บททั้งหมดของ Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO: บทที่ 511 - บทที่ 520

Tahimik ang hallway ng ospital.Yung klaseng katahimikan na dinig ang bawat yabag ng sapatos, bawat hinga, bawat tibok ng pusong pilit niyang pinapakalma kahit hindi naman talaga kayang pigilan.Nakaupo si Iris sa metal bench, magkapatong ang mga kamay, nakayuko. Katabi niya si Daryl, nakasandal sa pader, magka-krus ang mga braso pero halatang tensyonado. Sa loob ng kwarto, mahimbing na natutulog si Donya Ester, nakakabit pa ang IV, payapa na ang mukha.“Salamat,” mahina ang boses ni Iris, parang takot mabasag ang katahimikan. “Kung hindi ka nagpunta sa Timeless kanina… hindi ko alam kung anong mangyayari.”Tumango si Daryl. “Walang anuman. Okay na mommy mo. ‘Yun ang importante.”Napatingin si Iris sa kanya. Hindi yung mabilis na sulyap, kundi yung matagal. Yung parang may gustong sabihin pero pinipigilan.Tumahimik sila pareho.“Alam mo ba,” biglang sabi ni Iris, mas mahina pa sa bulong, “na pagod na pagod na akong maging CEO. Hindi talaga siya para sa akin.”Napatingin si Daryl sa ka

Hindi agad sinagot ni Don Apollo ang tanong ni Iris.Sa halip, humarap ito nang tuluyan, malamig ang mga mata, matigas ang panga, parang matagal nang may hinahawakang galit na ngayon lang piniling ilabas.“Bakit?” ulit nito, may halong pangungutya. “May gusto ka ba sa kanya?”Nanigas si Iris.“Siya lang ang alam kong parang lintang kumakapit sa’yo,” dagdag ng ama, mas mababa ang boses pero mas tumatama, “para sa pangalan at kayamanan mo.”Parang may humampas sa dibdib niya.“Dad,” mariin niyang sabi, nanginginig pero matatag, “hindi ganyang klase ng tao si Daryl.”Napatawa si Don Apollo. “Lahat ng lalaki may motibo.”“Hindi siya,” giit ni Iris. “Kung may isang taong hindi humingi ng kahit ano mula sa akin, siya ‘yon. Huwag naman sana ninyo siyang husgahan.”“Iris! I can’t believe na nilalapastangan mo ako dahil sa walang kwentang lalaki!” ani Don Apollo na tumaas ang boses.Mabigat pa ang hangin sa veranda.Bago pa makapagsalita ulit ang alinman sa kanila, may munting yabag na papalapi

Napalingon si Don Apollo kay Harvey. “Sigurado ka bang kakayanin mo siya? Hindi siya madaling kontrolin.”Ngumiti si Harvey. “Hindi ko kailangang kontrolin si Iris. Kailangan ko lang siyang itali sa tamang dahilan.”“Hindi ka ba nagmamadali? Gusto ko sanang ligawan mo siya kahit kasal na kayo at huwag mong pilitin sa ayaw niya,” anang Don. “Baka magmatigas siya. At higit sa lahat huwag na huwag mo siyang sasaktan. Nag-iisa kong anak na babae ‘yan. At pinagkakatiwalaan kita.”“Don Apollo, trust me. Akong bahala.”Tahimik si Don Apollo sandali.“Gagamitin natin ang argumento ng seguridad,” dagdag ni Harvey. “Public image. Board confidence. Protection. Matalino si Iris. She won’t risk everything para lang sa lalaking wala namang pangalan.”“May punto ka. Papayag siya sa gusto ko,” sabi ni Don Apollo.Tumango si Harvey. “She will.”Hindi gumalaw si Iris hanggang marinig niyang magsara ang pinto ng kwarto at nagpaalam si Harvey.Nanatili siyang nakapikit. Kalamado ang paghinga. Parang mahim

“Okay ka lang?” unang tanong ni Daryl, hindi alintana ang pinsala sa sarili.Tumango si Iris, umiiyak. “Kung hindi ka humarang baka--”Hindi na niya tinapos. Paano kung sa mukha niya sumaboy ang asido?Dumating ang ambulansya. Humahangos si Lucas, nanginginig sa galit ng lapitan ang kapatid.Tiningnan nito ang paso sa braso ni Daryl, saka ang basag na bote sa sahig. Nagtagis ang kanyang bagang.Yumakap siya kay Daryl, mahigpit, walang pakialam sa mga matang nakatingin.Agad silang ipinasok sa ambulansya.Tahimik ang private room sa ospital. Naupo si Iris sa gilid ng kama ni Daryl, hawak ang maliit na tray ng cotton at gamot. Maingat niyang hinila pababa ang manggas ng polo nito. Bumungad ang pamumula at paso sa braso, may benda na ang iba, pero may parte pang kailangang linisin.“Masakit ba?” tanong niya.Umiling si Daryl, pilit ang ngiti. “Kayang tiisin. Malayo sa bituka.”“Don’t lie,” aniyang seryoso, sabay dampi ng cotton sa balat. Napasinghap si Daryl, pero hindi umangal. Si Iris a

“Ke masaya ka o hindi,” sabi ni Nanay Lily, hindi inaalis ang ngiti sa labi, “huwag mong idamay ang anak ko.”Natigilan si Donya Ester.“Ikaw ang pinili,” dagdag ni Nanay Lily. “Walang dahilan para magtanim ka ng galit sa puso.”Napangiti si Donya Ester. “Oo, ako ang pinili,” bulong niya. “Pero ikaw ang mahal noon hanggang ngayon.”“Anong bang sinasabi mo?” gulat na tanong ni Nanay Lily. “Matagal na panahon na ang lumipas. Matatanda na tayo. May sarili na tayong pamilya.”Tumikhim si Don Apollo, sinenyasan ang pagputol ng bulungan. Tumayo ito nang bahagya sa kinauupuan, ang tinig ay kontrolado ngunit malamig.“So ano ang dahilan at napasyal ang mga Ramos sa mansyon?”Huminga nang malalim si Nanay Lily. Tumayo siya, hawak ang maliit na handbag, diretso ang tindig kahit halatang kabado.“Don Apollo, una sa lahat ay nagpapasalamat kami sa pagpapaaral ninyo kay Daryl,” sabi niya, malinaw ang boses. “Tunay na hindi niya maaabot ang anumang narating niya kung wala ang tulong ninyo.”Sumunod