Semua Bab ขย้ำรักมาเฟีย: Bab 91 - Bab 100

"สิ่งที่เจ้านายของอาชาปฏิบัติต่อฮันนี่ มันเป็นความรู้สึกของเขาจริงๆ รึเปล่าคะ" อาชาคลี่ยิ้ม คนสนิทของมาเฟียยังคงดูแลกุ้งที่อยู่บนเตาย่าง ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ละเลยคำถามของนายหญิงเลยสักคำ"นายแน่ใจตั้งแต่วันแรกแล้วครับว่าคุณฮันนี่กับคุณอันปันเป็นคนละคนกัน เหตุผลที่นายผมพยายามเข้าหาคุณก็เป็นเพราะว่าสนใจ""อาชาก็เห็นว่าตอนนั้นเขาใจร้ายกับฮันนี่จะตาย มันไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกที่เขาจะสนใจฉันจริงๆ""เจ้านายของผมปากก็เป็นแบบนี้แหละครับ เวลาที่เขาไล่ผู้หญิงที่พยายามเสนอตัวให้เขา เขาร้ายได้มากกว่านี้อีกนะ จริงๆ แล้วเขาไม่เคยใจดีกับใครเลย""จะ จริงเหรอคะ...""จริงสิครับ นายของผมไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้าหาทั้งนั้น แม้ใครต่อใครอาจจะคิดว่าเจ้านายของผมเจ้าชู้ มีผู้หญิงเยอะ เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น แต่ผมที่ใกล้ชิดกับนายมากที่สุดรู้ดีที่สุดว่านายไม่เคยเล่นกับผู้หญิงคนไหนเลย""เข้าข้างเจ้านายตัวเองมากเกินไปรึเปล่าคะ" อาชาหัวเราะออกมาเบาๆเขาไม่แปลกใจเลยสักนิด ว่าเพราะอะไรเจ้านายของเขาถึงหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้ ฮันนี่เป็นคนสวย สดใส ยิ้มง่าย แม้ในช่วงแรกที่เธอยอมรับข้อเสนอของเจ้านายเขา เธอก็ยังแสด

คฤหาสน์ของออสติน"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน" เท้าเล็กที่อยู่ในสลิปเปอร์พอดีเท้าหยุดชะงักเมื่อเสียงทักทายเป็นภาษาอังกฤษดังขึ้นไม่รู้ล่วงหน้าว่ามีคนรออยู่ในบ้าน ฮันนี่รีบหันกลับไปหาคนทางด้านหลังทันที"มี๊มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" "มานานแล้ว รู้ว่าตินและฮันนี่ขึ้นฝั่งแล้ว แม่เลยมารอ ฮันนี่..." นิโคลหันไปโบกไม้โบกมือเรียกคนตัวเล็กในประโยคหลัง คนถูกเรียกจึงค่อยๆ เดินเข้าไปหาหม่ามี๊ของออสตินโดยไวนิโคลคว้าหมับที่ข้อมือเล็ก ออสตินที่เห็นทุกอย่างรีบออกตัวทันที"มี๊คิดจะทำอะไร" "อยากคุยกับฮันนี่ เราน่ะมีหลายอย่างที่ต้องสะสาง เคลียร์งานบ้างนะก่อนจะทำอะไรตามใจตัวเอง" "ผมตั้งใจจะเคลียร์งานอยู่แล้ว แต่อยากพาฮันนี่ไปอาบน้ำก่อน""ไม่ไว้ใจแม่เหรอ กลัวแม่จะใจร้ายกับที่รักของลูกรึไง" นิโคลเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำทำเป็นไม่ไว้ใจแม่ ทำอย่างกับว่าแม่ตัวเองใจร้ายใจดำ"ทำอาหารเป็นไหม...ฮันนี่" นิโคลยิ้มให้คนตัวเล็ก ละเลยไม่ให้ความสนใจคนที่กำลังจ้องจับผิดทันที"อ๋อ พอได้ค่ะ แม่ของฮันนี่เปิดร้านอาหาร" "ว้าว มีชื่อร้านไหม แม่เคยทานอาหารที่ไทย" คนฟังยิ้มแห้ง ถึงอย่างนั้นฮันนี่ก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังตัวตนของเธอ"

