Startseite / Romance / THE BILLIONAIRE'S JOBLESS WIFE / Kapitel 1 – Kapitel 10

Alle Kapitel von THE BILLIONAIRE'S JOBLESS WIFE: Kapitel 1 – Kapitel 10

242 Kapitel

Prologue:

Chapter 1:

Nagising ako sa maiingay na ugong ng mga sasakyan mula sa labas ng bintana. Bagong araw, bagong paalala na naman na hinding-hindi titigil ang takbo ng oras dahil lang sa may malaking problema ang isang tulad ko. "Champagne pa more!" inis kong bulong sa sarili. Ang sakit ng ulo ko. Pakiramdam ko ay para itong binibiyak ng paulit-ulit. Minukbang ba naman ang champagne kagabi, kaya ito at ninanamnam ang sariling kagagahan. Mabuti na lang talaga at to the rescue ang isang Celine. She was the one who drove me back to the apartment. I guess it's only right since she was the one who invited me to that party, which I still don't get why I even went to in the first place. Babaetang 'yon! Bumangon ako at naupo sa gilid ng aking kama. Marahan na hinilot ang sentido, saka sinipat ang katutunog pa lang na alarm-clock sa tabi. "9:300 AM pa lang. Great. Panibagong araw na naman para harapin ang 'di matapos-tapos na problema ng isang dalaga na tulad ko," halos walang pag-asa kong usap sa sari

Chapter 2:

The meeting was scheduled for 3 PM, and I barely had time to prepare. Sumakay ako ng tricycle papunta roon at ganoon na lang ang kabigatan sa dibdib ko nang sinuko ko kay Manong driver ang natitira kong trenta pesos. I looked up at the building, and it seemed so tall. The glass windows reflected the sunlight, making the entire building look like it was touching the sky. Ilang beses pa ba ako gugulatin ng mayayaman na ito sa buhay ko? I frowned as I eyed my dress. It wasn't exactly fancy, but it was the best I had. A simple black number, tight around the waist and flowing out slightly at the hips. Hiniram ko pa 'to kay Celine last weekend dahil sa pinuntahan naming event. Akala ko sobrang tino nang tingnan para sa interview na ito pero wala, mukha pa rin akong bruha sa tabi. The sleek glass walls and modern architecture of the lobby screamed wealth and power. A soft hush fell over the room, the kind you only get in places where everything is meticulously crafted to look perfect. H

Chapter 3:

"What exactly are you offering?" I crossed my arms. He leaned back in his chair, his expression unreadable. "Security, financial stability, and the chance to rebuild your life. In return, you'll be my wife for the sake of convenience and appearances." Convenience and appearances... Muntik ko nang maibato sa kaniya ang walang laman kong wallet. Pero syempre hindi ko 'yon puwedeng gawin. Sa estado ng buhay ko ngayon, just hearing the words financial stability felt like music to my ears. Pero seryoso... kasal? Wife? Alam kong wife material talaga ako, pero seryoso talaga? "Ano'ng kapalit?" I asked, trying to find a loophole. I knew it couldn't be this simple. Saglit siyang ngumiti, pero hindi 'yong ngiti na masaya. Iyon bang parang inaasahan na niya ang tanong ko. "No catch. Except that you'll need to play the role convincingly. And once the agreement ends, we'll go our separate ways. No strings attached." Kaya ko ba 'yon? Ang madikit na nga lang sa pangalan niya, e, nakakalul

Chapter 4:

Dumaan muna ako sa malapit na mumurahing restaurant bago pumara ng tricycle pauwi. Sa sobrang gutom ko, nakadalawang rice ako sa isang order lang. Nag-take-out na rin ako para sa dinner ko mamaya. "Thank you po," ngiti ko kay Manong pagkaabot niya sa akin ng sukli ko bago bumaba. Ngingiti-ngiti pa ako't pakanta-kanta habang naglalakad paliko sa may apartment ko. Kaso gano'n na lang ang gulat ko nang makita si Aling Julia, ang landlord, sa labas ng apartment. "Sa wakas!" malakas niyang sabi. Galit at halos namumula na ang pisngi niya. "Sawa na ako sa mga palusot mo kaya ayan sa'yo!" "Oh my God!" napatakip ako sa namilog kong bibig dahil sa gulat. Pinagtatapon niya sa labas ang lahat ng mga gamit ko. Nagkalat na sa paligid ang mga babasagin doon, kahit 'yong kakalaba ko lang na panty at bra ay hindi rin pinalagpas. Tumingin ako sa paligid at ganoon na lang ang pagguho ng mundo ko nang makita ang mga taong nagbubulungan habang may binibigay sa akin na halong awa at tuwang tingin.

