All Chapters of แรกแย้ม : Chapter 61 - Chapter 70

ทั้งสองตัดสินใจว่าจะให้พริณตารับทุนการศึกษาครั้งนี้ เรื่องราวระหว่างสองปีที่พริณตาต้องไปเรียนต่อต่างประเทศนั้น พฤกษ์บอกกับเธอว่าจะไปเยี่ยมเธอที่โน่นทุกเดือน หรือไม่ก็สลับกันไปมา “หมอ จะไปหาหวานบ่อยไหม” “ก็บอกว่าจะไปหาทุกเดือนไง พูดรอบที่ร้อยแล้วเนี่ย” พฤกษ์บีบจมูกเมียรัก เธอพูดคำนี้วนไปวนมา เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เธอเคยไปต่างประเทศแค่ไม่กี่ครั้ง ก็ไปตอนที่เขาพาไปนั่นแหละ แล้วตอนนี้ให้เธอไปอยู่ที่นั่นตัวคนเดียว ถึงจะเป็นประเทศที่ปลอดภัยแต่เธอก็ยังอดกลัวไม่ได้ “หวานกลัวอะ ไม่เคยอยู่คนเดียวคิดถึงหมอแน่เลย” พริณตากอดเขาแน่นกว่าเดิมแค่คิดถึงวันที่ต้องจากลาเธอก็ใจหายอีกครั้ง “ให้มันแน่เถอะ ห้ามไปหาผัวใหม่นะ” พฤกษ์บ่นไม่จริงจังเพราะรู้ว่าพริณตาเป็นคนอย่างไร สำหรับเขาไม่กลัวใจพริณตา แต่กลัวหนุ่มที่จะมาตามจีบมากกว่า “หมอนั่นแหละ อยู่ที่นี่ห้ามแรด เก็บนอไว้ด้วย” พริณตาทำหน้าตาขึงขังให้เขา นอของเขาเธอมีไว้ใช้คนเดียวห้ามคนอื่นใช้ “โห เดี๋ยวนี้มีขู่นะคุณเมีย” พฤกษ์พูดพร้อมทั้งกระชับกอดลูบหลังอย่างอ่อนโยน เขาเองก็ใจหายเหมือนกันที

พริณตานั่งทำตาปริบ ๆ อยู่กลางห้องรับแขกของบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ ชายสูงวัยมาพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคน ทั้งคู่ยังดูแข็งแรงดี ถ้าไม่บอกว่าเป็นพ่อกับแม่ของพฤกษ์เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อ เพราะทั้งคู่ดูไม่เหมือนคนสูงอายุแล้วตามที่พฤกษ์บอกเธอ และความดูดีของทั้งคู่ ทำให้พริณตาเข้าใจแล้วว่าออร่าของคนรวยเป็นอย่างไร “สวัสดีค่ะ” พริณตายกมือขึ้นไหว้ทั้งคู่เมื่อตั้งสติได้ “ทำไมนั่งตัวเกร็งอย่างนั้น เมียตาพฤกษ์” เสียงทักทายของมารดาของชายหนุ่ม ทำเอาคนที่เกร็งอยู่แล้วเกร็งมากขึ้นไปอีก “แม่ทักแบบนี้เมียผมก็ยิ่งเกร็งกว่าเดิมอีก” พฤกษ์พูดพร้อมทั้งเข้าไปสวมกอดมารดาและผู้ที่เป็นบิดา พฤกษ์ถึงจะอายุมากแล้วและเป็นถึงอาจารย์หมอแต่เมื่ออยู่กับบิดามารดา เขาเป็นเพียงลูกชายที่น่ารักของทั้งคู่เหมือนเดิม“พี่พลอยมาด้วยไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามถึง พี่พลอยหรือพลอยพัชชา พี่สาวของเขา เธออายุมากกว่าเขาสองปี พ่อกับแม่เพิ่งบอกว่าชายหนุ่มมีแฟน พลอยพัชชาเลยอยากมาดูหน้าน้องสะใภ้“เห็นว่าจะตามมานะ” พ่อตอบ“ฉันขอคุยกับเมียแกก่อน กว่าจะให้ครอบครัวได้เจอตัวเป็น ๆ ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา” คุณวารี บ่นลูกชายสุดที่รักเพราะเ

