บททั้งหมดของ THE BILLIONAIRE'S JOBLESS WIFE: บทที่ 71 - บทที่ 80

"You seriously think that makes a kiss on the cheek no big deal?" He raised an eyebrow, not missing a beat. "Maybe you're just missing all those other times," he teased, a smirk tugging at his lips. "You know, the ones where we really—" "Shut up!" napatakip na ako sa mukha sa sobrang kahihiyan. "You shut up, Taki boy!" Himig ko ang bigla niyang pananahimik, kaya dahan-dahan kong inalis ang kamay ko na nakatakip sa aking mukha. Pagtingin ko sa kaniya, agad akong napakunot-noo nang bumungad sa akin ang seryoso niyang mukha, kahit na may bahagyang tuwa sa ekspresyon niya. "What did you call me?" weird niyang tanong sa akin. Mas lalong kumunot ang noo ko at napaisip sa tanong niya. Nang maalalang natawag ko nga siya sa kaniyang Japanese name, nanuot ang hiya sa katawan ko. "Nabingi ka lang!" asik ko. Mabilis akong umalis sa kama, saka siya tinalikuran, at nagmartsa na sa pintuan. Pero bago ko pa mapihit ang doorknob ay nahawakan na niya ako sa braso. "I wasn't hearing things. Yo

Bigla akong naubo, ganoon din si Ojiisan. Inabot ko ang tubig, saka ito ininom bago nagawang ngitian ang medyo nagulat na si Nao. Nalihis ulit ang usapan pagkatapos no'n. Salamat naman dahil hindi ko talaga alam ang isasagot kapag tungkol na sa pagiging hopeless ko sa paghahanap ng trabaho ang usapan. Unang tumayo si Ojiisan nang tapos na kaming lahat kumain. Nakasunod lang ang mga mata namin sa kaniya hanggang sa pagpasok niya sa kaniyang kuwarto. Tumayo na rin ako pagkatapos upang simulan ipunin ang pinagkainang mga pinggan. "Let me help you." Natigilan ako at napatingin kay Nao sa biglaan niyang pagsasalita. Hindi agad ako nakapagsalita kung kaya iyon ata ang kinuha niyang pagkakataon para kunin sa akin ang hawak ko pang plato. "Hala, hindi," bawi ko sa kaniya sa plato. "Bisita ka rito, kaya let me handle it." I may not be fond of her existence here, but still, she is a visitor. Nakakahiya kung patutulungin ko siya dito, kahit kaya ko naman na. "No, no," she said, waving it

Kinuyom ko ang kamao ko sa inis. Tumagal ng hula ko ay halos isang oras akong nakagano'n lang. Nagpupuyos sa inis. Sa huli ay napabuntong-hininga na lang ako at ni-relax ang sarili sa inuupuan. I closed my eyes, and leaned back against the cold metal of the bench. My mind kept wandering. Lost in a sea of thoughts that seemed to drown out everything else. Habang nandito ako, ano na kaya ang ginagawa ng mokong? Siguro nakikipagtawanan na siya sa kaniyang childhood friend. Sa sobrang saya niya kasama ang babaeng iyon, hindi na niya siguro mapapansin ang pagkawala ko. Iniisip ko pa lang ito, para nang babaliktad sa sakit ang tiyan ko. Wala ba talagang pakialam sa akin ang isang 'yon? Talaga ba, Riel? Wala lang ba sa'yo 'yong halos dalawang linggo nating pinagsamahan? 'Yong bembangan natin sa kotse, pati 'yong make out session natin, walang impact 'yon sa'yo, gano'n? I heard the faint sound of footsteps from behind, but I didn't think much of it. Mas lunod ako sa maraming katangungan

Nahinto ako sa pag-iisip nang may kumatok sa pintuan. N*******d na ako at handa nang maligo kaya hindi ko pinagbuksan ang makikisabay na namang mokong. Nitong nakaraan, lagi na lang kami sabay maligo. Ayaw talaga magpaawat ng halimaw. Gusto pati sa banyo ay may mangyaring kababalaghan. Na-adik na. Bahala siya d'yan sa labas. I almost smirked, shaking my head as I started to sink my entire body into the warm water in the bathtub. I could feel his eyes on me even from behind the door. How possessive could one person be? Bahala talaga siya d'yan sa labas. Basta ako, magre-relax na muna dito. Ngayon ang uwi namin sa Pinas. Gusto pa sana magpa-extend ng halimaw ng another two weeks dito, kaso kinontra ko na. Ayaw pa pumayag kung hindi ko lang ipinangako na babalik na lang kami dito soon. Hindi ito ang inaakala kong magiging dulo ng trip to Japan namin. Pumunta kami dito para sa honeymoon namin, na parte lang ng pagpapanggap namin. Who would have thought that Riel could make even th

We finally arrived at Riel's mansion after what felt like hours on the road. Habang papalapit kami sa gate ay siyang naririnig ko naman ang maiingay na mga tao sa loob. Oo nga pala't may pa-welcome party ang Alcantara sa amin. Mabuti na lang talaga at pinili kong mag-tube sa byahe. May silbi din ang pagtitiis ko ng lamig sa airport ng Japan kanina. Ngayon pa lang, ramdam ko na ang pagod. Pagod sa maraming bagay. Pagod sa dalawang byaheng sinakyan bago mapunta dito. When we stepped out of the car, the sight that greeted us was nothing short of grand. The mansion was buzzing with activity, guests walking around with drinks in hand, laughter and chatter filling the air. A live jazz band played softly in the corner, adding to the fancy atmosphere. Malamang, welcome party na gawa ng bilyonaryong pamilya. Ano pa ba'ng aasahan ko? Gusto kong dumiretso sa kwarto at magpahinga na lang, kaso alam ko rin na hindi pa muna puwede. Ang bastos ko naman kung gano'n. Naramdaman ko ang marahan