Todos os capítulos de Status: Enemies with Benefits: Capítulo 61 - Capítulo 70

“Good morning, baby…” nakangiting bati sa akin ni Terrence pagdating niya sa dining area, bitbit pa ang bango ng bagong ligo at amoy ng cologne niya na parang sinadya talagang manggulo ng umaga ko. Ngumiti ako, pilit man, at bumati rin sabay iwas ng tingin.“Good morning, baby.”Nilapag ko ang niluto kong bacon, ham, at egg sa mesa. Kumpleto na sana ang almusal namin, siya na lang talaga ang kulang. Umupo ako at nag-ayos ng upuan, pero napansin kong hindi pa rin siya kumikilos.Paglingon ko, nakatitig siya sa akin. Diretso. Parang may gusto siyang basahin sa mukha ko.“What’s wrong?” tanong ko, nagtataka pero medyo kinakabahan.“You.”Napakunot ang noo ko. “Why? What did I do?”“Not do. Say.”“Ah…” Pinilit kong ngumiti. “What about it?”“You just called me baby.”Tumaas ang kilay ko, nagkunwaring chill kahit medyo nag-init ang pisngi ko. “Ayaw mo? Okay, fine.”“No!” mabilis niyang sagot, halos sabay pa sa pagtawa. “Gusto ko. Gustong-gusto, actually. Nagulat lang ako dahil—”“Wala nama

Pagbukas pa lang ng elevator doors, parang sumabog sa mukha ko ‘yung init ng inis na kanina ko pa pilit nilulunok. Ugh, nakakairita talaga si Terrence. ‘Yung tipong gusto mong sampalin ng unan at sabay yakapin pagkatapos. Hindi ko alam kung iiyak ba ako, matatawa, o gusto ko na lang siyang itulak palabas ng bintana habang nakangiti.Pagdating ko sa tapat ng unit ni Casey, halos sabay kaming nagbukas ng pinto. Parang naramdaman na agad ng bestie ko na may bagyo akong dala.“Oh my God, girl, what happened to you?” agad niyang sabi habang tinitigan ako mula ulo hanggang paa. Nakataas ‘yung isang kilay niya, as if she’s scanning for emotional damage. Naka-bun ang buhok ko, medyo basa pa, at halatang wala akong kaayos-ayos — para akong contestant sa “Best in Heartbreak Look.”“Don’t ask,” sabi ko sabay tulak papasok, halos ibagsak ang bag ko sa sahig. Hinubad ko ang sandals ko at dumiretso sa couch na parang ako ang may-ari ng condo niya.“Hoy, excuse me, may renta ‘tong sofa na ‘yan ha,” b

Sa loob pa lang ng sasakyan, ramdam ko na agad ang tensyon sa pagitan naming dalawa. Tahimik si Terrence, pero ‘yung kamay niya. Nakakaloka! Hindi siya mapakali. Paulit-ulit niyang hinahagod ang braso ko, tapos bababa sa bewang, minsan pa ay dumadampi sa hita ko. Para bang hindi siya mapalagay hangga’t hindi niya ako nahahawakan.“Terrence, nandyan lang si Mang Oscar,” pabulong kong sabi habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong mapaigik. Napatingin ako sa rear mirror, nandon pa nga si Mang Oscar, seryosong nagmamaneho, pero paano kung marinig niya kami?“Hindi naman niya tayo papansinin, baby…” sagot ni Terrence, mababa ang boses, parang may pinipigil na halakhak. Pero ramdam ko sa tono niya na hindi na siya nagbibiro.“Still, can’t you wait na makarating tayo sa condo?” tanong ko habang marahan kong inaalis ang kamay niya. Ang hirap, kasi bawat dampi niya ay parang kuryenteng dumadaloy sa balat ko.“I can’t wait,” mahina niyang sagot, halos pabulong sa tenga ko. Mainit ang hinin

Natapos din sa wakas ‘yung dinner namin, at grabe, kung alam lang nila kung gaano ko pinigilan ang sarili kong sumabog kanina. Sobrang awkward, sobrang nakakainit ng ulo. Buti na lang talaga, dumipensa si Terrence. Pati mga biyenan ko, hindi nagpatalo sa mga pasaring ni Audrey. ‘Yun lang siguro ang tanging dahilan kung bakit hindi ako tuluyang napikon.“Baby, pasensya ka na sa kapatid ko, ha? Hindi ko rin alam kung bakit bigla siyang nagkaganon,” sabi ni Terrence, mababa ang boses at puno ng pag-aalala. Nakaupo siya sa gilid ng kama, naka-tshirt lang na maluwag. Tipikal niyang pantulog, at nakatitig sa akin habang pinupunasan ko ang buhok ko ng tuwalya. Para bang kanina pa niya ako hinihintay matapos maligo.“Wala ka namang dapat ihingi ng sorry sa akin, baby,” sagot ko, pilit na kalmado. Pero sa loob-loob ko, ramdam ko pa rin ‘yung kurot ng inis. Huminga siya nang malalim, tumayo, at lumapit sa akin. Bago ko pa namalayan, hinila niya ako papunta sa dresser at marahang iniupo doon.“Le

“Bakit kasi sinama mo pa ako dito?” reklamo ko kay Terrence habang nakaupo sa tabi niya. Nasa restaurant na kami, at hinihintay na lang namin ang pagdating ni Audrey, ang queen of cold stares at dahilan kung bakit halos gusto kong magtago sa ilalim ng mesa. Siya rin ang mismong nagyaya ng lunch na ‘to, pero ramdam ko hindi invited.May kutob akong mauuwi lang sa hindi maganda ang dapat sana ay simpleng kainan. Obvious namang ayaw ni Audrey na kasama ako, pero siyempre, pinilit pa rin ni Terrence. Typical.“Asawa kita, sister-in-law mo siya. Kailangan mo pa bang itanong 'yan?” sagot ni Terrence, hindi man lang lumilingon, abala sa pag-aayos ng cufflinks niya na parang may board meeting pagkatapos ng lunch na ‘to.Napabuntong-hininga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Naiintindihan ko naman ang point niya. Gusto lang niyang magkalapit kami ng kapatid niya. Pero kung tutuusin, paano mangyayari ‘yon kung ni hindi ko alam kung bakit galit sakin si Audrey?Kung hindi lang kam