บททั้งหมดของ ตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว: บทที่ 451 - บทที่ 460

“ระเบิดจากลำกล้องไปเกือบหนึ่งส่วนสิบ ทหารที่ไปฝึกซ้อมตายไปแล้วหลายสิบคน ยังมีบาดเจ็บอีกนับร้อยขอรับ”“ท่านโหว ตามความเห็นของข้า พวกเราอย่าฝึกเลยจะดีกว่าขอรับ ในสนามรบก็ใช้พวกนี้ยิงถล่มฉินอ๋องสักรอบหนึ่ง แล้วก็ทิ้งมันไปเลย”สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเราในตอนนี้ คือการเจาะแนวป้องกันเมืองเยว่หยางของฉินหมิงให้ได้ส่วนการประยุกต์ใช้อาวุธเหล่านี้ สำหรับหวงฝู่ไท่ผิงแล้ว การต้องถือของไร้คุณภาพไปใช้งานมันช่างยากเย็นเหลือแสนมุมปากของเจียงไคอวี่กระตุกเล็กน้อยเขาเดาได้อยู่แล้วว่าการนำอาวุธดินปืนมาใช้ย่อมไม่ราบรื่นนักแต่เขาก็คาดไม่ถึงว่ากลับเกิดเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ในหมู่ลูกน้อง“หากบีบบังคับให้พวกเขาฝึกเล่า”หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันถามอู่เหวินเฉิงที่อยู่ด้านข้างส่ายศีรษะทันที“ท่านโหว ท่านอย่าลำบากใจพวกเขาเลยขอรับ ตอนนี้การไปฝึกอาวุธดินปืนก็ไม่ต่างอะไรกับการไปตาย ไม่มีทหารในค่ายคนไหนเต็มใจไปฝึกหรอกขอรับ”“หากพวกเขายังไม่ทันได้ออกรบก็มาตายในค่ายทหารเสียก่อน พวกเราจะไม่สามารถรายงานเป็นผลงานการรบหรือความสูญเสียในสงครามได้เลยนะขอรับ”หากประโยคก่อนหน้านี้ของอู่เหวินเฉ

“เป็นไปไม่ได้ หลิ่งหนานจะมีกองกำลังเช่นนี้ ฝึกทหารที่กล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?!”หลิวฉ่วงกล่าวอย่างลำพองใจยิ่งว่า“ในค่ายทหารของข้า พวกเราได้กินไข่ไก่และเนื้อสัตว์จากบ้านชาวนาทุกวัน แถมยังมีตัวยาที่จัดหาให้ผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะอีกด้วย”“เงินที่ท่านอ๋องใช้จ่ายไปกับพวกเขาในแต่ละเดือน มากกว่าเบี้ยทหารที่เจ้าพวกนี้ได้รับถึงสองสามเท่า!”“เจ้าจะเอาอะไรมาเทียบ?”จิตใจของหวงฝู่ไท่ผิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่รั้งรออีกต่อไป หันหลังแล้วหนีไปทันทีค่ำคืนนั้น ทหารสามพันนายที่เขานำออกไป เหลือรอดกลับมาเพียงสองร้อยกว่านายเท่านั้นที่เหลือล้วนถูกสังหารหรือจับเป็นเชลยทันทีที่กลับถึงค่ายทหาร เดิมทีหวงฝู่ไท่ผิงตั้งใจจะไปสารภาพความผิดกับเจียงไคอวี่ อย่างไรเสียเมื่อคืนนี้ก็เป็นเพราะตนบัญชาการทหารไร้ความสามารถ จนทำให้พวกเขาต้องสูญเสียมากถึงเพียงนั้นทว่าพอเดินมาถึงหน้ากระโจมของเจียงไคอวี่ กลับเห็นเหล่าแม่ทัพนายกองกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ที่นี่ด้วยใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม“ท่านโหว นี่มัน...”“เจ้าเหลือคนอยู่เท่าใด?”เจียงไคอวี่ดูเหมือนจะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าเคร