แกร๊ก~ฮันนี่ปลดล็อกประตูห้องนอนของออสติสก่อนจะผลักเข้าไปอย่างถือวิสาสะเพนต์เฮาส์ของเขาที่ประเทศไทย ภายในห้องถูกปกคลุมด้วยโทนสีเทาดำ ทว่าห้องนี้กลับเป็นพื้นที่สีขาวครีม สบายตา สะอาดสะอ้าน มั่นใจว่าเธอเข้าไม่ผิดห้องเพราะกลิ่นหอมที่ปะทะจมูกอย่างจังในตอนที่ก้าวขาเข้ามาในห้องมันเป็นกลิ่นหอมของเขาจริงๆฮ้นนี่ชะงักเล็กน้อย ในยามที่สายตาหลุดลงที่โซฟาหน้าเตียงนอนขนาดใหญ่ มันกลับมีช่อดอกไม้วางอยู่ตรงนั้นของใคร? แล้วออสตินไปไหน!คำถามเล็กๆ ผุดขึ้นในหัว ฮันนี่มองซ้ายมองขวา สุดท้ายร่างสูงโปร่งดูดีก็ปรากฏตัวพร้อมกับกล่องกำมะหยี่ที่อยู่ในมือ"ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอจะต้องตามมาดูแลฉันแน่ๆ เธอทำให้ฉันดีใจนะ""คุณไม่สบายไม่ใช่เหรอคะ""ใช่...ฉันไม่สบาย ไม่สบายใจตราบใดที่เธอไม่ตอบตกลงที่จะเป็นของกันและกัน" ออสตินคุกเข่าตรงหน้าฮันนี่ การกระทำที่เกิดขึ้นโดยไม่มีปีมีขลุ่ยส่งผลให้ใจดวงน้อยกระตุกวูบ"คุณ...""แต่งงานกันไหม" สิ้นคำนั้น เหมือนร่างกายจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ ฮันนี่กรอกกลิ้งลูกตาไปมา มองคนตัวโตที่เปิดฝากล่องกำมะหยี่ เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามอยู่บนนั้น"ฉันยอมรับว่าฉันเคยมองข้ามเธอ พยายามที่จะไม่

ฮันนี่มองภาพเพื่อนรักที่กอดกันแล้วยิ้มออกมา เพราะอะไรกันนะที่ทำให้มาเฟียหนุ่มรับฟังอะไรมากขึ้น แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไรก็ตามที่ทำให้เขาเปลี่ยนแปลง เธอก็อยากนึกขอบคุณสิ่งนั้นอยู่ดีแขกเรื่อเริ่มทยอยกลับ นิโคลที่ควงคู่สามีอย่างเฮเลนอวยพรให้คู่บ่าวสาวก่อนจะแยกย้ายไปพักที่โรงแรมซึ่งคนของออสตินเป็นคนจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้วันนี้แม่มาลีเองก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว มันเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ มันเป็นน้ำตาแห่งความสุข หลายต่อหลายคำอวยพรที่ออกมาจากปากแม่ ตบท้ายด้วยการบอกกล่าวกับลูกเขยมาเฟียรักฮันนี่ให้มากๆ รักน้องจนสุดหัวใจ ฮันนี่เป็นคนดี คนเป็นแม่เชื่อว่าบุตรสาวของเธอจะทำให้บ้านเป็นบ้าน จะทำให้สามีมีความสุขที่สุดอย่างแน่นอน"นายครับ" อาชาเข้ากระซิบผู้เป็นนายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี มาเฟียหนุ่มเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี"ว่ามา""แฟนเก่านายหญิงอยู่ที่หน้าโรงแรม พยายามจะเข้ามาให้ได้ครับแต่ตอนนี้การ์ดของเราขวางไว้อยู่ นายจะให้ผมจัดการยังไงครับ""ไม่ต้อง เดี๋ยวกูจัดการเอง""ติน" ฮันนี่รั้งแขนคนรักเอาไว้แน่น เธอได้ยินสิ่งที่อาชารายงานคนรักของเธอ แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันดีเธอไม่อยากให้มีเรื่องแย่ๆ อะไรเกิดขึ้น

เกือบห้านาทีที่เป้าหมายหายเข้าไปในห้องน้ำ และแน่นอนว่า ทันทีที่ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรโผล่พ้นออกมา นางแบบสาวยิ้มหวานกลับไปทันที"ไม่คิดว่าจะยังรอ" "กลัวหอมชิ่งหนีเอาสูทแพงๆ ของพี่ไปเหรอ" หมอซานย์ไหวไหล่เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น ดูจากการแต่งตัวและข้าวของที่เธอใช้ เป้าหมายของเธอไม่ใช่การปล้นทรัพย์ แต่มันน่าจะเป็นอย่างอื่นมากกว่า"ไปที่โต๊ะกันเลยไหมคะ เพื่อนหอมรออยู่" ใบหน้าที่ลงตัวราวกับรูปปั้นขยับเบาๆ หญิงสาวเดินนำทันทีอีกด้าน"งานงอก วันเสียตัวของเพื่อนอีแองจี้มาถึงแล้วเหรอนี่!" แองจี้มองภาพเบื้องหน้าตาค้างคนไม่อยากมีผัว แต่อยากเสียตัวเพราะอยากมีลูกกำลังพาผู้ชายมาที่โต๊ะให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนั้น คือคนที่เพื่อนรักของเธอเล็งไว้หล่อแล้วไง สุดท้ายกระเทยอย่างเธอก็เป็นห่วงเพื่อนอยู่ดี"พี่คะ จะว่าไปแล้ว หอมยังไม่รู้จักชื่อพี่เลยนะ" นางแบบสาวชวนคุยระหว่างทาง"คุณชื่ออะไรนะ" "กล้วยหอมค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณหรอก เรียกหอมเฉยๆ ก็ได้ค่ะ พี่ล่ะ...ชื่ออะไร" "ซานย์" "เราไม่เคยเจอกันเลยอ่ะ ทั้งที่พี่หล่อราวกับดารา" หมอซานย์เค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ"ชอบคนหล่อเหรอเรา" คราวนี้เขามองเธอนานขึ้น ทำค