บททั้งหมดของ Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO: บทที่ 311 - บทที่ 320

“Tara, maghakot na tayo ng gamit mo,” ani Lucas na nauna pang pumasok sa loob.“Wala na akong choice,” sabi ni Maya, nakasandal sa pinto habang pinagmamasdan si Lucas na nagbubuhat ng gamit. Pawis na pawis ito pero nakangiti pa rin.Puno ang likod ng kotse ng mga kahon at ilang lumang gamit. Tahimik lang siya. Inikot niya ng tingin ang maliit na silid, ang lumang kurtina, ang lamesita, at ang dingding na dati niyang sinandalan sa mga gabing pagod sa trabaho at paghabol sa mga pangarap.Isang taon siyang tumira rito at ngayon, paalis na siya.“Okay ka lang?” tanong ni Lucas, hawak ang kahon ng mga pabango niyang ginagawa.Tumango siya, pinunasan ang mata. “Oo. Medyo nakakalungkot lang. Parang bahagi na ng buhay ko ‘to.”“Baka oras na para magsimula sa bago. Minsan kailangan nating bumitaw sa luma para tanggapin ang bago at mas maganda,” sagot ni Lucas, binuksan ang pinto ng kotse.Sumakay siya, tahimik na pinanood habang unti-unting lumalayo ang apartment sa rearview mirror.Nakarating

“Anong pangalan ng pabango mo?” tanong ni Lucas, mababa ang boses. Nalanghap niya ang mabangong hininga nito.“Passion,” mahinang sagot ni Maya.Ngumiti si Lucas, bahagyang lumapit pa. “Hindi lang Passion, Maya.”Bahagya nitong inilapit ang labi sa tenga niya, bumulong.“Intense Passion.”Kumabog ang dibdib niya. Awtomatikong napaatras siya.Ang amoy ng pabango, halong sandalwood at init ng balat ni Lucas, parang nilamon ng hangin ang pagitan nila. Intense nga.Bago pa siya tuluyang malunod sa titig nito, mabilis siyang umatras. “O-okay na. I’ll… take note of the formula. Pero parang may gusto pa akong idagdag. Umalis ka na muna ng makapag-concentrate ako,” aniya sabay tulak sa lalaki.Makalipas ang isang oras, nasa workshop pa din si Maya, nakaupo, hawak ang maliit na bote ng Intense Passion.Habang iniikot ang baso, sinulyapan niya si Lucas na nakasandal sa pinto, shirtless, at nakatitig sa kanya.“Subukan mo ulit ‘to,” sabi niyang pinilit huwag ma-distract, abot ang bote. “Sabihin m

Late night na. Tahimik sa buong building ng Timeless Essence Tower.Tanging mahinang ugong ng aircon at tipa ng keyboard ang maririnig.Nakayuko sa desk si Maya, abala sa pagtatype ng report para sa CEO.“Ms. Marasigan,” boses ng CEO sa intercom.“Still working?”Nagulat siya, tumigil sa pagta-type.“Ah, opo, Sir. Kakaunti na lang po, tapusin ko lang ‘tong report bago umuwi. May kailangan po kayo? Pwede ko p kayong samahan pa.”Tahimik sandali.“Wala naman. Umuwi ka na, masyado ng gabi. Para din mapahinga ka,” sabi ng tinig.Napatigil siya. Sanay siya sa malamig, diretso, business-like na tono nito. Pero ngayong gabi, iba. Parang may lambing.“Thank you, Sir,” mahinang sagot niya.“Goodnight, Maya.”“Goodnight, sir.”Habang nagsasalita ito, napatingala si Maya sa glass divider.Sa likod ng manipis na salamin, naroon ang anino, nakaupo, bahagyang nakatagilid, mukhang nakikinig din.Hindi niya maintindihan kung bakit bigla siyang napangiti.Bakit ba parang gusto na niyang dukwangin ‘yung

Pumasok si Daryl, hawak ang cellphone, seryoso ang mukha.“Sir, nakaalis na si Maya,” sabi nito. “Tinawagan ko pero hindi sumasagot.”Biglang tumayo si Lucas mula sa swivel chair. Walang sinabi. Kinuha lang ang coat at cellphone, mabilis na lumakad papalabas.“Lucas!” tawag ni Iris, pero hindi ito lumingon.Nang mawala ito sa pinto, nagkatinginan sina Iris at Daryl.“Pagsabihan mo ang kaibigan mo,” sabi ni Iris. “Naliligaw ng landas.”“Anong masama sa umibig?” balik ni Daryl, diretsong tumingin sa kanya.“Magkababata kayo, Daryl. Alam mong nakaguhit na sa palad ni Lucas ang pakasalan si Camille. Hindi iyon basta relasyon, merger ‘yon. Pinagtagpo ng pamilya, hindi ng damdamin.”“May presyo ba ang lahat sa mga mayayamang kagaya ninyo?” tanong ni Daryl, may hinanakit sa boses.“Meron,” sagot ni Iris, diretsong tumingin sa kanya. “Mas mahalaga ang pamilya at negosyo kaysa sa damdaming puwedeng pigilan.”Napangiti si Daryl, mapait. “Bakit? Nagmahal ka na po ba, Ma’am Iris? Namili ka na ba

Alas-dos ng madaling-araw.Naalimpungatan si Maya habang natutulog sa mahabang sofa na tila kama.Nakatitig siya sa kisame, at parang may alon na dumaan sa dibdib niya, nahahati sa dalawang tanong, nangyari ba ‘yon o panaginip lang? Naramdaman niya ang malamig na hangin mula sa aircon, wala siyang saplot pero balot ng kumot, at ang pinakamasakit sa lahat, ang pamilyar na amoy ay nananatili sa balat niya.Napakurap siya. Tumagilid. Sa maliit na mesa ay nakatiklop nang maingat ang uniform niya.Hindi… hindi puwedeng totoo ‘yon, pigil niyang isip. Bakit siya pumayag?Mabilis ang tibok ng puso niya. Parang ngayon lang niya naramdaman ang bigat ng lahat, ang kirot sa ibabang bahagi ng katawan, at ang surot ng konsensya. Hiyang hiya siya sa nangyari, nanginginig ang mga kamay niya habang nagbibihis.Sinikap ayusin ang sarili, pero sa bawat tali ng buhok at butones ng blouse, may tanong na pumapasok sa kanyang utak. Paano niya haharapin ang CEO?Kinuha niya ang bag, sumilip muna sa paligid, a