“เจ้าทายถูกแล้ว”ฉินหมิงพยักหน้าอย่างชื่นชมจากนั้นก็เดินตรงไปเบื้องหน้าคนทั้งสอง ยื่นมือออกไปกดลงบนจุดไป่ฮุ่ยกลางศีรษะของพวกเขาตู้ม!พลังลมปราณมหาศาลสายหนึ่งก็ทะลักเข้าไปในบัดดลชั่วขณะต่อมา เฉาชวนก็เห็นใบหน้าของอู่ชิงเหย่ทั้งสองคนพลันแดงก่ำขึ้นมานี่คือพลังลมปราณที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดสายหนึ่งหากเปรียบพลังลมปราณของคนทั้งสองเป็นเพียงลำธารสายเล็ก พลังลมปราณของฉินหมิงก็เปรียบดั่งมหาสมุทรอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาใช้เวลาไปเกือบหนึ่งก้านธูป ฉินหมิงถึงได้แบ่งพลังลมปราณออกมาเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่ง“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”เขายิ้มพลางเอ่ยปากถามคนทั้งสองนอกจากพวกเขาสองคนแล้ว เฉาชวนและหลิวฉ่วงก็ได้รับการถ่ายทอดพลังจากเขาเช่นกันบัดนี้ พลังฝีมือของคนทั้งสี่ล้วนก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วส่วนพลังที่ฉินหมิงสูญเสียไปนั้น จนถึงบัดนี้เขาก็ยังไม่รู้สึกถึงมันเลย“ท่านอ๋อง พลังลมปราณของข้าเพิ่มขึ้นอย่างน้อยก็สองปีเลยขอรับ”อู่ชิงเหย่ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นฉางไป๋ซานก็อุทานด้วยความทึ่งว่า“วิชาของสำนักหลัวช่างน่าอัศจรรย์ดุจเทพยดาสร้างจริง ๆ!”“ใช่แล้ว น่าเสียดายที่พลังลมปราณชนิดนี้มีเพี

หวงฝู่ไท่ผิงมองเจตนาของเขาออก จึงตวาดลั่นหนึ่งเสียงดึงสติเขากลับมาอาวุธดินปืนพวกเขาก็ลองแล้ว การใช้ทหารประจำการยื้อยุดก็ลองแล้ว การบุกโจมตียิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเขาลองมานับครั้งไม่ถ้วนการรบมากมายถึงเพียงนี้ พวกเขาล้มเหลวทั้งสิ้นหวงฝู่ไท่ผิงไม่ต้องการพ่ายแพ้ต่อไป ในยามที่อีกฝ่ายบุกมาถึงถิ่นแล้ว“ข้ารู้แล้ว”เจียงไคอวี่ได้สติกลับคืนมาเพราะเสียงตะโกนนี้ในที่สุดเขาก็หันกลับไปสวมเกราะ ถือทวนยาว แล้วนำกองทัพบุกออกจากค่ายทหารไปพร้อมกับหวงฝู่ไท่ผิงบนทุ่งกว้าง กองกำลังกว่าหนึ่งหมื่นนายของฉินหมิงตั้งแถวทัพอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วแม้อาวุธยุทโธปกรณ์ของคนฝั่งเจียงไคอวี่และหวงฝู่ไท่ผิงจะไม่ดีพอ แต่ก็ล้วนเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีพวกเขาตอบสนองได้รวดเร็วมาก มาถึงที่นี่อย่างว่องไว สกัดกั้นฉินหมิงเอาไว้“ท่านอ๋อง ท่านต่อสู้ที่หลิ่งหนาน นั่นคือการต่อต้านราชสำนัก”“แต่หากท่านบุกมาถึงหูซี นั่นย่อมเป็นกบฏ! คนรุ่นหลังจะสาปแช่งท่านไปชั่วกาลนาน!”“ท่านรีบถอนมือโดยเร็วเถอะ มิเช่นนั้นภายภาคหน้าจะไม่มีวันได้กลับสู่ราชสำนักอีกแล้ว!”เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉินหมิงก็ยิ้มจาง ๆ แล้วกล่าวว

สิ่งที่สำคัญที่สุดในสงครามก็คือขวัญกำลังใจฉินหมิงเข้าใจในทันที เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะฮ่า ๆ ออกมาทันทีว่า“เจียงไคอวี่ อย่าเพิ่งพูดจนเต็มปากนักเลย อาวุธที่พวกเจ้าสร้างออกมาก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร อยู่ในใจพวกเจ้าก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วมิใช่หรือ?”คำพูดของฉินหมิง ราวกับเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของกองทัพต้าเฉียน“เพียงแค่คุณภาพอาวุธดินปืนที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมา จะเอาอะไรมาต่อกรกับข้า”“ราชสำนักใกล้จะถึงคราวพ่ายแพ้แล้ว หากยอมจำนนตอนนี้ ข้ายังพอไว้ชีวิตพวกเจ้าได้!”เผชิญหน้ากับการยั่วยุของฉินหมิง เจียงไคอวี่กลับยังคงกล่าวอย่างหนักแน่นยิ่งว่า“ท่านอ๋อง ท่านมิต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นเข้มแข็งไปหรอก ข้าเพียงอยากจะถามท่านว่า นับจากนี้ต่อไป พวกเราสามารถใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อบดขยี้กองกำลังในมือท่านได้”“คนของพวกเราตายจนหมดสิ้น แต่ก็ย่อมต้องมีทหารใหม่จากราชสำนักส่งมาเติมเต็มอย่างแน่นอน”“แต่ท่านเล่า ทหารของท่านแทบไม่มีทางเติมเต็มได้ ข้าพูดถูกหรือไม่?”เขาจับจุดสำคัญได้แล้ว ตั้งปณิธานว่าจะต้องบีบคั้นฉินหมิงให้ถึงแก่ความตายให้จงได้ทว่าในยามนี้ ฉางไป๋ซานที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ก็อาศั