All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 61 - Chapter 70

TIME REMAINING: 00:45ตัวเลขสีแดงกระพริบบนจอหลักรัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆเสียงเตือนดังจนแทบเจาะทะลุประสาท“เธอบ้าไปแล้วเหรอ!” ลินตะโกนทันทีเซเรน่ายิ้มบาง ๆ“ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครทำลายของของตัวเอง”พื้นทั้งห้องสั่นอีกครั้งอย่างรุนแรงตูม!!!เสาเหล็กด้านซ้ายพังลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นเศษคอนกรีตกระเด็นไปทั่วเร็นสะดุ้งเฮือกหมายเลขสามรีบดึงเด็กชายหลบแทบจะทันทีโดยไม่รู้ตัวก่อนเขาจะชะงักไปเองเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเอง “เลือกปกป้อง” ใครสักคนอีกครั้งแล้วอนลหันไปมองเสาหลักกลางห้องทันทีสีหน้าตึงเครียดกว่าเดิม“ถ้าปฏิกรณ์แตกตรงนี้…”เขากัดฟันแน่น“…ทุกชั้นใต้ดินจะถล่มหมด”“งั้นก็รีบไปสิ” เซเรน่าพูดเรียบ ๆ“ฉันไม่ห้าม“เธอเดินช้า ๆ เข้าไปใกล้อนลอีกครั้ง“แต่นายต้องอยู่”หน่วยติดอาวุธทั้งหมดเริ่มยกปืนพร้อมกันทันทีเล็งตรงมาที่อนลจันทร์สิตาขยับมายืนบังเขาอีกครั้งแทบอัตโนมัติ“ถอยไป” อนลพูดต่ำ ๆ“ไม่ถอย” เธอสวนทันทีเซเรน่ามองภาพนั้นเงียบ ๆก่อนถอนหายใจเบา ๆ ราวกับรำคาญ“ความรักนี่น่าหงุดหงิดจริง ๆ”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็ลั่นไกก่อนใครปัง!กระสุนพุ่งใส่ไฟด้านบนห้องจนระเบิดแตกทันทีพรึ่บ!ห้องกลางมืด

ลมเย็นยามใกล้รุ่งพัดผ่านซากไฟไหม้ด้านหลัง กลิ่นควันยังคลุ้งเต็มอากาศ แต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบลงทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบ “หาตัวยากชะมัดเลยนะ…” “…หมายเลขเจ็ด” จันทร์สิตาขมวดคิ้วทันที ผู้ชายตรงหน้าดูอายุประมาณสามสิบปลาย ๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวก ๆ ท่าทางสบายเกินไปเมื่อเทียบกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับอันตรายมาก อนลยืนขึ้นช้า ๆ แม้ร่างกายจะใกล้หมดแรงเต็มทีแล้วก็ตาม แต่สายตาเขากลับเย็นลงทันที “ถอยไปข้างหลังผม” เขาพูดกับจันทร์สิตาโดยไม่ละสายตาจากชายตรงหน้า “เขาเป็นใคร” เธอถามเบา ๆ อนลเงียบไปเสี้ยวหนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ “…คนที่ผมนึกว่าตายไปแล้ว” ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ ทันที “พูดเหมือนคิดถึงกันเลยนะ” เขาโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบดับช้า ๆ ก่อนเดินเข้ามาทีละก้าว หน่วยติดอาวุธด้านหลังทั้งหมดลดปืนลงเล็กน้อย เหมือนรอคำสั่งจากเขาคนเดียว ลินสีหน้าตึงขึ้นทันที “เดี๋ยวนะ…” เธอเหมือนนึกอะไรออก ก่อนหน้าเริ่มซีด “…อาเชอร์?” ชายคนนั้นยิ้มมุมปากทันที “โอ้ ยังมีคนจำฉันได้ด้วย” เร็นขมวดคิ้วงง ๆ แต่หมายเลขสามกลับนิ่งไปทันที ร่างทั้งร่างตึงขึ้นเหมือนร่างกายตอบสนองอ