“ทัน ๆ” พริณตาถึงกับอึ้ง แม่ลูกคู่นี้ น่ากลัวจริง ๆ“หวาน หนีพี่ไม่พ้นแล้วนะ ยังไงก็ต้องแต่งกับพี่” เขาพูดพร้อมทั้งยกโทรศัพท์ที่มีภาพวิดีโอของเขาและเธอ“หวานไม่เคยจะคิดหนีจากหมอเลย หวานรักหมอ” พริณตาพูดเองก็อายเอง ลืมตัวว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันตามลำพัง“คุณ น้ำจิ้มซีฟู้ดนี้หวานไปหน่อยไหมคะ” คุณวารีหันไปพูดกับสามี จากนั้นทั้งคู่ก็ยกแก้วไวน์ขาวขึ้นจิบ สร้างรอยยิ้มให้ทั้งพริณตาและพฤกษ์ พริณตานั่งมองพ่อแม่ของแฟนหนุ่ม ท่านทั้งสองกำลังเต้นรำตามจังหวะเพลงที่พฤกษ์เปิดจากโทรศัพท์มือถือ เพลงนี้เป็นเพลงที่ใช้เปิดในงานแต่งงานของทั้งคู่เมื่อเกือบสี่สิบปีก่อน“พ่อกับแม่พี่เจอกันในงานเต้นรำ” พฤกษ์พูดขึ้นตอนที่สายตาจับจ้องไปยังท่านทั้งสอง พริณตามองภาพตรงหน้า ไม่แปลกใจเลยที่พฤกษ์จะอบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ ก็คงเพราะเขามีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้สินะคืนนั้นพลอยพัชชาไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน เธอเพียงแต่โทร.มาบอกว่าจะกลับไปกรุงเทพฯ เลยเพราะมีงานด่วน“ป่านนี้ ไข่ฝังมดลูกแล้วมั้ง” พฤกษ์พูดกับพริณตาในตอนเช้าที่ทั้งสองวิ่งออกกำลังกายที่ชายหาด“อะไรคะหมอ” พริณตางงกับคำพูดเขา“ก็พี่พลอยไง พี่ภามส่งข้อความมา

“หวาน..อ๊า..รักหมอ..ผัวขา หวานเสียว” เขาบอกรักเธอแต่เอวสอบก็ยังกระแทกลงมาไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน เสียงบอกรักขาดช่วงสลับกับเสียงครางของเธอ ทำให้เธอน่ารัก จนเขาอดแกล้งไม่ได้เลยจริง ๆ “อ๊า หมออย่า มันเสียว” เธอร้องห้ามทันทีเมื่อความเสียวเข้าเล่นงานไม่หยุด ตอนนี้นอกจากกระแทกเข้าสุดออกสุดแล้วเขายังหมุนวนจนเธอร้องออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ไม่ไหวแล้ว” พริณตาร้องคราง ร่างบางสั่นสะท้าน หน้าแดงไปทั้งหน้า เหงื่อไหลซึม เพราะถึงจุดสุดยอดในทันที เธอแตกกระจาย ล่องลอยในท้องฟ้าหรือที่ไหนสักแห่ง ร่างบางกระตุกเกร็งหลายต่อหลายครั้ง ยิ่งเธอถึงจุดสุดยอด ก็ยิ่งสร้างความตอดรัดให้เขาไม่หยุด พฤกษ์เองก็ครางออกมาไม่ต่างจากเธอ “เมียจ๋า ผัวเสียว” เขายังคงขยับเข้าออกในตัวเธอ ความนุ่มลื่นแต่ตอดรัด มีมากเสียจนเขาทนแทบไม่ไหว แต่เขายังอยากยืดเวลาแห่งความสุขนี้ออกไป “อ๊า” พริณตาที่นอนหลับตาพริ้มเพราะความสุข ร้องครางอีกครั้งเมื่อเขาพลิกกายเธอให้อยู่ในท่านอนคว่ำ หญิงสาวหันมามองด้านหลังสบสายตาเขา “ไง กวางน้อยของพี่” อา...ท่ากวางเห

แล้วก็ถึงวันที่เขาและเธอต้องจากลา พฤกษ์เดินทางมาอยู่เป็นเพื่อนเธอหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นเขาก็ต้องเดินทางกลับ ความห่างไกลทำให้ทั้งสองยิ่งคิดถึงกันมากขึ้นเรื่องการเรียนพริณตา ไม่มีปัญหาเพราะหลักสูตรที่เธอเรียนต่อเป็นหลักสูตรภาคภาษานานาชาติ การเรียนการสอนจึงเน้นภาษาอังกฤษเป็นหลัก แต่สิ่งที่เป็นปัญหาของเธอคือ ความคิดถึง เธอไม่เคยคิดว่าความคิดถึงจะรุนแรงถึงขนาดนี้“หมอทำอะไรอยู่คะ” เธอวิดีโอมาหาเขาหลังจากเรียนเสร็จแล้ว ชายหนุ่มยิ้มให้กล้อง ตอนนี้เขากำลังจะเตรียมตัวสอนในวิชาคาบถัดไป“พี่กำลังเตรียมตัวสอนวิชาถัดไปค่ะ” พริณตามองเวลา ใช่สินะ เวลาห่างกันสองชั่วโมง เธอเลิกเรียนแล้วแต่เขายังไม่เลิกสอนเลย“ไว้หวานค่อยโทร.หานะคะ” พริณตาบอกเขาเมื่อเห็นว่าเขากำลังเดินจากห้องพักอาจารย์เพื่อไปยังห้องสอน“ครับ ไว้พี่โทร.หานะครับ” พฤกษ์ยิ้มให้กล้องอีกครั้งจากนั้นก็กดวางสาย ความคิดถึงกำลังเล่นงานเขาและเธออย่างหนัก แค่สามวันเอง สามวันที่เหมือนจะขาดใจหลังจากสอนวิชาสุดท้ายเสร็จ พฤกษ์ก็มุ่งหน้าไปยังคลินิกของตัวเอง พยาบาลโทร.มาแจ้งตั้งแต่สอนจบวิชาสุดท้าย ว่าวันนี้ให้รีบเข้าไปหน่อยเพราะมีการจองเข้ามาทางอินเทอร์เ