Todos los capítulos de คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Capítulo 631 - Capítulo 640

งานแต่งงานคือวันที่แปดเดือนหน้า ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนจิ้นเชวี่ยจ้างทีมมืออาชีพ ตั้งแต่ถ่ายรูปพรีเวดดิ้งไปจนถึงงานเลี้ยง ทั้งงานแต่งงานไม่ต้องให้เสิ่นชิงซูเป็นกังวลเลยเดิมทีเสิ่นชิงซูก็ไม่ค่อยยินดีจัดงานแต่งงานนี้เท่าไหร่ จิ้นเชวี่ยไม่คาดหวังว่าเธอจะใส่ใจเรื่องงานแต่งงานวันถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง จิ้นเชวี่ยเจียดเวลามาหนึ่งวันเต็มถ่ายที่โบสถ์เก่าแก่ของประเทศเอ็นจิ้นเชวี่ยเหมาสถานที่เอาไว้ล่วงหน้านอกสถานที่ล้วนมีคนของจิ้นเชวี่ยห้อมล้อมเอาไว้ค่อนข้างเข้มงวดณ ห้องแต่งตัวที่สร้างขึ้นชั่วคราวในโบสถ์ เสิ่นชิงซูแต่งหน้าเสร็จแล้ว กำลังเปลี่ยนชุดแต่งงานอยู่ภายใต้การช่วยเหลือของสไตล์ลิสวันนี้ต้องถ่ายรูปพรีเวดดิ้งสิบชุด โพรดักชันส์ใหญ่มาก“คุณนายจิ้นรูปร่างดีจริง ๆ ผิวพรรณก็ขาวมาก คุณใส่ชุดแต่งงานพวกนี้เหมือนนางฟ้าลงมาจุติชัด ๆ” สไตล์ลิสพูดชมเสิ่นชิงซูยืนอยู่ตรงหน้ากระจกเต็มตัว กำลังมองตัวเองในกระจกบนชุดแต่งงานขาวสะอาดประกายไปด้วยเศษเพชร คงเป็นความสวยงามที่ผู้หญิงซึ่งกำลังจะเข้าสู่การแต่งงานทุกคนไม่สามารถปฏิเสธได้ทว่าสีหน้าของเสิ่นชิงซูราบเรียบ ในใจเธอมีแต่ความเงียบสงัดในหั

มือใหญ่ ๆ ข้างหนึ่งของจิ้นเชวี่ยลูบศีรษะเธอเบา ๆ “นั่นก็ต้องดูพฤติกรรมของคุณแล้วนะ อาซู ผมกับฟู่ซือเหยียนไม่เหมือนกัน ผมคือปีศาจตั้งแต่หัวจรดเท้ามาตั้งแต่แรก คนที่ผมเคยฆ่าตัวผมเองยังนับไม่ไหวเลย”เสิ่นชิงซูดึงปกเสื้อของเขา ทั้งเนื้อตัวสั่นเทาอย่างรุนแรงจิ้นเชวี่ยเห็นเธอสั่นจนเป็นแบบนี้ ก็ผิดหวังอย่างมาก“อาซู อย่าคิดว่าตัวคุณเองบริสุทธิ์มาก คุณเป็นคนทำให้ผมได้รับประสบการณ์ว่าอะไรที่เรียกว่ารักแต่ไม่ได้ครอบครอง เป็นเพราะเจอคุณ ผมถึงต้องพยายามสวมหน้ากากคนดีอย่างหนักเพื่อเข้าใกล้คุณ เอาใจคุณ แต่ทำไมคุณถึงไม่รับน้ำใจล่ะ? ทำไมหัวใจของคุณถึงทำให้อบอุ่นไม่ได้?”“จิ้นเชวี่ย ฉันขอร้องคุณละ คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ขอร้องคุณว่า อย่าแตะต้องคนในครอบครัวฉัน อย่าแตะต้องเพื่อนของฉัน...”เสิ่นชิงซูมองเขา ในแววตานอกจากความหวาดกลัวแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่น น้ำตาบดบังใบหน้าของเธอ เห็นแล้วชวนให้คนปวดใจจริง ๆจิ้นเชวี่ยสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสนละเอียดที่แผ่ออกมาในหัวใจของตัวเองทั้ง ๆ ที่เขารักเธอมาก ทำไมเธอกลับตระหนักได้แต่ความชั่วร้ายของเขา และสัมผัสความดีของเขาไม่ได้กัน?“อาซู อันที่จริงคุณ