Chapter 5:

Isang itim na kotse ang sumalubong sa akin pagkalabas ko pa lang sa entrance ng building. Ni hindi ko napansin na hindi pala nakasunod si Riel. Kanina lang ay sinasabayan ako sa paglalakad. Saan naman siya nagpunta? Habang nagpapalinga-linga ang mga mata ko sa paligid ay nakuha ng atensyon ko ang lalaking lumabas sa kotseng maghahatid daw sa akin. Nginitian ako na agad ko naman sinuklian ng matamis na ngiti. Kung hindi ako nagkakamali ay parang dalawang taon lang ang tanda niya sa akin. Makisig, matipuno at pormal ang suot. Isa pang hindi mapapa-sa'kin. Lumapit ako sa kotse at ganoon na lang ang pagkatulala ko roon nang mamukhaan ang uri nito. This wasn't just any car. It was a shiny, high-end vehicle, the kind that you only see in magazines or movies. Lumunok ako at mas lumapit pa roon. Pormal akong pinagbuksan no'ng driver. Grabe! Pati pagkilos niya ay praktisadong praktisado. "Miss Alina, please," he said, gesturing toward the back seat. Tahimik akong pumasok at naupo sa l

Chapter 6:

"Here we are, Miss Alina," the driver said as he parked the car and stepped out to open the door for me. I took one last look at the car, then followed the driver as he led me to the entrance of the house. Grabe! Unang apak pa lang sa tinatayuan nitong lupa ay halos mangilabot na ako. Sa palabas ko lang nakikita 'yong ganito kagara na mansyon, e. Sinong mag-aakala na darating ang panahon na dadalhin ako rito ng aking mga paa para tumira at magpanggap na asawa no'ng may-ari. Wow! The mansion had high stone walls, tall, elegant columns, and windows so big that you could probably fit an entire car in one of them. The white marble steps leading up to the grand entrance were polished so perfectly that I thought I might slip and fall flat on my face if I wasn't careful. Kumurap-kurap pa ako ng maraming beses, iniisip kung totoo ba lahat ng nakikita ko sa harap, kasi sa totoo lang? Kahit sa panaginip ay sobrang imposible na makakapunta ako sa ganitong klaseng bahay. Hindi pa ako naka

Chapter 7:

I opened my mouth to speak, but no words came out. Instead, I asked myself if I was really okay. Kung tama ba ang naging desisyon kong ito. Gusto kong sabihin sa kaniya lahat. Gusto kong sabihin na 'yong anak niya ay nagipit kaya kumapit sa patalim. Gusto kong sabihin kung gaano kahirap mamuhay sa syudad na walang trabaho, pero hindi ko kaya. "Ayos lang ho ako, 'Ma. Si Scar? Kamusta naman po siya? 'Yong pag-aaral niya?" "Ewan ko ba sa batang iyon, natuto nang magbarkada," natatawa niyang sambit. Ganiyan na talaga siya sa aming magkapatid. Kung 'yong ibang nanay ay halos kamuhian na ang anak kapag pasaway at matigas ang ulo, si Mama hindi. Lagi lang talaga siya kalmado at mapagpasensya. Iyan ang ugali niya na hindi namin namana ng kapatid ko. Hands down talaga ako sa pagpapalaki niya sa amin ni Scar. Ni hindi niya ipinakita na nahihirapan siya kahit mag-isa lang niya kami pinalaki. Sa buong buhay ko, isang beses ko lang siya nakitang umiyak at iyon ay noong g-um-raduate ako sa c

Chapter 8:

Isang simpleng kulay itim na t-shirt lang naman ang pang-itaas niya. Hapit na hapit ito sa malapad niyang balikat, at isang dark-gray na sweatpants. Sobrang simple lang pero kung paano niya ito dalhin ay parang siya na ang naging model nito sa isang sikat na magazine. Feeling ko naman okay lang ang suot kong Doraemon na pajama sa dinner na ito. Nang malapit na si Riel ay tumayo ako bilang pagbati kahit hindi ako sigurado kung iyon ba ang tamang gawin. Sinuklian naman niya ako ng simpleng tango at naupo na sa harap ko. Ang kaniyang presensya ay naging sapat para umalingawngaw ang katahimikan sa paligid kahit na tahimik naman talaga mula kanina. "Good evening, Alina," he casually greeted, his voice smooth, like it always was. Bago ko pa siya mabati pabalik ay mabilis nang nagsipagkilos ang mga tao niya. Nilagyan ng kung anu-anong 'di ko maintindihan na mga bagay ang harap namin. Basta mga pagkain na hindi pamilyar sa akin pero mukhang masasarap. The way his staff members move, p

Chapter 9:

Gusto ko siyang pahintuin at sabihing hindi pa ako handa o 'di kaya ay humingi ng kaunting palugit kahit isang araw lang, kaso huli na. Nasa tapat na kami ng pintuan. Talagang wala nang atrasan. "This is my room..." aniya at humarap sa akin. Ewan ko kung imahinasyon ko lang iyon pero parang may saglit na dumaan na nakakaasar na ngisi sa labi niya. Pinihit niya ang door knob at binuksan ito. "My office room, rather..." Para akong nanlumo sa tinatayuan at gusto na lang magpalamon sa lupa nang masilip ang loob. Office room nga! More like corporate office. My eyes widened in surprise nang mapagtantong ito ang ibig niyang sabihin na room kanina. Oh my God, Alina! Ano ba'ng pumasok sa utak mo para maisip na sa kuwarto nga niya kayo mag-uusap? At naisip mo pa talagang may mangyayari sa inyo, ha?! "Wait," I said, suddenly feeling like I had been fooled. "This is your room?" He just looked at me, a sly smile tugging at the corner of his lips. "Yes, and this is where we'll talk."

ZURÜCK

...

WEITER

CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

DMCA.com Protection Status