Semua Bab คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Bab 641 - Bab 650

“ที่คุณอาลี่พูด คุณไม่ต้องไปฟัง คิดถึงลูกทั้งสองคนสิ อาซู เด็ก ๆ ไม่มีพ่อก็ได้ แต่พวกเขาจะไม่มีแม่ไม่ได้”“ฟู่ซือเหยียน ฉันเป็นคนช่วยจิ้นเชวี่ยเอง”ฟู่ซือเหยียนชะงักไป“เมื่อเก้าปีก่อนในคืนนั้น ฉันได้เจอกับคุณ และก็ได้เจอกับจิ้นเชวี่ยด้วย เป็นฉันเองที่ช่วยเขาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เคออวี่หางก็อาจจะไม่ต้องตาย ฟู่ซือเหยียน เมื่อก่อนฉันเคยคิดมาตลอดว่านี่คือเคราะห์กรรมที่คุณเป็นคนนำมา จนกระทั่งจิ้นเชวี่ยบอกฉัน ว่าเป็นเพราะความใจดีอย่างโง่เขลาของฉันในคืนนั้น ที่สร้างปีศาจตนหนึ่งขึ้นมา...”ดวงตาทั้งสองข้างของฟู่ซือเหยียนแดงก่ำ จ้องมองเธอ “ไม่ใช่แบบนั้น ที่จิ้นเชวี่ยพูดไม่ต้องไปฟัง ที่อาลี่พูดก็ไม่ต้องไปฟังเหมือนกัน อาซู คุณก็คือตัวคุณเอง เป็นแม่ของลูกทั้งสองคน คุณต้องกลับไป กลับไปอยู่ข้าง ๆ ลูก...”“กลับไปไม่ได้แล้ว” เสิ่นชิงซูส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ฟู่ซือเหยียน งานแต่งงานของจิ้นเชวี่ยต้องจัดขึ้นตามกำหนด มีเพียงจิ้นเชวี่ยตาย มีเพียงแผนการสำเร็จลุล่วง ลูก ๆ ของเราถึงจะปลอดภัย คุณเข้าใจไหม?”ลมหายใจของฟู่ซือเหยียนติดขัดเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรแต่การจะให้เขายืนมองเสิ่นชิงซูเสี่ยงอันตรายอยู่

ซ่งหลานอินเห็นเวินจิ่งซีถูกตัวเองยั่วจนพูดไม่ออกอีกครั้ง ก็ลดท่าทีล้อเล่นลงเล็กน้อย กระแอมเบา ๆ แล้วทำสีหน้าจริงจัง“ตอนนี้ทางฉันยังไม่ได้รับข่าวร้าย อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่า ตอนนี้เสิ่นชิงซูยังมีชีวิตอยู่”“ยังมีชีวิตอยู่...” เวินจิ่งซีก้มหน้าลง “เธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ถูกควบคุมตัวไว้ เลยติดต่อกับพวกเราไม่ได้ใช่ไหม?”“การไม่ติดต่อมาก็ถือเป็นเรื่องดี” ซ่งหลานอินพูด “ทำอาชีพอย่างพวกเรา ไม่มีข่าวก็คือข่าวดีที่สุด เท่าที่ฉันรู้ ภูมิหลังของจิ้นเชวี่ยซับซ้อนและยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้ลงมือกับเด็กทั้งสองคนจริง ๆ นี่ก็เป็นข้อพิสูจน์ที่ดีว่า จิ้นเชวี่ยยังออมมือไว้”เวินจิ่งซีเงยหน้าขึ้นมองซ่งหลานอิน ครู่ต่อมาเขาจึงพูดว่า “คุณหมายความว่า จิ้นเชวี่ยมีใจให้อาซูจริง ๆ พอรู้ว่าอาซูให้ความสำคัญกับเด็กสองคนนี้มาก เลยใจอ่อนกับเด็กสองคนนี้ใช่ไหม?”“จะว่าใจอ่อนก็ได้ แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่าเขาจงใจเก็บเด็กสองคนนี้ไว้ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือข่มขู่ให้เสิ่นชิงซูยอมประนีประนอม”“ผมเข้าใจแล้ว” เวินจิ่งซีถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อาซูต้องยอมประนีประนอมเพื่อเด็กสองคนแน่ สิ่งที่จิ้นเชวี่ยต้องการก็คือการยอมจำนนของอาซู”“ส