สุดท้ายแล้วก็ถ่ายชุดแต่งงานไม่ครบสิบชุดตอนที่ถ่ายถึงชุดที่สาม เสิ่นชิงซูก็เป็นลมล้มพับไปอย่างไม่มีสัญญาณเตือนขณะที่จิ้นเชวี่ยรับเธอเอาไว้ ถึงค้นพบอย่างตกตะลึงว่าทั้งตัวเธอร้อนไปหมดเขาอุ้มเธอขึ้นมาก็เดินไปที่รถบ้านเลยเมื่อถึงบนรถบ้าน เขาก็จับชีพจรเสิ่นชิงซูเสิ่นชิงซูสงบนิ่งอยู่ในอ้อมอกของเขา แก้มแดงระเรื่อเพราะไข้สูงชีพจรทำให้สีหน้าของจิ้นเชวี่ยเคร่งขรึมกลับถึงคฤหาสน์ส่วนตัวเซิ่งตูจิ้นเชวี่ยอุ้มเสิ่นชิงซูที่หมดสติเข้าไปในบ้านภายในห้องรับแขก เจียงหมี่รั่วกำลังดูทีวีอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นไปรับหน้าทันที“พี่ชิงซูเป็นอะไรไปเหรอคะ?”จิ้นเชวี่ยไม่ชายตามองเธอเลยสักนิด ไม่พูดอะไร ทว่าเดินขึ้นไปยังชั้นสองเลยในใจเจียงหมี่รั่วเป็นห่วงเสิ่นชิงซู จึงเดินตามขึ้นไปชั้นบนจิ้นเชวี่ยวางเสิ่นชิงซูไว้บนเตียง หมุนตัวกลับมาเห็นเจียงหมี่รั่ว เขาก็พูดสั่งด้วยสีหน้าเย็นชา “ให้ป้าหวังขึ้นมา”“ค่ะ”เจียงหมี่รั่วเรียกหวังชุนเหมยขึ้นมาจิ้นเชวี่ยพูดขึ้น “ช่วยถอดชุดแต่งงานบนตัวออกให้เธอหน่อย”“ได้เลยค่ะ!”จิ้นเชวี่ยหมุนตัวเดินออกจากห้องไปเจียงหมี่รั่วเป็นห่วงเสิ่นชิงซู จึงพู

“แค่ควบคุม” เสิ่นชิงซูจ้องเขา “แต่รักษาไม่หาย ใช่ไหม?”จิ้นเชวี่ยเม้มปากไม่พูดอะไร“ช่างเถอะ” เสิ่นชิงซูยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดเล็กน้อย “ฉันอยากดื่มน้ำหน่อย”“ได้”จิ้นเชวี่ยลุกขึ้นไปรินน้ำทันทีเขายกถ้วยน้ำด้วยมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งประคองเสิ่นชิงซูขึ้น ให้เสิ่นชิงซูพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสิ่นชิงซูไม่อยากพิงเขา แต่ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อยจริง ๆจิ้นเชวี่ยกลัวเธอสำลัก จึงนำหลอดมาให้เป็นพิเศษเสิ่นชิงซูดื่มน้ำไปสองสามอึก คอที่แห้งคันจึงรู้สึกสบายขึ้นมาก“ฉันอยากกินโจ๊กหน่อย” เสิ่นชิงซูขอขึ้นมาอยากกินอาหารเป็นเรื่องที่ดีจิ้นเชวี่ยปล่อยเธอกลับไปบนเตียง ลุกขึ้นวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ “ผมจะให้ป้าหวังต้มโจ๊กเปล่าให้”“จิ้นเชวี่ย ฉันอยากออกไปเดินหน่อย”“คุณเพิ่งดีขึ้น ไม่ควรโดนลม”“ไม่ใช่ตอนนี้” เสิ่นชิงซูมองเขา น้ำเสียงราบเรียบ “ฉันหมายถึง ฉันอยากออกไปเดินข้างนอก ไปเดินเล่นไปชอปปิงก็ได้ แค่ไม่อยากถูกขังอยู่ในห้องแบบนี้ทั้งวัน”จิ้นเชวี่ยจ้องเธอ แววตาไม่ชัดเจน “ที่นี่ไม่เหมือนในประเทศ ไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้น”“คุณส่งคนติดตามฉันไปก็ได้” เสิ่นชิงซูมีสีหน้าแน่วแน่ “บางทีฉันอาจ

ภายในห้องลองชุด เสิ่นชิงซู กอดชุดชั้นในวาบหวิวกองหนึ่งไว้ในอ้อมแขน ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ห้องลองชุดขนาดหนึ่งตารางเมตร คนเดียวก็ยังรู้สึกแน่นเกินไปแต่ห้องลองชุดนี้กลับเชื่อมต่อกับห้องใต้หลังคาด้านบน ซึ่งเป็นโกดังแห่งหนึ่งมีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเสิ่นชิงซูเหมือนจะรู้สึกได้ จึงเงยหน้ามองไปร่างเงาสีดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้ชายคนนี้ยังคงสวมชุดสีดำทั้งตัว หมวกแก๊ปสีดำถูกกดต่ำลงมาก ใบหน้าครึ่งซีกถูกหน้ากากอนามัยสีดำบดบังไว้ มีเพียงดวงตาเรียวยาวและล้ำลึกเท่านั้นที่เปิดเผยอยู่ด้านนอกเขาขายาว การลงมาจากบันไดไม้แบบหมุน ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ในแค่สองก้าวเท่านั้นทันทีที่เขาปรากฏตัว เสิ่นชิงซูก็เข้าใจเจตนาของเจียงหมี่รั่วเธอมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอยชั่วขณะหนึ่ง เวลาราวกับหยุดนิ่งไปแล้วเขายังคงแต่งกายแบบโม่ไป๋เธอรู้ว่า ฟู่ซือเหยียนยังคงเป็นได้แค่คนที่ตายไปแล้วสำหรับโลกภายนอกทว่า เธอไม่รู้ว่า การที่เขาแต่งตัวเป็นโม่ไป๋มาเจอเธอ หมายความว่าอย่างไร?อาลี่ไม่ได้บอกเขาเหรอว่า เธอรู้แล้ว?ทั้งสองจ้องมองกันอย่างเงียบงันต่างคนต่างมีความคิดอยู่ในใจในที่สุด ก็เป็น