Accidentally Yours, Mr. CEO!의 모든 챕터: 챕터 341 - 챕터 350

Pagdating sa tapat ng bahay ay hindi ko magawang pumasok sa loob. Ayoko man magpakita ng luha, hindi ko mapigilang maluha. Hindi lang dahil sa pagkawala ni Lola kundi dahil sa napakaraming alaala na naiwan ko dito sa bahay na ‘to. Hinawakan ako sa balikat ng mga kaibigan ko bago napatiunang pumasok. Huminga ako ng malalim bago sumunod sa mga ito. Nag unahan sa pagtulo ang luha ko ng makita ko ang payapang mukha ni Lola sa loob nh kaba0ng. “Lola, I’m sorry dahil ngayon ko lang dinala si Dessy dito. Heto na siya, malaki na at napakaganda. Diba sabi mo gusto mo ng apo na kamukha mo? Ito na siya, Lola. Kamukhang-kamukha mo siya.” Kahit sila Mommy ay napansin na kamukha ito ni Lola. Maybe dahil kahawig ni Lola ang ama ng anak ko. Sumisinghot na lumapit si Mommy sa amin. Naging malapit ang pamilya ni Ate Demi sa pamilya namin. Kaya hindi lang ang mga ito ang nalungkot ng mawala si Lola. Mayamaya ay dumating rin sila Tita Amber kasama sila Tita Lovely. Hindi na nakasama si Lola dahil

(Din pov) Tinanggap ko ang kapeng inabot sa akin ni Danilo. Umiiling na umupo ito sa tabi ko. “Gusto mong makita si Dessy pero ni Ate Annaliza, noh? Kung ako sayo wag mong ipilit ang gusto mo sa ngayon. Nasaktan mo ‘yong tao. Kahit sino magagalit talaga sa ginawa mo.” “Alam ko. Kaya nga ayaw kong biglain ang lahat ngayon.” “Ano? Wag mong sabihin na balak mong…” umiling ito sa akin. “Wag na, Kuya. Ang sabi ni Lola wag mo ng guluhin si Ate Annaliza dahil masaya na siya. Hindi ka naman marunong manindiga kaya bakit mo pa sila guguluhin.” “Tsk! Kapatid ba talaga kita?” Tumawa ito sa sinabi ko. “Oo. Pero para ko na ring kapatid si Ate Annaliza. Ayokong makita siyang masaktan ulit ng dahil sa’yo. Lahat naman tayo nagulat sa ginawa niya noon. Pero kung titimbangin mo ang kasalanan niya at sa magandang pinakita niya sa pamilya natin at pagmamahal niya sayo, sana pinatawad mo na lang siya noon.” Ani nito. “Sana kahit

(Annaliza pov) Puno ng kalungkutan at pagdadalamhati ang puso namin habang nakatingin sa ataul ni Lola na unti-unti ng binababa at tinatabunan ng lupa. Nawalan ng malay si Ate Demi sa kakaiyak. Talagang nasaktan ito ng husto sa pagkawala ni Lola. Niyakap ko si Dessy na ngayon ay tulog sa bisig ko at walang kamalay-malay sa mga nangyayari. Sising-sisi ako dahil hindi agad ako bumalik. Nakilala sana ito ni Lola bago ito sumakabilang-buhay. Tumingin ako kay Din. Nakita kong tahimik itong umiiyak. Nang tumingin ito sa gawi namin ay nagsalubong ang aming mata. Nag iwas ako ng tingin at tumalikod sa kanya. Pagkatapos umusal ng maikling panalangin at magpaalam na kay lola ay nauna na akong umalis para pumunta sa sasakyan. Kanina ko pa buhat si Dessy kaya masakit na ang braso ko. Pawis na pawis na rin ito. Napahinto ako sa paghakbang ng humarang si Din sa harapan ko. “Alam kong pagod ka na, ako na ang kakarga sa kanya.” Umiling ako at nilagpasan siya. Walang namutawi sa aking labi, pe

Pagdating sa bahay ay hinanap ng mata ko si Dad. Nang makita ko ito ay agad ko itong nilapitan. Alam kong nakasunod si Din sa akin pero hindi ko ito pinansin, o tinapunan ng tingin man lang. “Annaliza, bakit namumula ka at basang-basa ka? Halika umakyat ka muna sa taas para makapagbihis na muna. Baka magkasakit ka.” ani ni Mommy na halatang nag aalaa. Bumaba na kasi ako sa kotse ni Din kahit malakas ang ulan ng hindi tinatanggap ang payong na galing sa kanya. Gusto kong marinig kay Dad ang totoo. Kapag nalaman ko na nagsinungaling si Din para lang magkaroon ng karapatan sa anak ko ay bukas na bukas ay babalik kami sa Greenland ng anak ko! “No, mom, I’m okay. Gusto kong makausap si Dad at makumpirma ang totoo.” Hindi pa ako nagtatanong pero parang alam na ni Dad ang gusto kong malaman. Tumango kasi ito sa likuran ko, kung nasaan si Din. Parang nagkakaunawaan silang dalawa. Nagtataka na bumaling si mommy rito. Halatang wala rin itong alam. “Dad, totoo ba na hindi nakarating sa ko

Pagkatapos kong maghanda ay lumabas na ako ng kwarto. Nagulat ako ng makita ko si Anya kasama ang mga anak nila ni Cally na nasa sala kasama sila Dessy at Yaya na naglalaro. Bumes0 ako sa kanya. Napatingin ako sa tiyan niya. Fitted ang suot nito kaya halata na may umbok iyon. Nakangiting tumango ito. “Ngayon mo lang napansin? Oo buntis ako. Si Cally kasi ayaw tumigil hanggat hindi nakakalimang lalaki. Ang loko natatakot maunaha ni kuya na makarami ng lalaki. Ginawa ba naman paligsahan ang pagpaparami ng anak.” Nakahimas sa tiyan habang naiiling na wika nito. “Aalis ka na?” Tumango ako. “Oo kailangan eh.” Hinawakan ko ang tiyan niya. “Congrats. Masaya ako na naging masaya ka. Akala ko noon hindi ka liligaya sa piling ni Cally. Wala ka kasing ginawa noon kundi takasan siya.” Natawa ito sa sinabi ko. Totoo iyon. Kahit kasal na sila ay tinatakasan nito si Cally. Umabot pa sa punto na gusto nitong iwan si Cally, na noon ay patay na patay pala dito. Sino ang mag aakala na mamahalin ng