยียนลืมตาขึ้น มองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ?”อาลี่ถอนหายใจ “จริง ๆ แล้ววันนั้นคุณเสิ่นคุยกับผมเยอะมาก เธอบอกว่าคืนนั้นเมื่อเก้าปีก่อนที่เธอเจอคุณ เธอก็บังเอิญช่วยชีวิตจิ้นเชวี่ยไว้เหมือนกัน ตอนนี้มาคิดดู บางทีอาจจะเป็นปฏิบัติการล้อมจับครั้งนั้น จิ้นเชวี่ยได้รับบาดเจ็บระหว่างหลบหนี แล้วก็บังเอ