ฝนเริ่มตกเบา ๆ ด้านนอกบ้านพักริมทะเลสาบเสียงหยดน้ำกระทบหลังคาไม้ดังสม่ำเสมอเงียบสงบจนแทบไม่น่าเชื่อว่าไม่กี่ชั่วโมงก่อน พวกเขายังอยู่ท่ามกลางไฟระเบิดและความตายอนลหลับไปแล้วหลังเสียเลือดมากเกินไปลินฉีดยาให้เขาเล็กน้อยเพื่อให้ร่างกายพักจริง ๆตอนนี้ชายหนุ่มนอนอยู่บนโซฟายาวใกล้หน้าต่างใบหน้ายังซีดแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นแล้วจันทร์สิตานั่งอยู่ข้างเขาเงียบ ๆตั้งแต่เข้ามาในบ้าน เธอยังไม่ยอมลุกไปไหนเลยเร็นหลับไปแล้วตรงอีกมุมห้องหมายเลขสามนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ แบบไม่พูดอะไรส่วนลินกับอาเชอร์หายเข้าไปคุยกันในห้องด้านในตั้งแต่หัวค่ำบรรยากาศเงียบมากเงียบจนจันทร์สิตาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งได้หยุดหายใจจริง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันเธอมองใบหน้าของอนลอยู่พักใหญ่ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“คุณนี่…”เธอพึมพำกับตัวเอง“ทำคนอื่นเป็นห่วงเก่งชะมัด”แม้หลับอยู่แต่มือของอนลกลับขยับช้า ๆปลายนิ้วแตะเข้ากับมือเธอเหมือนหาโดยอัตโนมัติจันทร์สิตาชะงักไปก่อนยิ้มออกมาเบา ๆแล้วกุมมือเขาไว้เหมือนเดิมไม่นานดวงตาของอนลก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆสายตายังพร่าเล็กน้อยจากยาแต่ทันทีที่เห็นเธอสีหน้าเขาก็คลายลงนิดห

“…ยูนา?”เสียงของอนลเบามากเบาจนแทบเหมือนหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัวจันทร์สิตาหันไปมองเขาทันทีตั้งแต่รู้จักกันมานี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเสียการควบคุมชัดขนาดนี้ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างอาเชอร์เงียบ ๆผมยาวสีดำถูกรวบต่ำใบหน้าขาวซีดดวงตานิ่งจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออกเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนธรรมดาแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้อาเชอร์เงยหน้ามองเข้ามาในบ้านผ่านกระจกก่อนยกมือขึ้นนิดเดียวเหมือนส่งสัญญาณว่า “ใจเย็น”ลินยังไม่ลดปืนลง“นี่มันอะไรกันแน่”อนลไม่ตอบสายตาเขายังคงจับอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกำลังพยายามยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิดยูนาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสายตาเธอสบเข้ากับอนลผ่านกระจกพอดีและในวินาทีนั้นเองดวงตาที่นิ่งสนิทมาตลอดกลับสั่นไหวขึ้นเล็กน้อยเธอเดินเข้ามาช้า ๆอาเชอร์ไม่ได้ห้ามลินขยับตัวมายืนด้านหน้าทันที“หยุดอยู่ตรงนั้น”แต่ยูนากลับไม่ได้มองเธอเลยสายตาเธอมีแค่อนลคนเดียว“…”ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อยเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายกลับเงียบไปจันทร์สิตารู้สึกแปลกขึ้นมาในอกทันทีเพราะสายตาที่ผู้หญิงคนนั้นมองอนลมันไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้าแน่นอนอนลค่อย

อากาศภายในบ้านยังเต็มไปด้วยความเงียบหลังยูนาร้องไห้ออกมาเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนเธอจะพยายามเช็ดน้ำตาเองลวก ๆ เหมือนไม่คุ้นกับการร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นอนลยังคงลูบหัวเธอเบา ๆท่าทางนั้นอ่อนโยนมากจนน่าแปลกใจจันทร์สิตามองภาพนั้นเงียบ ๆในอกยังมีความรู้สึกจาง ๆ ที่อธิบายไม่ถูกทั้งสงสารยูนาทั้งเข้าใจอนลแต่ก็ยังแอบกลัวอยู่ลึก ๆกลัวว่าสุดท้ายแล้วเธออาจเป็นแค่คนที่เดินเข้ามาทีหลัง“โอเค” ลินถอนหายใจยาวพยายามดึงทุกคนกลับสู่ความจริง“เรื่องดราม่าครอบครัวไว้ทีหลัง”เธอเปิดแผนที่บนโต๊ะทันที“ตอนนี้เราต้องคิดว่าจะเอายังไงต่อ”อาเชอร์เดินเข้ามาใกล้สีหน้าเริ่มจริงจังอีกครั้ง“เซเรน่าคงรู้แล้วว่ายูนาอยู่ที่นี่”“เร็วขนาดนั้น?” จันทร์สิตาถามทันทีอาเชอร์พยักหน้า“ยูนามีตัวติดตามฝังอยู่”ทุกคนชะงักทันทียูนาหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเหมือนเพิ่งนึกได้“หนูพยายามเอาออกแล้ว…”เธอก้มหน้าพูดเบา ๆ“แต่มันอยู่ลึกเกินไป”ลินสบถเบา ๆ ทันที“งั้นที่นี่ก็ไม่ปลอดภัยแล้ว”อนลปล่อยมือยูนาช้า ๆก่อนถามเสียงเรียบ“มีเวลาอีกเท่าไร”อาเชอร์มองนาฬิกา“ถ้าเร็วสุด…ไม่เกินคืนนี้”บรรยากาศตึงขึ้นท