บททั้งหมดของ CHASED BY MY HOT BOSS: บทที่ 201 - บทที่ 210

SANDALI kaming nagkatitigan ni Giselle. Siya ang unang nagbawi ng tingin at napatikhim naman ako. Palihim akong napangiti. Ngumiti siya nang mas bukas ngayon, at sa simpleng ngiti na iyon, ramdam ko na may pag-asa pa akong hihintayin. “Okay lang,” malambing niyang wika na pumayag na samahan siya sa kanyang check up. Napangiti ako at tumango kay Giselle. Ramdam kong may ilang pa rin siya sa akin. Gusto ko lang na araw-araw, unti-unti kaming bumalik sa ayos. Mabuo ulit ’yong tiwala at pagmamahalan namin, para sa amin at para sa anak namin. Kahit may konting duda si Giselle tungkol sa mga sinasabi ko. Alam kong nagsisimula na ulit na maglapit kami. "Giselle Navarro," napahinto kami ni Giselle nang marinig naming tinawag ang pangalan niya. Napatingin si Giselle sa nurse at nagtaas ng kamay. "Come inside..." utos ng nurse. Inalalayan ko pa siya sa pagtayo at pumasok kami sa loob ng clinic. Tahimik pero ramdam ko ang bawat kisap ng damdamin ni Giselle. Nagulat pa ang OB

SI Giselle ang unang ngumiti at ramdam kong pilit pero mahinahon. “Ma, sorry po. Kumain lang po kami ni Adrian at naglakad-lakad sa park," sagot niya na napalingon sa akin. Tumingin sa akin si Tita. Bahagyang kumunot ang noo niya. “Kumain ka na? Kumusta ang pakiramdam mo?" “Opo. Hindi po ako nahilo o nagsuka," sagot ni Giselle. Tumango si Tita. Pero kita ko sa gilid ng mata niyang nakasilip pa rin sa akin. “I insist po. Pasensiya na po, Tita Gigi, na hindi ko na ipinaalam sa inyo na ipapasyal ko si Giselle,” sabi ko agad na halos napalunok. “Pero sinisigurado ko pong comfortable siya.” "Hindi naman kita babawalan na ipasyal si Giselle. Pero next time tignan mo ang oras. Bawal sa buntis ang inaabot ng gabi sa labas." Medyo napahigit ko Ng aking paghinga. Sa tono ng boses ni Tita Gigi ay parang hindi nito nagustuhan ang aya kong mamasyal kay Giselle. Hindi ko siya masisisi dahil pino-protektahan lang niya ang kalusugan ng aking mag-ina. “Ma, okay lang naman po. Nakapag-excercise

TINOTOTOO nga ni Adrian ang sinabi niya kanina na maggo-grocery siya para sa amin ni Mama. Kanina noong nakatulog ako ay umalis siya at pagkagising ko ay napansin ko siyang maraming bitbit na mga plastic, patungo sa kusina. "Pati iyan ginawa mo talaga?" tanong ko habang inilalagay ni Adrian ang mga pinamili sa loob ng fridge. Isinarado niya ang pinto ng fridge at humarap sa akin. "Hayaan mo na lang ako. Maliit na bagay lang 'to, Giselle. Ayaw ko naman na magutom ang anak ko. Mas makakampante ako kung marami kayong stock ng pagkain sa apartment." Napangiti ako nang bahagya, medyo nahihiya rin sa effort niya. “Salamat, Adrian… pero ang dami mo pong binili. Hindi ko alam kung paano ko ito babayaran.” Humakbang siya papalapit, at mahinang tinapik ang balikat ko. “Wala ‘yon, Giselle. Saka, kailangan pa ako nanghingi ng kapalit sa'yo? Ang gusto ko lang ay maayos kayo ni baby at hindi ka nagugutom.” Tumingin ako sa kanya at ramdam ko ang sincerity sa mga mata niya. “Alam mo, nakakatuwa

KINABUKASAN, naiwan na naman ako sa bahay at panay ang tingin ko sa pinto. "Darating kaya si Adrian ngayon?" tanong ko bigla sa sarili ko. Alas diyes na ng umaga pero wala pa rin siya. Hindi naman nagpasabi. Pero kagabi, sabi niya ay babalik siya para dalawin ulit ako. Napabuntong-hininga ako at tumayo para ayusin sana ang kurtina. Pero bago ko pa mahawakan ang tela, biglang tumunog ang doorbell. Parang nanlamig ang kamay ko. Hindi naman ako um-order ng kahit ano… at si Mama ay nasa trabaho. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nakatayo roon si Adrian, bitbit ang apat na paper bags at may nakadisplay na matamis ngiti sa labi. “Good morning,” bungad niya na medyo paos at halatang parang bagong gising. “Sorry. Tinanghali ako dahil namili pa ako ng pagkain natin.” Natigilan ako. “A-Adrian… bakit ang dami naman niyan?” Nagkibit-balikat siya, saka tumingin saglit sa loob ng apartment na para bang tinitimbang kung papasukin ko ba siya o hindi. “Breakfast, lunch at konting fruits

BUMUKAS ang pinto at pumasok sa loob si Mama. "Oh, bakit ganyan ang mukha mo?" Umikot si Mama at pinagmasdan pa akong maigi. "Si Adrian po kasi..." "Anong nangyari kay Adrian?" "Umuwi po kaagad. Tumwwag po kasi ang Daddy niya at may emergency daw po," sagot ko. Umupo si Mama sa tabi ko. Nakaupo pa rin kasi ako sa sopa. Parang tinamad na akong tumayo. "Nasabi mo na ba kay Adrian? Anong pinag-usapan ninyo kanina?" "Iniwan niya po ang singsing sa akin. Ang sabi niya kapag nakita niyang suot ang singsing ko ay ibig sabihin napatawad ko na siya." "Ah..." Bumuntong-hininga si Mama, sabay himas sa tuhod ko. "Ano ba talaga ang nararamdaman mo, hija?" Napayuko ako at hinawakan ang singsing na nakalapag sa mesa. “Hindi ko po alam, Ma. Parang… parang gusto ko siyang patawarin. Pero natatakot din ako. Sobrang nasaktan niya po ako.” Umikot si Mama paharap sa akin at marahang hinawakan ang kamay ko. “Normal lang ’yan. Kahit gaano mo kamahal ang isang tao, may takot pa rin kapag nasaktan ka