All Chapters of Accidentally Yours, Mr. CEO!: Chapter 301 - Chapter 307

(Annaliza pov) May poise at puno ng paghanga naming pinanood nila Clarice, Jaffy at Nessy ang lahat ng modelo na rumarampa sa Fashion show. Noon kapag nanonood ako nito ay walang ibang nasa puso ko kundi ang mapanood ang sarili kong likha na minomodelo sa gitna ng entable at suot ng nagseseksihang mga modelo. Ngayon ay paghanga na lang ang nasa isip ko, dahil yung pangarap kong tao ay kasama ko. Mas pangarap ko siya higit sa kahit ano. Masaya na ako na lowkey lang na designer kasama si Anya at bumubuo ng sarili naming pangalan. Hindi ko pala kailangan ng nagkikislapang ilaw para makita na nagtagumpay ako sa buhay. “I remember you. Noon wala kang bukambibig kundi ang Fashion show ng mga sikat na Designer. Gusto mong mapabilang sa kanila. Ngayon mukhang kuntento ka na.” Puna ni Clarice. Sinigundahan naman ito ni Nessy. “Totoo pala na nagbabago ang pangarap ng tao ng dahil sa pag ibig, noh. May that love never find me. Ayokong magbago ang pangarap ko ng dahil lang sa isang tao.”

Nakokonsensya na tumingin ako kay Dave. Patawarin mo ako dahil ginagamit lang kita. Hingi ko ng tawad. Maging sa kaibigan kong si Annaliza ay pipi akong humihingi ng tawad. Nagmahal lang kami ng iisang lalaki. Ako ang nauna kaya naniniwala ako na may karapatan ako kay Din.Lihim kaming nagdi-date ni Dave. Kailangan kong malaman kung ano ang lihim na tinatago nila kay Din. Narinig kong nag uusap noon sila Clarice sa Coffee shop. Malinaw na may kinalaman sa mga ito ang tinatago nila. Kaya kailangan kong malaman kung ano ito. Malakas ang kutob ko na magagamit ko iyon laban sa kanila. Hindi na ako makapaghintay na makuha ang lalaking mahal ko. Naninikip ang puso ko sa sobrang saya sa tuwing naiisip ko na mapapasa akin siya.Handa ako maging kerida kung kinakailangan. Handa akong dungisan ang dignidad ko alang-ala sa lalaking mahal ko.“Uhm, Dave… nadulas ka noong nakaraan. Ano yung pinapagawa sayo ni Annaliza?” Panghuhuli ko sa kanya. “N-Nadulas? Talaga kailan?” Kumamot ito sa ulo. “Wala

(Danilo pov) Mali ba ako ng husga? Tanong ko sa sarili ko pagkauwi namin ni Lola. Ayoko maging bast0s kay Ate Rhiana. Iyon lang ang naisip ko dahil paulit-ulit niyang sinisisi si Ate Annaliza sa nangyari. Nakita daw niya ang ginawa nito. “Lola, sa tingin mo bakit gano’n si Ate Rhiana kanina?” Tanong ko rito pagkauwi namin. “Tingin ko kasi parang dinidiin niya lalo si Ate Annaliza.” “Wag ka nga mag isip ng ganyang bata ka. Sa tingin ko nabigla lang siya. Hindi niya inaasahan ang nakikita niya. Iba-iba ng epekto ang trauma sa tao, sa kanya iyon ang naging resulta. Mukhang mabuting bata naman ang kaibigan ng ate mo.” “Sana nga, Lola.” Napangiwi ako ng pingutin ako nito. “Ikaw talagang bata ka ano ba ang iniisip mo at nag iisip ka ng ganyan.” “Nag iingat lang ho ako dahil ayokong magaya siya kay Ate Demi. Nagtiwala siya kay Ate Dixie noon pero sa huli ay nasaktan lang siya. Ayokong masaktan ang asawa ni Kuya Din. Para ko na rin siyang kapatid.” Bumuntonghininga ito sa sinabi ko. Bum

“Daddy, gusto ko puntahan si Tita Annaliza. Where po natin siya ivivisit?” Tanong ng panganay naming si Eliana. Lumapit dito si Anya. “Next time na tayo bibisita sa kanya. May inaasikaso pa si Tita.” “Hmm… gano’n po ba. Eh where po tayo pwede bumisita?” Miss na miss na ng anak namin ito kaya gusto na niya itong makita. “Hmp! Siguro sinosolo siya ni Tito Din. Si Tito talaga! Di bale you’re here naman po, Tita Anya… tayo na lang po muna ang mag-play kasama si baby sa tummy mo!” Nagtaka naman kami nila mommy sa sinabi ng aming anak. “Baby?” Tumango si Eliana sabay himas sa tummy ni Anya. “Narinig ko po si Tita… ang sabi niya “don’t worry, baby. Love na love ka ni Mommy” sabi niya sa tummy niya. Di’ba po, Tita Anya?” Namumutlang nagpaliwanag ito. “B-biro lang ang sinabi ko. Ayoko kasing malungkot si Eliana. It wast part of the play. Ikaw talaga, Eliana. Halika ka nga rito at ng mapisil ko ang pisngi mong matambok!” “Ehhh… no!!!” Tumakbo ang anak namin at hinabol naman ito n