Lahat ng Kabanata ng Status: Enemies with Benefits: Kabanata 71 - Kabanata 80

Sunday. Tahimik ang buong hospital, maliban sa mahinang ugong ng aircon at langitngit ng mga gulong ng nurse cart sa hallway. Nasa tabi ako ng kama ni Mommy, hawak ang kamay niyang malamig pero buhay pa rin sa init ng pag-asa ko.At siyempre, si Terrence na hindi pumayag na hindi sumama. Nakahawak siya sa balikat ko kanina habang naglalakad kami papasok, parang bodyguard na ayaw akong bitiwan kahit isang segundo.“Paano kung magising si Mommy tapos wala ako sa tabi?” reklamo niya kanina nang subukan kong pigilan siya. “Baka isipin niya na pinapabayaan ko ang kanyang precious daughter.”Napailing na lang ako noon, sabay ngiti. Wala naman daw siyang gagawin maghapon, kaya ayun, heto kami, magkasama sa hospital room.Hinaplos ko ang buhok ng aking ina. “Mom, I’m fine. Tapos, lalo pa akong gumanda kaya dapat ay gumising ka na para makita mo na ako, okay?”Sumingit si Terrence, nakasandal pa sa gilid ng kama. “Tsaka ang gwapo ko rin po, kaya bilis-bilisan niyo na ang paggising para makita n

“It’s weekend, anong ginagawa n’yo dito?” tanong ni Terrence habang pinapanood ang mga magulang niyang umupo sa sofa. Si Audrey naman, mula pa kanina, hindi makatingin nang diretso sa akin. Para bang may gustong sabihin pero pinipigilan.“Masama bang dalawin namin kayo?” sagot ng kanyang ina, halatang nagtatampo pero may halong lambing. Elegant pa rin kahit tila nagdadabog. Ang ama naman ni Terrence ay simpleng nagkibit-balikat, parang sinasabing ‘Don’t look at me , hinila lang ako rito.’“Hindi naman,” sagot ni Terrence na may ngiti sa labi, “pero alam n’yo namang bagong kasal lang kami. Baka gusto niyo naman kaming bigyan ng konting privacy. Ayaw nyo ba ng apo?”“Terrence!” bulalas ko, sabay takip ng palad sa mukha. Ramdam kong uminit ang pisngi ko. Narinig ko na lang ang tawa ng kanyang mga magulang. ‘Yung halakhak na tipong pinagtatawanan ako pero may halong kilig at asar.“Wala kayong dapat alalahanin,” sabi ng ginang na ngayon ay may pilyang ngiti, “hindi naman namin kayo aabalah

Ilang araw pa ang lumipas at hindi pa kami muling nagkausap ni Terrence tungkol sa hiniling ko. Hindi ko na rin siya kinulit, kahit gustong-gusto ko sanang magtanong. Pero alam ko at ramdam ko na hindi niya iyon kakalimutan. I trust him, lalo na at sinabi na rin niyang pati ang mga magulang niya ang nag-push para bilisan ang lahat. He loves them too much to disappoint them, and I know he won’t disappoint me either.Araw ng Martes ng kasunod na linggo, pumasok si Warren sa office. Seryoso ang mukha niya, mas seryoso pa kaysa sa usual niyang “work mode.” May bitbit siyang makapal na folder, at paglapag niya roon sa mesa, para bang may mabigat na pumintig sa dibdib ko.“Here’s what we’ve got so far,” sabi ni Warren.Kinuha iyon ni Terrence, binuklat, at agad kong napansin ang pagtaas ng kilay niya, kasunod ay ang malalim na kunot ng noo. Sinusundan ko ang bawat galaw niya, kahit ang paghinga niyang parang mas mabagal.“Sa tingin mo may iba pa tayong pwedeng malaman?” tanong ni Terrence, h

Nagmamadali akong naglakad papasok ng ospital matapos kong magbayad sa sasakyan. Wala na akong oras para lumingon pa. Hindi ko na rin iniinda ang mga taong kasalubong ko o ang malamig na hangin sa lobby. Ang utak ko, may iisang direksyon lang—ang silid ni Mommy.Parang kabisado na ng katawan ko ang daan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko sa halo-halong emosyon. Excitement. Takot. Pag-asa. Lahat nagsasabay-sabay.Pagdating ko sa tapat ng kwarto niya, bigla akong natigilan. Nakatayo lang ako roon ng ilang segundo—o baka minuto, hindi ko na rin alam. Huminga muna ako nang malalim, parang kailangan kong ipunin ang sarili ko bago ko siya harapin. Natatakot akong baka kapag binuksan ko ang pinto ay panaginip lang lahat ng ‘to.Pero hindi na ako pwedeng umatras pa.Dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob at pinihit iyon.Agad na napatingin sa akin ang mga taong nasa loob. Si Dr. Guerrero at isang nurse. Pero halos hindi ko na sila nakita. Bumaling agad ang tingin ko sa kama sa gitna ng si

Hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng mga kamay ko kahit makalipas ang ilang minuto mula nang muling mawalan ng malay si Mommy.Tahimik ang silid, pero pakiramdam ko ang lakas ng ingay sa loob ng ulo ko na parang may sirang speaker na paulit-ulit ang tugtog.Your step-uncle.Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Kahit pilitin kong huwag isipin, kusang bumabalik.Hindi puwede, hindi tama, at mas lalong hindi kapani-paniwala.Pero ang sarili ko ng ina ang may sabi. At kumpara sa iba ang salita niya ang talagang may bigat sa akin at higit sa lahat ang tangi kong papaniwalaan.“Baby… breathe.”Napansin kong hawak na pala ni Terrence ang magkabilang balikat ko. Hindi ko man lang namalayang lumalalim na pala ang paghinga ko at parang nahihilo na ako sa dami ng iniisip.Marahan niya akong inupo sa couch sa gilid ng silid habang pinipilit kong kumalma.“Hinga ka muna,” bulong niya, marahang hinahaplos ang likod ko. “One step at a time. Nandito lang ako.”Pinikit