“ฉันรู้” เจียงหมี่รั่ลูบท้องของตัวเอง “แต่ว่า ถ้าเขาเกิดมาแล้วไม่ได้เป็นลูกของจิ้นเชวี่ยล่ะ?”ไม่ได้เป็นลูกของจิ้นเชวี่ย?เสิ่นชิงซูจ้องมองเธอ “นี่หมายความว่ายังไง?”เจียงหมี่รั่วมองเสิ่นชิงซู “พี่ชิงซู ช่วงนี้ฉันฝันร้ายตลอดเลย”จู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว“ฉันฝันว่าตอนที่ฉันคลอดลูก ฉันคลอดยากจนตาย จิ้นเชวี่ยก็ตายด้วย”เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากตอนที่เธอท้องลูกแฝดชายหญิง ก็มักจะฝันไม่ดีอยู่บ่อย ๆต่อมา ตอนที่ลูกแฝดคลอดก่อนกำหนดและตกเลือดอย่างหนัก ฉากนั้นมันคล้ายคลึงกับภาพนองเลือดในความฝันของเธอเหลือเกินบางที นี่อาจจะเป็นสัมผัสที่หกของคุณแม่ก็ได้หรือว่าความฝันของเจียงหมี่รั่วก็เป็นสัมผัสที่หกของคุณแม่เหมือนกัน?ถ้าจิ้นเชวี่ยตาย นั่นก็หมายความว่าปฏิบัติการของพวกฟู่ซือเหยียนประสบความสำเร็จอย่างงดงามใช่ไหม?ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็นับว่าเป็นเรื่องดีแต่เจียงหมี่รั่วช่างไร้เดียงสานัก?เสิ่นชิงซูไม่ได้อยากให้เจียงหมี่รั่วต้องลงเอยเหมือนในความฝันเธอแค่รักคนผิด แต่ก็ไม่ได้หลงทางไปโดยสิ้นเชิงทารกในท้องของเธอก็ไม่มีความผิดเช่นกันความผิดบาปของจิ้นเชวี่ย ไม่คว

“ปลูกถ่ายไขกระดูก...”จิ้นเชวี่ยจ้องมองเสิ่นชิงซูบนเตียง แววตาลึกล้ำ “ผมรู้แล้ว คุณออกไปก่อนเถอะ”หมอชาวต่างชาติพยักหน้า หันหลังเดินออกจากห้องไปจิ้นเชวี่ยนั่งลงข้าง ๆ เสิ่นชิงซู ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเธอยังมีไข้ต่ำ ๆ อยู่เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น“ตื่นแล้วเหรอ จะดื่มน้ำไหม?”“อื่ม”จิ้นเชวี่ยรินน้ำแก้วหนึ่ง ใช้หลอดป้อนให้เธอเสิ่นชิงซูดื่มน้ำเสร็จ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมากเธอมองจิ้นเชวี่ย แล้วถามว่า “เมื่อกี้ฉันเหมือนจะได้ยินคุณคุยกับหมอว่าจะพาฉันไปสวิตเซอร์แลนด์เหรอ?”“อืม” จิ้นเชวี่ยเอาแก้วน้ำวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง “สถาบันวิจัยที่พ่อของผมลงทุนไว้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ บางทีอาจจะวิจัยยาที่ช่วยคุณได้”ลมหายใจของเสิ่นชิงซูชะงักไปที่แท้ก็ไม่ใช่ความฝัน จิ้นเชวี่ยจะพาเธอไปสวิตเซอร์แลนด์จริง ๆสถาบันวิจัยแห่งนั้นของฟู่ไป๋เซิง สามารถวิจัยยารักษาลูคีเมียได้เหรอ?ถ้าทำได้จริง ๆ แล้วฟู่ไป๋เซิงจะทุ่มเทเล่ห์เหลี่ยมกลับไปแย่งชิงฟู่ซื่อทำไมกัน?ดังนั้น จิ้นเชวี่ยตั้งใจจะทำให้เธอกลายเป็นจิ้นเสวี่ยคนที่สองงั้นเหรอ?หลังของเสิ่นชิงซูเย็นวาบขึ้นมาเป็นระลอกแบบนี้แล

ในห้องพักเจ้าสาว เจียงหมี่รั่วอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นชิงซูพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้นในอีกครึ่งชั่วโมง“พี่ชิงซู พี่ตื่นเต้นไหมคะ?”เสิ่นชิงซูมองเจียงหมี่รั่วเธอสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูอ่อนแบบรากบัว ดูอ่อนหวานน่ารัก เพียงแต่หน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยนั้นไม่เข้ากับชุดเพื่อนเจ้าสาวเอาเสียเลย“หมี่รั่ว” เสิ่นชิงซูจับมือของเธอไว้มือของเจียงหมี่รั่วเย็นเฉียบ ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ“จำไว้นะ ไม่ว่าจะเป็นลูกในท้องหรือจิ้นเชวี่ย ก็ไม่มีใครสำคัญไปกว่าตัวเธอเอง” สีหน้าของเสิ่นชิงซูจริงจังและกำชับว่า “ไม่ว่าเมื่อไหร่ การปกป้องตัวเองต้องมาก่อนเสมอ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”เจียงหมี่รั่วฟังแล้วรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ทันทีที่คิดจะพูด ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกจิ้นเชวี่ยในชุดสูทสีขาวเดินเข้ามาเสิ่นชิงซูค่อย ๆ ปล่อยมือของเจียงหมี่รั่วอย่างเงียบ ๆในมือของจิ้นเชวี่ยถือกล่องข้าวเก็บความร้อน สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสิ่นชิงซู โดยไม่สนใจเจียงหมี่รั่วเลยแม้แต่น้อย“ผมให้ป้าหวังทำโจ๊กไว้ล่วงหน้า แล้วก็ผัดกับข้าวที่คุณชอบอีกสองสามอย่าง”จิ้นเชวี่ยเดินเข้ามา ใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่ของเสิ่น