All Chapters of Accidentally Yours, Mr. CEO!: Chapter 321 - Chapter 330

“Sandali ano’ng kaguluhan ang nangyayari dito?” Tumatawang tanong ni Kuya Eliot kasunod ang asawa nitong si Ate Demi. Narinig naman nito ang sinabi ni Dad pero nakuha pang magtanong upang asarin ako. Yumakap ito kay ate mula sa likuran at hinaplos ang tiyan nito. “Bigyan mo na nang apo si Dad para hindi niya ako pini-pressure na magdagdag pa ng marami. Saka hindi ka na bumabata, baka mahirapan ka ng manganak kapag hindi ka pa nabuntis. Nag aalala kami para sayo.” “Kuya, bata pa ako, wala pa akong thirty. Saka nandiyan naman kayo ni Anya, kayo na lang muna ang magbigay ng maraming apo kay Daddy. Diba, daddy?” Umiling si Dad sa sinabi ko. “No, no, no, anak. Gusto ko rin ng maraming apo mula sa inyo ni Din. Tumatanda na kami ng Mommy niyo. Sumasaya kami kapag nakakakita ng maraming bata sa bahay.” Malambing akong yumakap sa kanila ni Mommy. Hinalikan nila ako sa noo ko at gumanti ng yakap sa kanila. I missed them… yung ganito. Dati-rati kasi ay ganito ako kalambing sa kanila. Na

Maaga kaming lahat nagising kinabukasan. Pagkagising ko nga ay nasa baba na si Demi at nagsisimula ng mag asikaso kasama si Annaliza ng aming almusal. Natuto na talaga ang anak kong gumising ng maaga simula ng magkaasawa. Dati naman itong hindi marunong, ngayon ay magaling na itong magluto. “Ang mga bata?” Tanong ko agad sa kanila ng makalapit sa mga ito. “Nasa tabi nang dagat po kasama sila Daddy at Eliot. Nagpapaaraw. Sabi ko nga mamaya na at mag almusal muna pero ayaw magpapigil ng dalawa. Nagpapagawa sila ng sand castle sa lolo nila.” Sagot ni Demi. “Sige maiwan ko muna kayo dito, doon na muna ako. Kayo na muna ang bahala dito.” “Okay lang, mommy,” ani Annaliza, “nandito naman sila manang para tulungan kami. Naku, mommy, mabuti pa ay sundan mo na sila. Kanina ka pa kasi hinahanap ng mga bata.” Pagkatapos magpaalam sa kanila ay dumiretso ako sa tabi ng dagat. Tumakbo sina Eliana at Devin ng makita ako at mahigpit na yumakap sa aking binti. Agad ko nama silang pinupog ng halik

Humawak ako sa ulo ko at sumandal sa upuan ko: “Ayos ka lang ba, ma’am?” Tanong ng assistant namin ni Anya. Simula kasi ng makabalik kami galing sa isla ay madalas na akong mahilo at masuka. “Ayos lang ako. Sa init lang ‘to. Kamusta na ang deliver sa Pampanga at Laguna?” Tanong ko rito. “Nahabol ko na yung kailangan ideliver sa kanila. Saka dumating na rin yung sample design na pinatahi mo. Ang ganda, Ma’am. Nagustuhan agad ng Mr. Tsung yung design.” Nakahinga ako ng maluwag. Maselan kasi ang matandang ‘yon pagdating sa design na ibebenta sa kanilang store. “Saka dumaan pala dito kahapon si Mr. Santiagao kahapon nung umalis kayo. Importante yata ang sasabihin niya sa inyo. wala kasi siyang sinabi bago umalis.” “Pumunta siya kahapon?” “Yes, Ma’am. Pero umalis din siya ng malaman na nakauwi na kayo. Siya nga pala, Ma’am, pakibigay na lang ito kay Ma’am Anya. Ang sabi niya ipadala ko

Mayamaya ay dumating ang pinsan ni Dave para bumisita. Inabot kami ng dalawang araw sa hospital. Mas naging maalaga si Dave sa akin. Hindi na rin ito nag inom. Nagulat ako ng lapitan niya ako at alukin ng kasal. “Ano ang ibig sabihin nito, Dave?” Tanong ko ng lumuhod siya sa harapan ko habang may hawak na singsing. “Marry me, Rhiana. Magsimula tayong muli kasama ang magiging anak natin. Pangako ako magiging mabuting asawa at ama ako. Bigyan mo lang ako ng pagkakataon.” Bumalatay ang lungkot sa mukha niya ng umiling ako. “I love you, Dave. Pero hindi pa ako handa. Gusto ko munang ipanganak ang anak natin.” Gumawa ako ng dahilan para hindi siya maghinala na wala akong balak pakasalan siya. “Gusto ko sana na napatawad na ako nila daddy kapag kinasal tayo para kumpleto ang pamilya natin. Alam mo naman na pangarap kong mahatid sa altar ng magulang ko diba? Sana maintindihan mo ako.” Niyakap niya ako. “Pinakaba mo ako, Rhiana. Yun lang ba? Of course maghihintay ako. Kung iyan ang g

(Annaliza pov) “Bianca? Napadaan ka yata?” Inalok ko itong umupo. Mukhang inis ito. “Teka… close na ba tayo? Dapat nagdala ka ng maiinom natin. Hindi ako tumatanggap ng bisita na walang pasalubong.” Biro ko. Natawa ako ng maglapag ito ng isang supot ng mangga. May dala pala ito hindi ko lang napansin. “Annaliza, pumunta lang ako dito para balaan ka.” Kumunot ang noo ko. “Alam mo na ba na nagsasama na sila Dave at Rhiana?” Tumango ako rito. “Dumaan ako do’n. Gusto ko lang kasi makasiguro. At tama nga ako. Si Dave lang ang nakiusap na wag siyang sampahan ng kaso.” “Ano ang ibig mong sabihin?” Ang alam ko kasi nagsisi na si Rhiana sa ginawa nito. Inis na tiningnan ako ni Bianca. Pairap-irap pa ‘to. Maldita talaga. “Naniwala ka talaga na nagsisi siya? Na hindi na siya manggugulo sa inyo? Pumunta ako doon. Mukhang hindi pa rin nagbabago ang kaibigan mo. Kung ako sayo ay mag iingat ka.” “Bianca, hindi na siya makakalapit sa amin ng asawa ko. Buking na siya. Hindi na niy