All Chapters of Accidentally Yours, Mr. CEO!: Chapter 331 - Chapter 340

“Si lola naman… kaya ko naman tumayo. Buntis lang kaya ako, hindi ako lumpo.” Iginiya ko si Lola paupo. “Mabuti pa po umupo muna kayo. Wala na kayong ginawa ni Din kundi i-baby ako.” Ani ko. “Ayoko lang mapagod ka. Baka mapagod din ang apo ko.” “Si Lola talaga!” Naiiling na ani ko. Inagaw ko ang ginagawa nito. Ako na ang nagluto at naghugas ng plato. Simula ng makabalik kasi ito ay wala na itong ginawa kundi ang i-baby ako. Binibaby na nga ako ng asawa ko, pati ba naman si Lola ay binibaby rin ako. Wala na akong ginagawa dito sa bahay pagkauwi galing sa opisina dahil lahat ay ginagawa na ni lola. Ayoko naman ng gano’n. Alam kong marami itong ginagawa sa patahian, at saka matanda na ito. Hindi na dapat niya inaako ang lahat ng trabaho. Kaya nga ako nagpractice sa gawaing bahay para makatulong ako sa kanila at maalagaan ko sila. Ayoko masanay na umaasa sa iba. Si Din kasi eh. Kahit hindi pa ako buntis ay sinanay na akong babyhin. Lumala nga lang siya ngayon dahil buntis ako. Pa

Sinama ko si Din sa gaganaping Gender reveal ng baby nila Jaffy at ng nobyo nito. Ngayon na kasi iyon kasabay ng house blessing ng bahay ng mga ito at sa susunod na linggo naman ang kasal. Tatlong buwan pa dapat ang kasal pero hindi na makapaghintay ang nobyo nito na makasal sila. Bale dalawang kasalan ang dadaluhan ko sa susunod na buwan. Ang isa ay kasal ng kapatid kong si Anya. Pagdating namin sa bahay nila Jaffy ay kumpleto na sila. Hindi lang ang mata ko ang nanlaki sa gulat ng makita kung sino ang nobyo nito, maging sila Clarice at Nessy ay gulat na gulat ng malaman naming si Resty pala ang lalaking pakakasalan ng kaibigan namin. Pulang-pula ang mukha ang mukha na nagpaliwanag si Jaffy sa amin. Nakabili pala sila ng magkatabing bahay sa isang subdivision at naging magkapitbahay. Noong una parang aso at pusa sila, hanggang sa naging magkaibigan sila. Inamin pa nga daw ni Resty na may gusto ito sa akin noong highschool days namin at piniling mag move on na lang dahil may asawa

“Din, sandali!” Hinabol ko ito. “Hayaan mong magpaliwanag ako.” “Ano pa ang ipapaliwanag mo?” Humarap ito. Sumalubong sa akin ang malamig nitong tingin. “Sige nga. Sabihin mo na hindi totoo ang sinabi ng babaeng ‘yon. Maniniwala ako sayo, Annaliza. Maniniwala ako sayo kasi asawa kita.” Yumuko ako. Hindi ko kayang salubungin ang mata niya. “Hindi mo magawa dahil totoo ang lahat.” Malakas na sinipa nito ang pasong nada gilid. Nag iigtingan ang panga nito sa galit. “Tangina niloko mo ako! Ginawa mo akong tanga, Annaliza! Pinagmukha mo akong tanga!” Hindi ako nakapagsalita. Wala akong nagawa kundi ang yumuko at umiyak. “All this time akala ko na-protektahan kita. Pero sarili ko pala ang hindi ko naprotektahan sa kagaya mong sinungaling at manloloko.” Luhaan akong tumingin sa kanya. “Nagawa ko lang ‘yon kasi mahal kita. Ginawa ko lang ‘yon kasi ayaw kitang mawala. Saka mahalaga pa ‘yon? Magkakaanak na tayo, Din. Pwede naman nating kalimutan ‘yon at magsimula tayo ng bago.”

Sa sasakyan pa lang ay pinapatahan na ako nila Mommy. Gusto ko man pero hindi ko magawa. Sa bawat lumilipas na sandali ay may nag uudyok sa akin na lumabas ng sasakyan para magmakaawa. Pero ano bang magagawa ng pagmamakaawa ko? Wala naman di’ba? Kahit lumuhod ako at umiyak ay pipiliin ni Din na iwan na ako. Kaya niya akong iwan dahil hindi naman niya talaga ako minahal. Lahat ng pinakita niya sa akin ay dala lang ng awa at obligasyon. Sumisinghot na kinabig ni Mommy ang ulo ko at pinatong sa dibdib niya, “Sige lang, anak. Iiyak mo lang hanggang sa gumaan ang dibdib mo. Wag kang mag alala dahil hindi kami papayag ng Daddy mo na maghiwalay kayo. Kakausapin namin ang asawa mo.” “Tatagan mo lang, narinig mo naman ang sinabi ni Mommy. Sila na ang bahala ni Daddy sa lahat. Saka responsableng tao si Din, sigurado ako na sinabi lang niya iyon dahil sa galit. Magkakaayos din kayong dalawa.” Sabi ni Anya. Pero kahit anong sabihin nila ay hindi gumaan ang loob ko. Alam ko kasi sa sarili k

“Hay salamat nakauwi din tayo sa bansa natin! Nakakamiss din pala ang hangin noh, ma’am! Parang ayaw ko na tuloy bumalik ng Greenland!” Ani ni Yaya habang papikit-pikit pang sumasagap ng hangin. “Lolo! Lola! Momma, baba!” Tumakbo agad ang anak ko para salubungin sila mommy ng makita ito. Nakikita ko na talagang napakasaya ng anak ko ng makita sila. Nabawasan ang pag aalinlangan ko dahil tama ang ginawa ko na bumalik kasama siya. Tatlong taon na ang nakalipas. Sapat na siguro ‘yon para harapin ko ang ama nito. Nakalimot na ako kaya wala ng dahilan para umiwas pa ako. “Mabuti at naisipan mong bumalik.“ alam ni dad na nag aalinlangan talaga ako kaya nasabi niya ito. “Gusto kong mabisita si Lola kahit sa lamay niya, dad. Malaki ang kasalanan ko sa kanya.” “Anak, wag mong sisihin ang sarili mo. Alam niya na ang pinagdaanan mo. Kaya nga hindi siya sumasama sa tuwing bibisita kami sa inyo.” Natigilan ako. Ano ang ibig sabihin ni mommy? Nang makita ni Mommy ang pagtatanong ko