Tous les chapitres de : Chapitre 521 - Chapitre 530

Nagdalawang-isip si Iris bago sagutin ang tumutunog na cellphone.Tumango si Daryl bilang pagpayag na sagutin niya kahit hindi niya tinatanong.Huminga siya nang malalim, tumayo at lumayo ng konti saka pinindot ang screen.“Hello? Anong kailangan mo Harvey?”Sa kabilang linya, may katahimikan muna, tapos isang hingang putol-putol. Parang pinipigilan ang iyak.“Iris…” basag ang boses ni Harvey. “Please… just listen.”Nanlamig ang mga daliri niya, pero hindi niya ibinaba ang tawag.“Nakikinig ako,” sagot niya, mahinahon.“I know it’s late,” mabilis na dugtong ni Harvey. “I know I messed up. Pero mahal kita. Mahal na mahal. Hindi mo pwedeng itapon ‘yon basta-basta. Ikaw ang first love ko na matagal ko ng hinahanap. At ako din ang first love mo, di ba?”Pumikit si Iris. Hindi dahil naaantig, kundi dahil nakakapagod.“Harvey,” sabi niya, mababa pero malinaw. “Hindi ko itinatapon ang kahit ano. Wala lang talagang tayo. Mga bata pa tayo that time. Marami ng nagbago.”“Pero pwede pa--” naputo

Sumabog ang katahimikan ng hardin.“Itigil ang kasal!” sigaw ni Harvey, basag ang boses pero malakas ang loob.Nagtilian ang ilang bisita. Napalingon ang lahat. Ang officiant ay napaatras dahil sa komosyon, hindi alam kung ipagpapatuloy o hihinto.Humakbang si Harvey palapit sa gitna ng aisle, diretso ang tindig, nanginginig ang panga.“Bago ninyo isipin na masama akong tao dahil sa pagtutol ko sa kasal na ‘to,” sigaw niya, “nagkakamali kayo. Ako ay nagmamahal lang. At gusto kong protektahan si Iris!”Napatingin si Iris, nanginginig sa galit.“Harvey, tumigil ka na,” mariin niyang sabi.Pero hindi siya pinansin ng lalaki.“Don Apollo,” humarap ito sa matanda, “patawad po, pero tutol ako sa kasalang ito. Tutol ka din, hindi ba? Gusto lang din kitang tulungan. Alam ko kung bakit ayaw mong matuloy ang kasal na ito.”Naningkit ang mata ni Don Apollo. “Anong pinagsasabi mo, Harvey?”Bago pa makasagot, humakbang si Lucas, may kasunod na dalawang malalaking lalaki mula sa security.“Harvey,

Tinakpan ni Daryl ng balikat niya si Iris nang mapansin niya ang aninong gumalaw sa gilid ng hardin.“Matatapos na ang celebration,” bulong niya, kalmado ang boses kahit alerto ang mga mata. “Tara, balik na tayo sa loob. Baka hinahanap na nila tayo.”Hinila niya si Iris palapit sa gitna ng garden kung saan nagkakantahan pa ang banda at nagkukumpulan ang mga bisita. Hindi niya ipinahalata ang kaba, ang kamay niya sa likod ni Iris ay parang ordinaryong gabay lang, proteksyon na hindi nagdudulot ng takot sa asawa.Sa di kalayuan, nagtagpo ang tingin nila ni Lucas.Isang mabilis na tango lang ang kinailangan.Napansin din ni Lucas ang parehong anino. Isang lalaking nakatayo sa pagitan ng mga puno at nagkukubli. Sumenyas si Lucas sa dalawang tauhan. Nang gumalaw ang lalaki, mabilis itong tumakbo palayo.Hinabol ng mga tao ni Lucas ang tumatakbong lalaki. Walang sigawan at gulo. Ilang segundo lang ang lumipas at nawala ang anino sa dilim.Natapos ang kasal na ang lahat ay may ngiti sa labi

“Good evening po, Mr. and Mrs. Ramos,” boses ng staff mula sa labas. “May complimentary champagne po at welcome snacks.”Nagtagpo ang tingin nila.Hingang bitin.At isang halik na hindi natuloy. Parehas silang nainis.Binuksan ni Daryl ang pinto at kinuha ang alak at pagkain sa staff. Tahimik ang kwarto matapos umalis ang staff.Humiga si Iris sa kama, nakatalukbong hanggang dibdib. Sa gilid ng paningin niya, nakita niya si Daryl na humiga sa sofa. Maliit ang sofa kaya hindi ito komportable. Pabaling-baling ang binata, minsang patihaya, minsang patagilid, o kaya ay inuunat ang binti saka muling binabaluktot.Napangiti si Iris sa dilim.Ilang minuto pa ang lumipas, pero hindi pa rin ito mapakali.“Hindi ka makatulog?” mahina niyang tanong.“Okay lang,” sagot ni Daryl, pilit na kalmado. “Sanay ako sa sofa. Matulog ka na.”Pero hindi kumbinsido si Iris. Malaki ang kama. Tahimik ang gabi. At pagod silang dalawa.“Daryl,” tawag niya ulit. “Dito ka na lang.”Natahimik ang binata. “Ha?”“Mal

Parang may apoy na matagal ng pinipigilan nila Iris at Daryl at sabay na nagliyab sa iisang halik. Nagtagal at lumalim ang halik. Naghahalo ang laway nilang dalawa. Nagulat pa siyang maramdaman ang dila nitong gumagalugad sa kanyang bibig.Hindi na ito yung maingat, hindi na yung paalam na dampi kundi puno ng pagnanasa. Lumalim ang halik na parang may hinahabol na matagal nang kinikimkim. Dahan-dahang umangat ang kamay ni Daryl mula sa baywang ni Iris, dumulas sa likod, parang nag-eexplore nang may pagpipigil pa rin pero unti-unting nauubos ang rason.Parang may apoy na dumaan sa balat ni Iris.“Daryl…” mahinang ungol niya, hindi sigurado kung babala o pag-anyaya.Huminto saglit ang binata, pero ang noo ay nakadikit pa rin sa kanya, mabigat ang hininga.“Iris,” paos niyang sabi, parang pinipigilan ang sarili. “You’re driving me crazy.”Bago pa siya makasagot, muling bumaba ang labi ni Daryl sa kanya, mas mabagal, mas mainit. Ang kamay nito ay mas naging mapusok. Parang sinusubukan kung